Effect van hormonen

[diederique]

oh helemaal vergeten tenen gaan ook groeien

Sorry ben ik melige bui

Neen juist andersom. Door de Androcur of was het de dexascan? ben ik van schoenmaat 40 naar 39 gegaan, zelfs met smallere voet (Osteopenie)

[Claire]

oh helemaal vergeten tenen gaan ook groeien

Sorry ben ik melige bui

Neen juist andersom. Door de Androcur of was het de dexascan? ben ik van schoenmaat 40 naar 39 gegaan, zelfs met smallere voet (Osteopenie)

Wow maatje minder zou ik wel leuk vinden.

[Veronica]

oh helemaal vergeten tenen gaan ook groeien

Sorry ben ik melige bui

Neen juist andersom. Door de Androcur of was het de dexascan? ben ik van schoenmaat 40 naar 39 gegaan, zelfs met smallere voet (Osteopenie)

Wow maatje minder zou ik wel leuk vinden.

Inderdaad, meeste leuke schoenen zijn maat 41 (je hebt ook leuke schoenen in mijn maat (42) maar iets minder qua keus).

Qua algemeene kleding maat vind ik mijn maat super, mag (moet!) zo blijven, S is perfect.

[Danielle]

Ik ben gefaseerd begonnen met hormonen. Eerst de Androcur (tweemaaldaags 50 mg) en drie maanden later Progynova (tweemaaldaags 4 mg).

Na een paar weken Androcur ontstond er een heerlijke rust in mijn hoofd. De woeste rivier aan gedachten was een heel kalm kabbelend beekje geworden. Dat heb ik als heel erg prettig ervaren. Sinds ik ben begonnen met progynova is dat beekje weer gewoon een rivier. Wel ben ik nog steeds minder snel en minder lang boos. Frustraties kan ik veel makkelijker loslaten en van me af laten glijden. Ik maak minder en vooral minder lang druk om dingen die me niet aanstaan. Dat scheelt me een boel energie die ik niet meer in negatieve gedachten steek.

Fysiek heb ik van de Androcur vooral veel veranderingen aan mijn huid. Ik had best een 'onzuivere huid' veel pukkeltjes, mee-eters, geïriteerde haarwortels en meer van dat soort ongein. Dat was ik na een paar weken allemaal kwijt. Dat ik voor de spiegel stond en een puistje zag, slechts één, viel me echt op. Ik heb er ook een heel zachte huid van gekregen. Zo erg zelfs dat alle schoonheidsspecialisten waar ik ben geweest er verbaasd over zijn. Mijn haargroei is verbeterd, in die mate zelfs dat er vaak mensen (lees: cis-vrouwen) jaloers op zijn. Mijn inhammen zijn niet weg, maar wel minder zichtbaar en iets dichter begroeid. De dunne donshaartjes die er zaten hebben kans gekregen uit te groeien tot volwassen haren.

Libido en erecties waren binnen twee weken androcur zo goed als afwezig. Masturberen, lukte al snel niet meer. Erecties heb ik soms, maar meer als halfweg is het niet en ze houden hooguit een seconde of 20 aan. En dan doe ik mijn best. Helemaal weg is mijn libidio en lustgevoel niet. Ik begin het nu een beetje te missen. Al die tijd heb ik wel gewoon een sterke behoefte gehad aan intimiteit, maar dan zonder de seks.

Van de progynova begon de borstgroei en de vervrouwelijking pas echt. De androcur bracht vooral een ontmannelijking in mijn gezicht teweeg. Ik had sterk het idee dat ik na een maand of drie een veel jonger jongensachter gezicht te hebben. Nu is er ook wel een redelijke vervrouwelijking in mijn gezicht en lichaam te merken. Mijn heupen tekenen zich duidelijk af. Borsten groeien langzaam en gestaag, na anderhalf jaar een cup aa (wat dat betreft heb ik de bouw van mijn moeder, ben alleen twee koppen groter). Groeipijn in mijn borsten heb ik maar heel even gehad. Na een maand of 2 heeft dat een paar weken aangehouden dat ik enorm gevoelige tepels gehad, er naar kijken deed al pijn. Dat is nu gestabiliseerd in een normale gevoeligheid, wel beter dan vroeger. Voor de medicijnen waren mijn tepels plat en op de tast nagenoeg onvindbaar en had ik er nauwelijks gevoel in. Mijn ex kon er best hard in knijpen voor ik au zei, da's nu wel anders.

De nadelige gevolgen zijn er ook. Ik heb soms moeite om mijn stemming op peil te houden. Op momenten voelt het echt alsof ik aan het vechten ben tegen een depressie. Nu er in mijn persoonlijke leven wat positieve dingen gaande zijn is dat minder erg geworden. Maar ik ben nog steeds gevoelig voor sombere periodes en kan behoorlijke emotionele break-downs hebben. En ik mis zo af en toe de voldoening van het uitknijpen van een puistje, zo één die je dan al de hele dag voelt zitten en jeukt en irriteert. Dat kan zo opluchten als die weg is.

Qua schoenmaat ben ik ook naar beneden gegaan, maar dat is volgens mij omdat een damesschoen gewoon één of twee maten groter is dan een herenschoen met dezelfde maataanduiding. In herenschoenen schommelde ik tussen 44 en 45. Bij damesschoenen is het nu 43-44.

[Anon20180730]

Dank je wel Danielle. Er is zo veel in je verhaal dat ik herken..

[Aliss]

ik heb zelfs last van de zwaartekracht.

Hmm....klinkt bekend.....

