Help bruiloft!

[Nisss]

Lieve Niss . je zit in een moeilijke situatie. Als je een goede band met je neef hebt, zou ik wel gaan. Hij vraagt jou om als man te komen, tegelijkertijd baalt hij als je niet komt. Voor je eigen betekent, dat je als man gaat, een aantal stappen terug. Daarbij als je verder als vrouw wilt leven, zal het voor de overige mensen toch eens een eerste keer zijn, tenzij je met die mensen breekt. Wees zelfverzekerd, neem een beslissing die met je gevoel overeenkomt. Ik wens je veel sterkte.

Bedankt. Ik denk dat ik niet ga... Het zou me totaal niet lukken! Ik baal er wel van.

Verstuurd vanaf mijn SM-G901F met Tapatalk

[Venusss]

Wat treft de bedreiging en de bruiloft dilemma kan als je daar behoefte aan hebt ook bespreken met vrijwilligers van Sensoor.nl die bieden email, chat of telefonisch een luisterend oor. Ze denken met je mee, staan even naast je en lucht je hart. Wellicht kan je worden doorverbonden met een vrijwilliger met turkse achtergrond als die er werkt.

[Petra-S]

Mijn mening?
Wanneer je familie je niet accepteert voor wat en wie je bent, zijn ze het in mijn ogen niet waard om daar verdere aandacht aan te besteden. Wanneer een vader je met de dood bedreigd (ongeacht welke cultuur) omdat je bent wie je bent is hij het niet waard om vader genoemd te worden.

Allemaal zaken waar je neef overigens niets aan kan doen. Maar zoals hierboven al gezegd ook hij zal je moeten accepteren zoals je bent anders is het jammer voor hem. Jij hoeft je niet aan te passen of te schamen voor de oogkleppen en kortzichtigheid van anderen.

Er zijn ook hele mooie kaarten die je kunt sturen bij afwezigheid.

Dat is mijn mening.

Groetjes,
Petra

[Jer158]

Heb je hem gevraagd of hij je liever als jezelf (als vrouw) ziet komen, of liever heeft dat je niet komt?

[wiggeltje]

(Ik heb alleen het eerste bericht gelezen)

Dat klinkt heftig, beste meid.

Natuurlijk ken ik jou familieleden niet persoonlijk en jou broer, maar het lijkt me ergens ook lastig voor jou broer, die jou wel geaccepteerd heeft (ik versta: geen moeite heeft met hoe jij bent), maar aan de andere kant net zoals jou ook te dealen heeft met de Turkse cultuur waarin jullie zijn opgegroeid. De realiteit komt hier boven water; dat familie en de cultuur oprecht meer macht uitoefent (of kan uitoefenen) dan wat bij de doorsnee rozengeur en maneschijn-denkende Nederlander bekend is.

In mijn geval bijvoorbeeld, zou ik het niet erg vinden om op sommige situaties mannelijk te zijn. Sowieso is mijn doordeweekse werkkleding mannelijk en zit ik toch nog half in die situatie wegens mijn baardgroei. Maar op een bruiloft waar ik meiden tegenkom in mooie jurkjes, daar zou ik me aardig klote voelen. Ik zie me de situatie voor; traditionele volksdansjes, mannen in nette herenpakken, het traditioneel gejubel van de vrouwen, oftewel de cultuur van "zo hoort (en moet) het te-zijn".

Enerzijds druk je misschien uit dat je door niet aanwezig te zijn hen op de grond van jou geaardheid wilt straffen. Anderzijds is het je goede recht en doe jij er zelfs misschien de gehele Turkse maatschappij in Nederland goed aan om zojuist op zo'n belangrijke moment te laten zien dat ook jij belangrijk bent!

Je kunt (als je dit aandurft) je stoute schoenen aantrekken en gewoon er lekker heengaan als je vrouwelijke zelf. En als ze het niet aanstaan? Als ze je negeren dan kun je weggaan, maar wees dan wel trots, want je hebt het dan in ieder geval gedaan! Weet wel dat ik makkelijk praten heb vanaf hier achter mijn laptop.. en dat ik in jou situatie misschien wel het onderspit delf.

