Kleden als man: hoe brachten jullie het ervan af?

[Hedwich]

Ik liet me als jongen altijd aankleden door mijn moeder. Ik mocht zelf uitkiezen wat ik mooi vond; dit stomme geval of dat nog stommere geval. Ik vond nergens wat; winkelen was een regelrechte ramp. Tot op een dag mijn moeder besloot dat ik oud genoeg was om mijn eigen kleding te betalen en ze van mijn rekening voor 700 gulden een nieuwe wintergarderobe kocht voor mij. Daarna heeft ze vaak aangedrongen om weer samen te gaan winkelen, omdat het gezelliger was dan vroeger (waarschijnlijk omdat ik me beter wist te gedragen naarmate ik ouder werd, maar het financiële aspect zal ook zeker een rol hebben gespeeld). Dit heb ik vanaf dat moment bot geweigerd. De kleren die ik had heb ik in de jaren erna tot op de draad versleten en ik ben mezelf gaan hullen in nietszeggende tweedehandsjes, naveltruitjes en natuurlijk een broek met zakken aan de zijkant. En kisten met veel verschillende kleuren veters. In de tijd dat ik als man leefde had ik wel eens eea aan dameskleding in huis, maar nooit iets serieuzigs of veel. Het ging ook altijd weer snel de deur uit. Voor de bruiloft van mijn zus kreeg ik een pak cadeau. Om de een of andere reden vertoonde mijn moeder die dag compensatiegedrag, want ik kreeg er een stoere lederen broek bij. In die tijd was ik (ook naar haar) uit de kast gekomen als homo... nou vraag ik je... Soms beweerden mensen dat het okee was als je ergens "casual" verscheen. Dat nam ik altijd heel letterlijk en werd me dan niet in dank afgenomen. Ik droeg veel zwart en camo. Een tijdlang heb ik het medium gehouden tussen metalhead, punker en skinhead. Naarmate de tijd vorderde ben ik me steeds conventioneler gaan kleden, maar ik vond er niets aan. Met moeite en allesverterende tegenzin hees ik me in pak met stropdas voor een sollicitatie. Daarna volgende een korte periode van spijkerbroeken met overhemden, tot ik op een dag met een rokje thuiskwam. Daarna werd shoppen een stuk blijer.

[Arike]

.Met moeite en allesverterende tegenzin hees ik me in pak met stropdas voor een sollicitatie.

Op een gegeven moment heb ik tegen mezelf gezegd als ze mij niet willen zonder stropdas, dan hoeft het voor mij niet...
En daarna gingen de gesprekken ineens een stuk beter
(los van het feit dat ik sollicitatiegesprekken altijd een totale ramp vond, zeker aan een bepaalde kant van de tafel )

[Judiana]

ik vind het geen probleem om vrouwelijk of mannelijk gekleed te gaan... de realiteit is nog steeds 90% mannelijk en 10% Judith

[Arike]

In mijn "tussenin" periode droeg ik dan gek genoeg juist wel vaak pakken (best leuk de reacties op een afgestemde nagel/stropdas/oorbellen combinatie..)

Gaaf zo'n combi!
Zo verzorgd was ik nooit
/me nu eigenlijk nog steeds niet....

[Jeste]

Wat was kleden als man en het kopen van mannenkleding toch verschrikkelijk. Daarmee ben ik dus niet de enige. Ik wist het gewoon niet en ging heel raar gekleed. Dingen die niet bij elkaar pasten en natuurlijk veel te grote kleding. Toen ik vorig jaar het laatste restje mannenkleding uit m'n kledingkast ging verwijderen verbaasde het me dat ik zulke grote kleding aan durfde te trekken. Het zag er echt niet uit.
±15 jaar geleden begon ik er mee om samen met een vriendin te gaan winkelen. Nog helemaal niet bewust van trans-gevoelens. Toen had ik een keer gezegd dat ik vrouwenkleding eigenlijk veel leuker vond, maar dat dat niet kon. Erg hè, dat ik zo dacht. Gelukkig weet ik nu wel beter.
Sinds ongeveer 12 jaar ben ik me langzaam wel beter gaan kleden. Om te beginnen de juiste maat door kinderkleding te gaan kopen, want te grote kleding, daar heb ik echt een hekel aan. Het was wel lastig met het kopen van overhemden voor op het werk. Ik wilde toch een beetje representatief overkomen. In Frankrijk kwam ik erachter dat daar de mannenkleding veel vaker in kleine maten verkrijgbaar is. Toen ging ik één keer per jaar als het uitverkoop was maar een dagje naar noord Frankrijk.
Gelukkig heb ik nu geen last meer van al die kledingproblemen. Nu weet ik me wel leuk te kleden, maar dat is een weer ander topic (Van wat voor kledingstijl houd je?).

