Verward

"Transgerelateerde" issues in werk, studie, uitgaan, en zo voort
Gebruikersavatar
Slim_Kaap_Kust
Berichten: 107
Lid geworden op: 04 jul 2013, 15:05
Gender: Trans FtM
Locatie: Eindhoven

Re: Verward

Bericht door Slim_Kaap_Kust »

Moonlight, ik denk dat je kleine stappen kan ondernemen. Ik wil echt verder gaan uitzoeken wat ik wil. Dat is best spannend maar ik denk dat ik de sprong toch maar moet wagen anders verandert er bij mij niks. En ondanks de angst is er toch ook wel verlangen om te veranderen bij mij. Onderdrukken kan ik niet langer, word ik denk ik ook niet gelukkig van. Wie heeft er tips over hoe ik verder kan gaan?
Moedig_Kust_Rivier
Berichten: 959
Lid geworden op: 19 dec 2012, 19:56
Gender: Man

Re: Verward

Bericht door Moedig_Kust_Rivier »

Misschien kan het je helpen om af te spreken met andere transmannen (of transgenders in het algemeen). Aan het begin van mijn transitie heb ik daar veel baat bij gehad.
Waar ik zelf geen ervaring mee heb, maar wel goede dingen over hoor is de Transvisie mannengroep; http://www.transvisie.nl/transvisie.nl/ ... nengroepen
Op die manier kan je aanvoelen hoe het is om vanzelfsprekend door een groep mensen aangesproken te worden met 'hij/hem' en behandelt te worden als man.
Het klinkt misschien maf, maar voor mij gaf dat een doorslag.
Gebruikersavatar
Klein_Dolfijn_Rivier
Berichten: 1585
Lid geworden op: 06 apr 2012, 03:38
Gender: Non-binair
Voornaamwoorden: Zij / haar, die / diens
Locatie: Amsterdam

Re: Verward

Bericht door Klein_Dolfijn_Rivier »

Verder ben ik zo bang voor de reactie van mijn ouders. Denk dat ze dit niet zullen begrijpen.
Diep van binnen weet ik dat het gevoel nooit weg zou gaan. Maar ik ben ook bang voor de verandering. Dus ik zit in tweestrijd.
Hoe wisten jullie het zeker ? Dat je de juiste keuze maakte?
Dat dacht ik ook, dat m'n ouders het niet zouden begrijpen. En dat was ook zo. Nooit dat vrouwelijke gehad, zoals dat over het algemeen wordt gezien. Als ik nou van jurkjes en lang haar had gehouden, dan was het wel duidelijk, maar dat had ik niet en heb ik ook niet. Ze begrijpen het nog steeds niet goed, maar zijn wel blij met de keuzes die ik heb gemaakt in m'n leven, omdat het ontzettend positief voor mij is geweest.

Wel wist ik zeker dat het voor mij het best zou zijn om als vrouw te gaan leven. Het was niet meer vol te houden als man. het kostte te veel moeite om die rol te spelen en zeer regelmatig "viel ik door de mand". Dan hadden mensen in de gaten dat er iets niet klopte.

Bang voor verandering was ik dan ook helemaal niet. Eigenlijk was ik juist aan verandering toe, en dan op veel meer punten dan alleen het stukje genderdysforie. In de afgelopen jaren is m'n hele leven dan ook compleet veranderd.