Hoe dan ook wens ik je veel sterkte, moed en geluk toe!

[wiggeltje]

ps: mijn taal schrijffouten, let daar niet op

Maar ik bedoelde dus, dat familie erg veel invloed kan uitoefenen en dat het niet overal makkelijk is.
Ik vind het erg moedig van je dat je weigert te gaan (zo las ik net), hoe rot dat ook voor jou en je broer kan zijn.

Nogmaals het beste gewenst,

Wiggeltje

[Jannet V]

Niet gaan! Zeker niet gaan.

[Nisss]

Bedankt voor jullie reacties! Ik lees verdeelde meningen. Meeste zeggen net zoals mn onderbuik zegt nee niet gaan.

Ik wil vanuit mijn hart bij de mooiste momenten zijn van mijn familie leden. Mijn hart zegt ook... Niks en niemand is belangrijk dan jezelf. En het spijt me voor mijn neef. Ik ga niet detranisition doen voor je eenmalige tentoonstelling genaamd bruiloft.

(punt)

Verstuurd vanaf mijn SM-G901F met Tapatalk

[Blue]

Lastige keuze, mijn eerste ingeving is ook om niet te gaan. Zeker als je al drie maanden full time jezelf bent. Je bent dus niet welkom tenzij je je voordoet als iemand anders. Ik heb ook wel eens voor een soortgelijke beslissing gestaan (familie feest) maar ik was toen nog niet full time mezelf. Dus heb ik een compromis gesloten door me gender neutraal te kleden en alleen "onzichtbare" makeup te gebruiken zoals oog camouflage en contouring, om de mannelijke look te neutraliseren. Maar geen nagellak, lippenstift of oogschaduw /eyeliner. Voor mij was dat in die fase accepabel, het was ook meer om de aanwezigen aan het idee te laten wennen. Het personeel kon ook niet bepalen wat ik nu was dus werdt het gebruikelijke ge-meneer en ge-mevrouw bij mij vermeden. Ik kon met veel mensen ook gewoon erover praten en aangeven dat dit een soort overgangsfase is. Maar echt in mannenkleding verschijnen zou ik dus niet doen en als dat de eis is zou ik ervoor kiezen niet te gaan.

Sent from my SM-N910F using Tapatalk

[Mirthe_s]

Een lastige situatie inderdaad. Een onderdeel van een transitie is dat je te maken krijgt met cultuur en het effect dat je altijd voor loopt op de rest.

Toen ik 3 maanden full-time was, ging mijn moeder hertrouwen. BIjkomend feit was dat ze voor mijn transitie al had gevraagd of ik haar naar het altaar wou lopen. Ik vond het belangrijk dat het haar dag was, en ik wilde de aandacht niet op mij vestigen. Ik heb besloten om nog eenmaal in pak als man te gaan om haar die dag te schenken.

Waar het voor jou op neer komt is afwegingen maken. Hoe belangrijk is die persoon die gaat trouwen. Voor hem is die dag hopelijk de enige in zijn leven. Hoeveel kost het jou, om die dag anders door het leven te gaan? Niet principieel, maar gewoon realistisch kijken naar alle factoren. Dan kom je vanzelf tot een conclusie.

ja, het was voor mij emotioneel. Ik had het er moeilijk mee. Buiten stond ik te huilen. Maar ik zag daar een koppel genieten van een huwelijk zonder dat de aandacht op mij gevestigd werd. En ik heb dat offer gemaakt. Het was mij moeder. Ik zou niet snel voor iemand anders nogmaals deze stap nemen. Dan staat die persoon niet dichtbij genoeg en blijf ik liever afwezig van het huwelijk.

Ik wil vanuit mijn hart bij de mooiste momenten zijn van mijn familie leden. Mijn hart zegt ook... Niks en niemand is belangrijk dan jezelf. En het spijt me voor mijn neef. Ik ga niet detranisition doen voor je eenmalige tentoonstelling genaamd bruiloft.

Bovenstaand lijkt mij duidelijk te verwoorden hoe je er in staat Niet doen dus!