In de media

[Chrysaor]

Ik was prettig verrast om Peggy Cohen, mijn behandelaar op het VUmc, op het scherm te zien verschijnen, ze gaf een helder beeld.
Gisteren heb ik het debat met mijn vriend zitten kijken, wel prettig als je zelf nog wel eens moeite hebt met de nodige gesprekken. M'n ma heb ik ook getipt dus hopelijk komt ze zichzelf een beetje tegen als ze deze uitzending ziet. Zonde dat moeders van zich vaak zo persoonlijk aangevallen voelen als hun kinderen ongelukkig zijn in hun vrouwelijk lichaam.

[Anon20180501]

@Danielle

Ik weet dat ze met dit onderzoek de meest voorkomende problemen (oorzaak en gevolg) in kaart wilden brengen maar wat ik gewoon jammer vind is dat een van de oorzaken/veroorzakers die transgenders enorme in de problemen kunnen brengen niet aan bod zijn gekomen in het rapport. Ik had zelf dan wel te maken met een bijzondere situatie maar anderen in heel andere omstandigen verkerend hebben net zo goed problemen gekregen door de houding en het handelen van vooral het VUmc-genderteam.
Signalen die hier op wezen zijn er ook genoeg, dus waarom dit niet meegenomen in het rapport. Omdat de genderteams zich niet laten meten, onmeetbaar willen blijven, daarom? Ik vraag me dat gewoon af.

Liefs, Daniela

[NaomiClareNL]

Wellicht ga ik mijn boekje te buiten maar ik begrijp ook niet wat een mens er toe drijft om tot een zelfmoord poging over te gaan.Het leven is gewoon te leuk hoe moeilijk het soms ook is/lijkt.

Aafke,

Ik begreep zelfmoord ook nooit. Totdat ik niet meer kon ontkennen dat ik transseksueel ben en daar wat aan moest doen. Toen werd het een beetje helderder maar was het nog steeds een ver van mijn bed iets.
Totdat het met de hormonen misging. Niet één keer, niet twee keer maar nu al vier keer achter elkaar in 21 maanden... Moeizaam komt het vervrouwelijkingsproces op gang, raakt iets wat op een plafond lijkt maximaal 4 maanden later en stort dan in. Vervrouwelijking veranderd in vermannelijking... Na de derde keer is zelfs het gevoel dat de genderdysforie weg is verdwenen en ben ik weer ontzettend genderdysfoor. Poging vier levert sowieso al geen vervrouwelijking op ondanks onmeetbare testosteron.

Als er niets veranderd, dan ga ik er aan onderdoor. En ik geloof niet dat het heilige VUmc protocol voorschrijft hoe je in mijn situatie moet handelen dus doet men niets, er kan nog niet een email vanaf als ik aangeef niet te kunnen komen of aan de telefoon kan komen. Mij is een belofte afgedwongen, op straffe van geen herhaalrecept voor hormonen, om kontakt op te nemen als het misgaat en dan krijg je dit.
Ik begrijp het wel, al wat schriftelijk of per email gaat laat een spoor na. Per telefoon of om de tafel zitten ja dan kun je ontkennen want patiente heeft het verkeerd begrepen.

Ik voel een enorme innerlijke drang om niet meer te zijn. Waar die daadwerkelijk vandaan komt weet ik niet (iets fysieks / chemisch denk ik) maar "ik" moet heel hard vechten op die momenten om het hoofd ook maar iets boven water te kunnen houden. Nu al weer twee maanden lang elke 2 weken...
Als 4-5 uur slaap per nacht vergetelheid betekend dan is de stap snel gemaakt om te denken dat de eeuwige slaap de enig werkende oplossing is...

Kun je je voorstellen hoe geestelijk slopend dat is? Dat je al je, zeer schaarse, energie in overleven moet stoppen niet wetende of de volgende klap de genadeklap is of dat er nog weer een achteraan komt? Het leven is dan al heel snel niet leuk meer. En dan glij je van dat punt af nog verder weg.

Denk het niet gezien wat je schrijft in de quote. Ik kan het je niet eens kwalijk nemen, ik kon het me voor die tijd ook niet eens voorstellen, het zou toch beter gaan worden? En mijn geval is maar één geval, anderen die aan zelfmoord denken of het al dan niet succesvol proberen, kunnen op andere momenten niet meer.

Het idiote is dat in mijn geval, als de oestrogenen maar hoog genoeg zijn en stabiel hoog blijven, ik met zo'n drie weken van die gekmakende en kreupelmakende depressie en suicidale gedachten af ben.

Maar ik kan geen enkel gehoor krijgen bij de medische wereld, nergens.

Naomi

[Jasper]

Naomi, wat heftig! Weet niet zo goed hoe te reageren, maar je verhaal raakt me en ik wil je heel veel sterkte wensen.

[Gwendolyn]

Aafke,
"Wellicht ga ik mijn boekje te buiten maar ik begrijp ook niet wat een mens er toe drijft om tot een zelfmoord poging over te gaan.Het leven is gewoon te leuk hoe moeilijk het soms ook is/lijkt."

Jij hebt alle recht om het niet te begrijpen, niemand hoeft alles te begrijpen, maar dat komt hoogst waarschijnlijk nog wel.

Ik kan je wel zeggen, dat ik ondertussen het beeld heb dat er onder de transseksuelen nauwelijks één is die niet suïcidale gedachten heeft of heeft gehad, of een poging daartoe gedaan heeft. In steeds meer gesprekken / openhartig geschreven stukken die ik waarneem komt suïcide naar voren, en begint het er op te lijken dat je als transseksueel een uitzondering bent als dat niet het geval is! Ik kan niet met feiten komen, helaas, maar dat schijnt de realiteit te zijn.

