stress en meer vrouw willen zijn

[Sweet Kayleigh]

Ik vindt het erg fijn om ook mijn gevoel hierover te delen. Ik ben pas een week echt uit de kast en dan alleen naar mijn eigen vrouw. Het weekend was fantastische maar eenmaal aan de werkweek begonnen hunker ik gaandeweg de dag naar het moment dat ik naar huis mag. Niet dat mijn werk saai is of tegenstaat, maar het gevoel thuis weer vrouw te zijn, andere kleding aan te trekken en te kunnen praten dat kan ik niet meer loslaten. Het man zijn is op dit moment zover weg dat ik mij de hele voel als in een toneelstuk waar ik man speel. Maar ook overdag heb ik emotionele momenten waarop ik het moeilijk heb. Gelukkig kan ik wel mijn fijne ondergoed dragen zodat ik toch een beetje vrouw ben, zonder dat iemand het ziet.

[FreyaSkye]

Goede morgen lieverd

In die situatie is ondergoed idd het meest makkelijke en als je een stapje verder durft te gaan een dames spijkerbroek zonder veel versiering er op. Die vallen ook niet meteen op namelijk. Vooral niet als je er een shirt los over heen draagt.

Veel sterkte met je tocht en hopelijk komt het moment spoedig dat je je echte ik mag tonen aan de wereld.

Dikke knuffel Dominique

Ik ben met een dames stretch spijkerbroek van de Aldi begonnen. Om te kijken of die zou passen heb ik de heupen op de heupen gelegd. En daarna met een 5 pack spaghetti tops voor een paar euro. Past het niet of is het toch niet je stijl dan kan je het terugbrengen, mits je het bonnetje hebt. En als je bang bent dat je bekenden van je tegen komt, ga dan naar een winkel dusdanig uit de buurt dat je weet dat ze daar nuet komen.

[Sweet Kayleigh]

Nu 6 maanden verder lees ik mij eigen bericht terug van 4 september en realiseer ik mij wat er allemaal veranderd is.
De afgelopen weken houd het mij erg bezig wanneer de uitnodiging van de Vaart binnenkomt, ik zoek naar een stukje duidelijkheid, maar eigenlijk zoek ik naar een volgende stap. Maar die 6 maanden die voorbij gevlogen zijn hebben mij heel veel gebracht en antwoorden bezorgd op vragen die al meer dan 50 jaar in mijn hoofd zaten. Puzzelstukjes die op hun plek vielen en gevoelens en emoties die echt werden. Vooraf heb ik op geen enkele wijze stil gestaan bij wat er met mij zou gebeuren en wat dit voor mijzelf zou betekenen. Inmiddels weet ik dat dit alles bakken met energie kost, maar tegelijk nog iedere dag wordt gevoed met een enorm gevoel van trots, blijheid en geluk.
Eigenlijk botsen diverse dingen een beetje tegen elkaar iedere dag. Ik realiseer mij dat de rustige transitie die ik onderga goed is voor iedereen om mij heen en het voelt fijn dat vooral de heel dierbare personen om mij heen de tijd krijgen om te wennen en langzaam hun weg beginnen te vinden. Tegelijk is mijn gevoel in 6 maanden zo veranderd dat ik mij vooral heel erg vrouw voel en mij steeds meer zo gedraag. Iets wat zo vertrouwd en correct voelt dat ik af en toe gewoon niet meer weet hoe ik dat als man zou hebben gedaan. Ik worstel bijna iedere dag met mijn kledingkeuze omdat ik door mijn rustige transitie nog ergens in het midden zit. Vooral mijn werk is nog volledig gewend aan mijn oude naam maar gaan wel zonder problemen mee in mijn veranderde kledingkeuze, haardracht en andere aanpassingen.
Eigenlijk gaat alles dus vooral voorspoedig en heb ik met zoveel begripvolle mensen en mooie reacties helemaal niets te klagen en dus zeker geen stress. Maar ondanks dat alles wil toch vooral nog meer vrouw zijn, meer er uitzien als vrouw en veranderen naar mijn nieuwe ik.
Verstandelijk weet ik heel goed dat ik op veel dingen moet wachten, mijn haar groeit niet harder dan het gaat, logopedie kost tijd, laserontharing gaat beginnen maar kost ook tijd en de Vaart kan ieder moment binnenkomen maar is er ook nog niet.

Maar verstand en gevoel zijn nu eenmaal niet gelijk en iedere dag opnieuw wint gevoel in de loop van de dag en dat kost veel energie.
De drang om vrouw te zijn en mij ook volledig zo te gedragen en tonen is zoveel groter dan mijn geduld op dit moment en dat gooit alles in mijn hoofd door elkaar. En iedere keer moet ik weer terug naar "gewoon mezelf zijn" zodat ik vooruit kan en kan doen wat ik moet doen.
Komend weekend komen mijn zoon en zijn vriendin langs bij ons en het liefste zou ik mij het hele weekend volledig als vrouw willen kleden, gedragen en uiten. Niet meer man zijn of iets wat daar nog op lijkt. Zijn vriendin heeft mij al gezien in mijn favoriete vrouwelijke outfit en heeft ook de rest van mijn kledingkast gezien. En ik weet dat er genoeg zullen zijn die zeggen dat iedereen maar gewoon moet omgaan met mij en de stappen die ik zet. Maar ik ken mijzelf heel erg goed en weet dat ik rekening ga houden met mijn zoon en toch weer in het midden uitkom.
Rustig verder dromend van wat komen gaat en mijzelf wel lekker vrouw voelen. Iedere dag die verstrijkt is er een in de juiste richting en ooit wordt wachten beloond. Toch fijn dat ik nog steeds kan relativeren, maar vanmiddag wint het gevoel gewoon weer