[Aster]

Toen ik een jaar of 14 was, mid jaren 70 brak voor mij precies op het juiste moment de punktijd uit

Dus binnen no time een enorm getoupeerd, afwisselend een fluor groen (stond me goed) of fluor roze kapsel (waardoor ik ziekelijk leek) en angstaanjagende zwarte oog make up.

Mijn bijbehorende kleding wist ik altijd zo te kiezen dat het ofwel op de rand van vrouwenkleding lag of het werkelijk was.

In de vorm van jaren 60 damesbroeken, met hoge taille, hele smalle pijpen tot net boven de enkel en een zij of achtersluiting.
Die kocht ik altijd in allerlei kleuren 2e hands op oa het Waterlooplein.
Verder ook van die dunne leren of suede jaren 60 damesjassen met van die grote, beklede knopen en coupenaden.
Terwijl ik toen broodmager was en de 'borstpartij' dus altijd afhing....wat weer afgeleid werd door de t shirts met schreeuwerige teksten die ik er onder droeg.
(BEAT ME
BITE ME
WHIP ME
FUCK ME
FOR THE
DIRTY PIG I AM
AND GET THE FUCK
OUT OF HERE) oa...en dat op 14/15/16 jarige leeftijd...bedenk ik me nu...maar op school was ik wel he-le-maal high fashion en ultra, mega superhip)

Het geheel werd bij mooi weer gecompleteerd met een jaren 60 damesvlinderzonnebril. Vond ik drop dead chique (toen EN nu trouwens )

Ook al werd ik (werkelijk waar, door mijn half indische achtergrond) voor een excentrieke Japanse toerist versleten; het kon me niet schelen.

Schoenen kocht ik ofwel op het Waterlooplein, van die jaren 60 puntschoenen/drollenwippers, damesschoenen en laarsjes, maar dan plat of kocht ik gewoon 'unisex' schoenen bij oa Dr Adams maar dan de damesversie; die waren in dezelfde maat goedkoper, raar maar waar.

Ik ben zeg maar als een soort binnen de scene 'onopvallende' en binnen de toen heersende straatmode 'acceptabele' punk travestiet begonnen.....lol!

"A sight to behold", zo hoorde ik eens op straat iemand zeggen...hahahahahaha!

Daarna heb ik die net niet vrouwelijke kledingstijl vol weten te houden al naar gelang de mode die toen heerste.
Veelal een mix van 2e hands, confectie en een enkel designer kledingstuk dames (alles niet te stereotype vrouwelijk) of onmannelijk heren...

Ik heb nooit stereotype herenkleding gedragen en wist aldus ook niet eens wat voor herenmaat ik had...of heb, for that matter.

Het zou me ook voor geen meter gestaan hebben trouwens....in herenkleding zou ik overgekomen zijn als zeg maar een soort mr Humphries, van 'Are you being served'?

[La-Clau]

Nou, kleden als man.........sinds ik mijn eigen spullen kocht is het me nooit gelukt om door mijn kleding als echte vent over te komen.
Te kleurig, te wilde prints, teveel details, kortom precies datgene wat anderen niet droegen omdat het voor mietjes was, en niet stoer genoeg.
Overigens deed ik voor officiele gelegenheden wel altijd mijn best om zo goed mogelijk over te komen, inclusief net pak (liever combinatie, want dan kon ik weer rommelen met kleur en zo) en stropdas. Hoewel die laatste bij de eerste de beste gelegenheid waar het kon weer af ging. Wat had ik een hekel aan die dingen!
In ieder geval was mijn manier van kleden voor veel mensen al de reden om er van overtuigd te raken "dat er iets met mij was"

btw.... in de tijd dat ik qua kleding nog afhankelijk was van mijn ouders, was het vooral het prijskaartje wat bepaalde wat ik wel of niet droeg. Zoveel was er niet.

Claudia

[Kitty]

Het zou me ook voor geen meter gestaan hebben trouwens....in herenkleding zou ik overgekomen zijn als zeg maar een soort mr Humphries, van 'Are you being served'?

hihi zie het al voor me

[Kitty]

Wel grappig want ik herken sommige dingen wel...
Toch vrouwelijk zijn maar een soort van proberen mee te liften op heersende trends om toch acceptabel te zijn...
op mijn 14e liet ik mijn haar lang groeien... maar dat gebeurde dan onder het mom van grunge/alto stijl...
Ik was wel een halve meid toen om te zien, maar goed het kon ermee door
Veel vrienden van mij hadden toen ook lang haar.

ik was de vrouwelijke versie van curt cobain en ik leek op anthonie kamerling hoorde ik vaak. Die had toen ook lang haar.

