Opweg

[Jannet V]

Opweg 10
Vrijdag 30 november had ik weer een gesprek met de medisch maatschappelijk werkster van het Genderteam. Het voelt goed om met haar te praten, hoe ze normaal aan het bijsturen is in kleding, beweging, make-up, haardracht en wat er nog meer komt kijken voor iemand die een stap aan het zetten is zoals ik aan het doen ben. Hoe fijn is het dan, als een vogeltje dat net heeft leren vliegen te horen krijgt dat ze het nog helemaal niet zo slecht doet.
En 10 dagen later de elastiekjes van Truus. Een berg die een heuveltje bleek, ik durfde me te ontspannen, ik durfde mijn haarwerk af te zetten en binnen 20 minuten was het klaar. Volgende maand weer minder baardgroei. ( Hoe kan ik aan iemand uitleggen hoe belangrijk dit voor mij is.)
De volgende dag was daar het zovele malen uitgestelde bezoek aan de KNO afdeling. Het werd een hele bijzondere dag.
Na een hectisch begin van de dag is het gelukt om op tijd bij mijn afspraak te zijn.
In de wachtkamer hoor ik een baby huilen en plotseling word ik zo emotioneel dat ik sterk overweeg de wachtruimte uit te lopen om ergens op een stil plekje even heel erg veel en verschrikkelijk te kunnen huilen. Ik kan het niet verklaren en wil het ook niet. Dit ben ik en als iemand daar geen genoegen mee neemt, heeft die iemand pech.
De logopediste red mij en ik mag mee naar een ruimte waar alleen mijn stem belangrijk is. En daarna is er een KNO arts die iets in mijn keel duwt om te kijken hoe mooi ik ben van binnen. Voor het eerst in mijn leven zie ik m’n eigen stembanden, ze zagen er best wel goed uit, gebruikt maar in zeer goede staat. Vervolgens maakt hij nog een complimenteuze opmerking over mijn kleding. En maakt hij mijn dag onvergetelijk door te zeggen: “Ik denk dat er niemand in de wachtruimte heeft gezien dat je ooit als man door het leven ging.” (zolang ik mijn mond niet open doe …, maar daar ga ik met behulp van een logopediste aan werken)
13-12
Heel bewust neem ik plaats in de wachtkamer van het priklab van het ziekenhuis in Assen. Mijn ex werkt al jaren op het laboratorium en menig collega heb ik zelf ooit al eens meegemaakt in een ontspannen sfeer. Vroeger… toen ik nog Jan was. Ik zou heel anoniem naar boven kunnen sluipen om me daar te laten prikken maar ik wil die wachtkamer, ik moet mezelf laten zien. Het heeft niks met aandacht te maken maar het versterkt mijn zelfvertrouwen. En mijn ervaring is dat je in een ziekenhuis altijd vriendelijk ontvangen wordt.
Als ik even later toch in de koffiekamer van het laboratorium beland heb ik een fijn gesprek met collega’s van Cobi en later nog even op de werkvloer zelf. Vond het wel heel erg jammer dat ik geen enkele man gesproken heb en ze waren er wel, de bekenden van de spooktocht, punteren in Giethoorn en de andere personeelsfeestjes. Maar ik zie er nu wel een beetje anders uit, ze zullen me niet hebben herkent.

[Jannet V]

Beetje lang en misschien wel saai maar dit is wat er is gebeurt in de laatste 6 maanden.

[J1nny]

Jannet, ik heb het zaakje net gelezen.
Kloop een jaartje op je achter denk ik, en ik ben vooralsnog zelf maar op eigen kosten begonnen met de 'elastiekjes'
Als je weer eens op Wieringen bent, zak eens wat af richting Alkmaar en kom eens een koppie drinken (na een PB voor het adres en telnr.)

[Jannet V]

Jinny, ik ben regelmatig in Alkmaar. Mijn vriendin heeft een nichtje die tweedehands damesmerkkleding verkoopt en ik voel me daar als een kind in een snoepwinkel. Je hoort van me.

[J1nny]

Ik zie de PB tegemoet

[Irene_de_Vreede]

Goed leesbaar en zeker niet saai Janet, bedankt voor het delen!

[Daniel]

Ik vind het heel duidelijk en leuk om te lezen! =D
Helemaal niet saai of lang.

[Jasper]

Ik sluit me aan bij Irene en Daniel! Je woont overigens dicht bij mij, ik woon in Borger.

[Jannet V]

Dankjewel allemaal. Als vrouw ben ik veel zelfverzekerder dan dat ik ooit als man geweest ben maar een bevestiging ben ik blijkbaar nog steeds nodig.
@Jasper Borger is bijna op een steenworp!

[J1nny]

Dat is dus mijn makke, iedereen roept, je was altijd zo zelfverzekerd en doortastend.