[Fay]

Pas op met vechten tegen depressie, hij zal langer aanblijven, en zoek op tijd hulp (mijn fout ik ging me ook verzetten en ging maar door zonder te erkennen, depressie is een lichamelijk toestand om aan te geven dat er iets loos is )

Fay

[Jeste]

Eerder schreef ik nog dat ik emotioneel niet veranderde sinds de start van de HRT, maar het lijkt wel of dit heel snel anders wordt. Dan wel op een negetieve manier, want de somberheid slaat steeds vaker toe.
De laatste tijd wordt ik nogal met wat vervelende dingen geconfronteerd, die in het verleden helemaal niet speelden.

Het geeft zoveel stress om aan de sollicitatieplicht, die je hebt als je een bijstandsuitkering ontvangt, te kunnen voldoen. En dan is er ook nog de kans aanwezig dat je als bijstandsontvanger verplicht onbetaald werk moet gaan verrichten. Dat is dan vaak best wel zwaar lichamelijk werk. Dat kan m'n lichaam helemaal niet aan. Jaren geleden had ik dat al gemerkt toen ik een tijdje in de productie / schoonmaak / logistiek had gewerkt, want ik had toen constant allerlei pijnen in m'n lichaam. Daarnaast gaat de sollicitatieplicht dan ook gewoon door, terwijl ik dat (onbetaalde) werk al doe, en dan moet ik ook nog tijd zien vrij te maken om naar allerlei verschillende supermarkten te gaan voor de goedkoopste aanbiedingen. Dat gaat niet allemaal tegelijk.
"Als ik in die situatie terecht kom dan hoef ik niet meer verder te leven" is een gedachte die ik steeds vaker heb. Zo'n gedachte wil ik eigenlijk helemaal niet krijgen, maar het komt dus wel steeds vaker in me op. Dat maakt me angstig en ik barst regelmatig zomaar in huilen uit.
Dat had ik eerst niet. Nou weet ik niet of dat door de hormonen komt, want het is pas sinds kort dat ik die huilbuien heb, terwijl ik de hormonen alweer bijna een half jaar gebruik. Het kan ook gewoon komen omdat er in korte tijd wel heel veel veranderd is, omdat ik nu in de bijstand zit.

[Veronica]

Eerder schreef ik nog dat ik emotioneel niet veranderde sinds de start van de HRT, maar het lijkt wel of dit heel snel anders wordt. Dan wel op een negetieve manier, want de somberheid slaat steeds vaker toe.
De laatste tijd wordt ik nogal met wat vervelende dingen geconfronteerd, die in het verleden helemaal niet speelden.

Het geeft zoveel stress om aan de sollicitatieplicht, die je hebt als je een bijstandsuitkering ontvangt, te kunnen voldoen. En dan is er ook nog de kans aanwezig dat je als bijstandsontvanger verplicht onbetaald werk moet gaan verrichten. Dat is dan vaak best wel zwaar lichamelijk werk. Dat kan m'n lichaam helemaal niet aan. Jaren geleden had ik dat al gemerkt toen ik een tijdje in de productie / schoonmaak / logistiek had gewerkt, want ik had toen constant allerlei pijnen in m'n lichaam. Daarnaast gaat de sollicitatieplicht dan ook gewoon door, terwijl ik dat (onbetaalde) werk al doe, en dan moet ik ook nog tijd zien vrij te maken om naar allerlei verschillende supermarkten te gaan voor de goedkoopste aanbiedingen. Dat gaat niet allemaal tegelijk.
"Als ik in die situatie terecht kom dan hoef ik niet meer verder te leven" is een gedachte die ik steeds vaker heb. Zo'n gedachte wil ik eigenlijk helemaal niet krijgen, maar het komt dus wel steeds vaker in me op. Dat maakt me angstig en ik barst regelmatig zomaar in huilen uit.
Dat had ik eerst niet. Nou weet ik niet of dat door de hormonen komt, want het is pas sinds kort dat ik die huilbuien heb, terwijl ik de hormonen alweer bijna een half jaar gebruik. Het kan ook gewoon komen omdat er in korte tijd wel heel veel veranderd is, omdat ik nu in de bijstand zit.

Ik heb een tijd terug met een trans (rond de 40) die ook een uitkering had, zij moest onbetaald werk doen, het UVW accepteerde haar als vrouw maar de werkgever niet, ze moest zware dingen tillen, sjouwen ect allemaal mannen dingen, stoppen kon niet anders was ze haar uitkering kwijt.

Vond dat wel een triest verhaal, echt erg

[Anon20180501]

Hai Jeste,

Je overmatig vloeiende en zwalkende emoties zullen verrassend genoeg (maar niet echt) het gevolg zijn van een combinatie van factoren, deels van de hormonen deels door de grote veranderingen in je leven en deels door de ergerlijke toestanden omtrent je inkomen en werk. Als ik alles optel waar je de laatste tijd allemaal mee bezig bent geweest en nog, en de onzekerheden op bepaalde terreinen en voor wat komen gaat wat betreft die dwangarbeid vind ik het niet gek dat je soms in huilen uitbarst.
Hoe fijn ik het ook vond dat ik ten gevolge van de hormonen oa liefde en verdriet veel beter kon uiten en beter met druk en lastige omstandigheden kon omgaan, toch kunnen sommige gebeurtenissen nog steeds boven je hoofd groeien. Houd jezelf daarom goed in de gaten en zoek hulp als je echt dreigt te verzuipen.

Sterkte en houd moed, Jeste.

Dikke X Daniéla