Hoe heb jij het vertelt?

[Jeste]

Je kunt ook een beetje uniseks-kleding dragen (dus kleding dat zowel mannelijk als vrouwelijk is) en daarna iets meer richting de vrouwelijkere kleding gaan.

Dat kan echter ook weer een nadeel hebben. Omdat het zo langzaam gaat valt het nauwelijks op. Dat is wel mijn ervaring.
In het algemeen, dus buiten het vertellen, kan het voor jezelf wel weer prettig zijn om rustig te wennen. Kwaad kan het in ieder geval niet.

[Emma]

In stukjes en beetjes vertellen betekent ook dat je mensen ene paar keer op het verkeerde been zet. Niet iedereen kan dat waarderen.

[Anon20190712]

Ik heb een mail gestuurd, over hoe ik me voelde en of het ze een goed plan leek als ik daar hulp bij zoeken (had me al lang aangemeld bij de vu, maar goed, komt beter over zo) en of we het daar snel eens over konden hebben. Bewust gekozen te mailen zodat ze het konden laten bezinken voordat ze hoefden te reageren.

[Frank]

Ik had mijn moeder het eerst over de koffie verteld... en daarna nog een keer toen we op de bus wachtte... en daarna nog een keer voordat we een restaurant in gingen, nog een keer toen ik uit Canada kwam en toen ik zei dat ik contact had genomen met het centrum in Amsterdam was het kwartje een beetje gevallen.

Ging ongeveer van 'ik denk dat ik een man ben?' 'ja vroeger wilde ik ook net als de jongens zijn'
'ik ben transgender' '???' 'ik ben een vent in een vrouwenlijf' '...?'
'ik ben een man' 'ja maar als meisje ben je ook mooi!!'
'ow ja ik heb trouwens besloten dat ik waarschijnlijk mijn naam laat veranderen naar frank' 'hoezo dan??'
'anyway ik heb een afspraak in amsterdam-' vertel waar moet je heen' '... geslachtsdinges?' 'oh is dat echt dan *ongepaste vragen ronde*'

[andreagen]

Mijn moeder, 89 jaar, was al geruime tijd ziek. Het laatste half jaar, als ik bij haar op bezoek ging, ging ik me steeds vrouwelijker kleden. Op een dinsdag in juli, ging ik vrouwelijk gekleed, sieraden en make-up op, naar haar toe. Ze keek me aan en toen zei ik: Mam, je hebt een zoon verloren en een dochter erbij (drie zusjes van mij zijn heel jong gestorven). Ze trok me naar zich toe, omarmde me, en zei, liefste dochter, het is goed zo. Toen begon ze te huilen. Heel emotioneel. Helaas is ze 3 maanden later gestorven. Ik ben blij, dat ik het haar heb kunnen vertellen.

[Nate_0]

'ik ben een man' 'ja maar als meisje ben je ook mooi!!'

Dat is de meest irritante reactie tbh...

[janine2363]

Ik heb 't omgekeerde probleem. Er is eigenlijk niemand om het aan te vertellen.

Jammer, want het is best fijn om mensen die veel voor je betekenen iets over jezelf te tonen, ze de kans te geven je echt te leren kennen.

[Noah1980]

Iedereen zei het tegen me aan wie ik het ook vertelde: maar je bent een hele mooie vrouw! #zucht. Serieus? Ik antwoord daar meestal op: vast ook een mooie vent! Ik voel me soms dan even niet serieus genomen.

[Alatàriël]

ik heb altijd gezocht naar dat ene moment wat maar niet kwam om het te vertellen.
iedereen wist al dat er wat anders was aan mij.
en ze zijn er allemaal zelf achter gekomen zonder dat ik maar iets verteld heb.
ik heb het wel rustig en langzaam aan gedaan.
en met behulp van mijn Website http://liannewassenaar.com/.
de reactie's zijn erg positief.

ik kan je als goede tip mee geven, geef je omgeving vooral de tijd om er aan te wennen.

het is net als een vol glas water en een ei. het water is de acceptatie en meelevendheid en het ei de omgeving/persoon zelf.
als je het ei er langzaam in laat zakken blijft het heel en knoei je maar een beetje water.
laat je het ei er hard in vallen dan breekt het. je glas water is nu ook half leeg.

[Nienke]

Ik ben gewoon naar mijn ouders gegaan vorig jaar en het verteld, samen om de tafel heen.
Eerst heel erg begripvol, dat waren ze echt, echter enkele weken daarna begonnen hun gevoelens op te spelen.
Begreep vader niet waarom ik deze wensen heb, denkt zelfs dat het een trend is van nu.
Mijn moeder is op een bepaalde manier boos op me maar doet normaal tegen mij en laat het bij mij.
Ze hebben liever dat alles het oude blijft.
Het hangt er volledig vanaf hoe openminded je ouders zijn, in hoeverre hun zich in kunnen leven in jou situatie en niet in van hunzelf.
Je mag niet verwachten dat iedereen hier maar zo even mee om kan gaan, ik hou van mijn ouders en zij van mij.
Soms is tijd gewoon nodig om het eea te helen en een plaats te geven, het is schrikken voor ouders op het moment dat je uit de kast komt als ze nooit eerder iets hebben gemerkt, maar net hoe goed je ook dingen verborgen hebt kunnen houden.
Ze hebben dus een hoop aan gedachte's van het verleden bij te stellen, dit is niet gemakkelijk, Jij daarentegen hebt al je hele leven of heel lang hier over na gedacht en is ieder klein stapje gevoelsmatig een grote stap vooruit.
Wees erop bedacht dat een gesprek alle kanten uit kan gaan maar onvermijdelijk is wil je je leven voort kunnen zetten in wie je echt bent en alle consequenties die daaruit voort vloeien er bij moet dragen.
"Het is jou leven"