Ik hield altijd erg van broeken met wijde pijpen en heb me meestal alternatief gekleed... Subtiel vrouwelijk
en eigenlijk ook niet zo zelfbewust. Soms raakten mensen in verwarring maar daar sloot ik me min of meer voor af.
Zo ben ik eens met veel bombarie het herentoilet uitgezet in een kroeg en was me werkelijk van geen kwaad bewust lol...
Toen ben ik toch maar naar de dames gegaan.

Ik probeerde wel gewoon mezelf te zijn maar mezelf als echt vrouw en transseksueel accepteren... dat deed ik
niet. Ik stopte die gevoelens ondanks mijn gedrag helemaal weg. Best wel vreemd achteraf gezien.

Het is best raar dat je altijd automatisch naar vrouwenbroeken keek in de winkels ... ik wist ook altijd wel
dat ik een vrouwelijke inborst had... maar die connectie naar vrouw-zijn... die maakte ik niet, want dat had ik
gewoon te diep weggestopt. Ik gooide het dan maar op homoseksualiteit... want sommige homo's zijn ook vrouwelijk enz.

Het was ook een soort emotionele vulkaanuitbarsting op het moment dat ik het wel accepteerde en terug moest gaan
naar mijn eerste gevoelens toen ik 3/4 jaar was. Ik werd eigenlijk bijna bedolven onder woede en verdriet en achteraf
gezien heb ik het allemaal dus ook niet voor niets weggestopt... en net zolang gewacht tot ik sterk genoeg was
de gevoelens te erkennen.

Als ik ging stappen wilde ik ook wel jurkjes dragen. Ik leende ze soms ook van vriendinnen... was erg leuk.
Eens had ik sjans toen met een leuke jongen die niet zag dat ik een jongen was... en zo naief stapte ik dus ook
dat contact in... ik ging er gewoon vanuit dat hij het allang doorhad... niet dus.
Ik heb eigenlijk echt als een kip zonder kop geleefd.

Toen ik eenmaal in transitie ging en mezelf als vrouw leerde accepteren... toen ben ik aanvankelijk vrij androgyn
tot extreem over straat gegaan. Gelukkig geen negatieve reacties gehad maar ik was wel een bezienswaardigheid.

Tijdens de diagnostische fase was ik inwendig zo boos op de wereld dat ik totaal geen zin had mijn vrouwelijke
kant te laten zien. Geen rokken hakken jurkjes... nee gewoon een vrouwelijke spijkerbroek en een vrouwelijk
shirt vond ik genoeg. De VU psych vond dat maar verwarrend.

Nu dat ik jurkjes draag is ze ineens helemaal om. lol Best wel stom vind ik dat. Ga gewoon af op wie ik van binnen ben,
zeker als psycholoog.

Nu ben ik wel zelfbewust... te zelfbewust zelfs....ik probeer wel net als vroeger me soms af te sluiten, maar
dat lukt me steeds minder goed. Ik ben ook behoorlijk onzeker over kleding en dat is nog steeds een gevecht.
Ik probeer veel meer het beeld van een vrouw neer te zetten...
Het legt wel een grotere druk op mij dan vroeger... juist omdat ik me nu zo bewust ben van mijn gevoelens...en van
wat en wie ik ben (en wil zijn).

De onzekerheid is op bepaalde vlakken onwijs afgenomen... maar op andere vlakken juist toegenomen.
Ik moet nog erg wennen zon lang lichaam met brede schouders en te weinig vrouwelijke vormen aan te kleden.

Ik sta ook regelmatig nog met tranen in mn ogen in de pashokjes... als alles weer eens te kort en te klein valt.
Ik kan me als vrouw ook ontzettend mislukt voelen... vanwege dit soort achterstand en de fysieke afwijkingen.
Voel ik me lomp lelijk en groot... mijn pubertijd komt dan ook terug... toen ik me zon lange onhandige slungel voelde.
En ook zo werd gezien lol.

[Hedwich]

Tijdens de diagnostische fase was ik inwendig zo boos op de wereld dat ik totaal geen zin had mijn vrouwelijke
kant te laten zien. Geen rokken hakken jurkjes... nee gewoon een vrouwelijke spijkerbroek en een vrouwelijk
shirt vond ik genoeg. De VU psych vond dat maar verwarrend.

Ik heb hierover eens de kreet "hypofeminisatie" horen dubben in een artikel (i.t.t. "hyperfeminisatie"; je weet wel, met die korte rokjes en die hakken van 13 cm). Het schijnt meer voor te komen en een institutioneel begrip te zijn. Wat gek dat ik dat weet en de VU-psych niet