Een jaar in de andere rol?

[Butterflyflaps]

onlangs dan tochn keer opgemaakt en beetje dressed naar buiten gegaan (first time!)
Vriendinnen maken is echt leuk
soms zijn we toch ons eigen grootste vijand hoor
me zelfvertrouwen is d'r stukken beter door gekomen !

[Eva]

Ik had geluk, zoals me veelvuldig in mijn leven is overkomen. Ergens in het begin van de jaren 10 zouden we eens proberen Elisabeth's verjaardag te vieren. Die viel op 3 januari Ik hoef vast niet uit te leggen dat dit al heel vaak mislukt was. Goed, we zouden het nog eens proberen. Er zouden enkele T-vriendinnen op bezoek komen en als top zouden we samen een ommetje door de wijk gaan wandelen. Allemaal als vrouw.
Het KNMI meende dat er misschien wel ergens wat sneeuw zou kunnen gaan vallen. Voor een ander was de verleiding om toch weer te gaan roken te groot en nog wat belangrijke redenen om niet te komen. Elisabeth en ik bleven alleen. We hadden beter moeten weten.

Met een soort van rotgang heb ik me omgekleed. We hebben diverse plekken in Kattenbroek bezocht en Elisabeth maakte foto's van me. Ik heb die prenten teruggevonden:
Emiclaer, Amersfoort
Schothorst, Amersfoort

Ik was niet alleen! Er was iemand bij me die me bemoedigde. Dat was erg belangrijk.

Gaandeweg werd ik een weekendvrouw. Bang voor een confrontatie met klanten. Ook die angst bleek later onterecht. We bezochten maandelijks De Meermin in Nijmegen en ik sprak ergens in een zomer op het terras iemand die er ook nog niet was, om het maar zo uit te drukken. Zij vertelde me dat ze soms wel twee weken helemaal als vrouw door het leven ging, zowel zakelijk als privé. Maar dan moest ze weer snel mannenkleding aantrekken en weer een tijdje als zodanig leven. Als compensatie, voegde ze daaraan toe.

Ik begreep het niet. Nog niet overigens. Ik besprak het met Elisabeth en besloot vooreerst geen mannenkleding meer te dragen. We zouden wel zien hoe lang ik dat zou volhouden. Welnu, dat is tot nu toe goed bevallen. Korte tijd later heb ik mijn oude kleding naar de kringloop gebracht. Moest wel twee keer rijden, het paste niet in één keer in de Volvo...

Mijn stokpaardje nog maar eens: drempels, drempels en nog eens drempels.
Maak je niet teveel zorgen over die drempels. De meeste zijn lang niet zo hoog als je verwacht en een aantal blijkt niet eens te bestaan.

---
Edit: die 'mislukte' verjaardag was op 3 januari 2010.

[Butterflyflaps]

Ik heb groen licht gekregen n.n

dus bij deze mijn definitie van trans...

Het inuit-woord TAKUMINARSIVALLIAJUQ betekent ‘iemand die blijkt nog mooier te worden’.

:')

[Anon20190516]

hartelijk gefeliciteerd chickie!!!

[AnjaE]

Ik heb groen licht gekregen n.n

Wauw!

[Blue]

Tja ik heb lang nagedacht over hoe dit voor mij uiteindelijk zal verlopen.

Maar de laatste stap is inderdaad het werk. Als je voor je werk verplicht bent om typische herenkleding te dragen (jasje dasje, overhemd/pantalonnetje , bepaalde uniforms of werkkleding) zal de stap erg groot zijn.
Ik heb het geluk dat ik als techneut altijd al gewend ben in een vrij neutrale kloffie te lopen. (tshirt, jeans, wandelschoenen) en zelfs als ik mijn transitie doorlopen heb zal ik dit nog wel blijven doen omdat ik het gewoon prettig vind om te dragen. Ook heb ik al sinds mijn 20e lang haar wat ik tijdens het werk in een staart draag.
Momenteel onderga ik natuurlijk wel laserbehandelingen en heb ik mijn wenkbrauwen mooi strak laten harsen/epileren want daar ga ik dus geen rekening mee houden, het valt toch niemand op, behalve dan sommige vrouwelijke collega's.
Als mijn gezicht en lichaam door de oestrogeen gaan veranderen zal men uiteindelijk wel iets aan mij gaan zien en zal ik het tegen die tijd ook gewoon vertellen als ze vragen gaan stellen, maar ineens totaal anders gekleed en met make up op mijn werk verschijnen is niet iets waar ik op korte termijn echt behoefte aan heb. Al moet ik toegeven dat ik me dan wel prettiger zou voelen (en ben soms best jaloers op mijn vrouwelijke collega's) plus dat het ook wel wat prettiger is als ik niet na elk weekend mijn nagellak hoef te verwijderen, maar dat komt wel en heb er nu vrede mee dat dit niet op korte termijn anders zal worden.
Ook mijn vrouwelijke collega's lopen doorgaans in spijkerbroek met een leuk shirt. Ik ben ook niet het type voor een jurk (behalve met een feestje dan) en voor rokjes ben ik toch te oud (en te zwaar).

Ik switch dus eigenlijk tussen dames en neutrale kleding. Thuis, naar vrienden, bekenden, sportschool, artsbezoeken en gelegenheden waar transgenders komen zal ik me wel altijd als vrouw presenteren. Voor een boodschap in de lokale supermarkt vaak een beetje gemengd. Maar als ik bijvoorbeeld in de drukte alleen de stad in moet kleed ik mij (zolang ik er nog te mannelijk uitzie van mezelf) neutraal. En dat ik dan "gemeneerd" wordt slik ik dan maar, ik kan het die mensen op dit moment niet kwalijk nemen, ik weet wel beter.

Mijn probleem is, en ik denk dat velen die nog niet of aan het begin van hun transitie zitten dit herkennen, is dat ik niets liever zou willen dan als vrouw gezien maar vooral erkend worden. Of anders maar "verborgen" zijn en er niet bij stilstaan. Maar het laatste wat ik wil is gezien worden als de welbekende: "vent in vrouwenkleding" of het moeten mensen zijn die weten en accepteren dat ik transgender ben en in transitie ben.
Dus neutraal kleden is dan de oplossing, totdat er een moment komt dat ik ook met neutrale kleding als vrouw gezien wordt. De dag dat ik door een onbekende als mevrouw aangesproken wordt in mijn tshirtje/jeans. Trek ik een fles champagne open .

Samengevat: Ik denk dat de switch naar de andere rol geleidelijk gaat en begint dit al voordat de transitie echt van start gaat. En zeker niet de ene dag in pak/stropdas en de volgende dag nadat je het verteld heb in mantelpakje want dat lijkt mij onrealistisch.
Gedrag en houding veranderen ook geleidelijk, anders bestaat het gevaar dat het krampachtig en overdreven wordt.

Ik wacht het wel af, ik was eerst ook een beetje huiverig dat ik me dan ineens anders moest gaan kleden en gedragen, maar dit is een proces wat zich al in gang heeft gezet en zeer geleidelijk zal doorzetten. Zodat de mensen om me heen maar ook ikzelf er langzaam aan kan wennen.
Drie maanden na start van HRT (zoals het VU aangeeft) is ook meer een richtlijn, geen absolute voorwaarde. Sommige leven al full time in de andere rol voordat ze starten met HRT, anderen hebben wat meer tijd nodig.