Let op! Daarmee wil ik absoluut niet beweren dat het een voorwaarde voor transseksualiteit zou zijn ( volledige fysieke transformatie ). Reken "jezelf" als transseksueel gelukkig als suïcide nog niet bij jou speelt ( met "jou" en "jezelf" bedoel ik een transseksueel in het algemeen, en geen enkele persoon met name, dus ook niet Aafke persoonlijk. )

Gwendolyn

[J1nny]

Klopt Gwen, ik zal de uitzondering zijn.
De enige keer dat ik suïcide gedachten had hadden die niet uit te staan met de genderproblematiek.
Maar de reden daarvan post ik wel eens elders.

[Venka]

Met mijn opmerking over zelfmoord heb ik niet bedoeld om iemand te kwetsen,ik begrijp gewoon niet wat een mens beweegt tot zo iets.Als ik het verhaal lees van Naomi dan grijpt mij dat aan en lig ik in bed er nog over na te denken.Ik zou best iemand willen helpen,adviseren maar ik weet niet hoe.Wat ik ook niet begrijp is dat genderdysforie voor velen een synoniem is aan zelfmoord.Ik begrijp wel dat je als boy bent geboren en de bouw hebt van een man dat het moeilijk is je als vrouw te accepteren in de maatschappij.Maar er is ook zo iets als boven problemen te staan en je niet mee laten slepen door negativiteit van anderen.

Ik merk vaak als je niet met veel problemen rond loopt dat je niet trans genoeg bent,dat vind ik lul koek.

Ik ga iets vertellen wat ik nog nooit aan iemand vertelt heb en wat bijna niemand weet.

Ik ben als boy geboren maar ik heb nooit de bouw gehad van een boy.Vroeger werd ik altijd geplaagd en uitgescholden als meisje,homo,mietje,slappeling en ga maar door.Voor mijn gevoel was ik een meisje maar door mijn omgeving werd ik daar zo mee geplaagd en dat wou ik niet meer en ben jongens gedrag gaan kopiëren.Ik wist niet hoe je als jongen moest gedragen en hoe je als jongen moest doen omdat gevoel niet leeft in mij maar ik wou gewoon niet meer geplaagd worden om wie ik ben.Alle jongens in mijn klas waren sterk,konden goed voetballen,ik niet.Ook bij voetbal werd ik uitgescholden omdat ik weer de zoveelste fout maakte.Het enigste wat ik wilde was er bij horen.maar hoe moet een jongen zijn,ik wist het niet,echt niet.Dan heb ik een vader die vroeger homo,s in elkaar ging slaan met zijn vrienden en zijn oudste zoon gedraagt zich niet zoals hij dat verwacht van zijn oudste zoon.Ik moest lopen als een jongen en me gedragen als een jongen,wat moesten mijn broers wel niet denken.Ik moet het goede voorbeeld geven.Als ik weer eens klappen had gehad van andere kinderen werd mijn vader boos en zei dat ik van mij af moest meppen.Als mijn vader boos werd dan kregen mijn broers en ik een pak slaag.Hij nam ons mee naar de gang en zijn horloge ging af en onze broek uit en hij bleef slaan tot hij er genoeg van had.Door al die ellende ben ik in een eigen wereld gaan leven.Ik ben al van jongs af aan gek op elfjes en alles wat daar mee te maken heeft en in mijn beleving ging ik in die wereld leven om de realiteit van alle dagen te ontlopen.Ik was vroeger helemaal gek van Michael Jackson en hij ging ook in mijn fantasie leven.Ik wou vroeger dansen en niet voetballen en ging MJ dus imiteren en wou zijn zoals hij ten tijde van de Bad album omdat hij als man er zo vrouwelijk er uit zag.Door alle ellende van mijn jeugd zocht ik rust in mijn eigen wereldje en kon de boze buitenwereld mij niet meer pijn doen ondanks dat alle ellende door bleef gaan.Naast alle ellende had ik een enorme liefde voor god en ik sprak dagelijks met Hem.Ik kom niet uit een religieuze familie,verre van dat eigenlijk maar ik kon op steun leunen van mijn geloof.Geloof waar ik net als mijn genderdysforie mee geboren ben.In die tijd haatte ik mijn vader en wou hem alleen nog maar dood hebben.Maar op een gegeven moment kwam mijn wereld aan een einde nadat mijn moeder op een verschrikkelijke manier om het leven kwam waar ik bij was.Toen viel letterlijk mijn veilige wereld in duigen en was ik alleen,alleen op de wereld.Ik had alleen nog mijn geloof in God en dat heeft mij geholpen om alle ellende te overwinnen.Mijn geloof in God heeft er altijd voor gezorgd dat ik op de benen ben blijven staan in mijn jeugd en de jaren daarna.Ik ben nog nooit van mijn leven in een kerk geweest maar mijn geloof is er altijd en zal er altijd blijven.Als ik andere mensen spreek die schuiven veel ellende af op God.Er is nog meer ellende,te veel om op te schrijven maar zelfmoord heeft nooit mijn gedachten gekruist en zal nooit een optie zijn..............

Wellicht is het handig voor een moddergooier om dit draadje te splitesen want we gaan wel heel erg off topic

[Anon20180501]

Aafke, je vertelt hier een verschrikkelijk levensverhaal, het slaat me tegelijk koud en warm om het hart. Koud om wat je allemaal hebt moeten doorstaan en warm omdat ik met je te doen heb. Koud en warm door het aandoenlijke verhaal over het door jezelf gecreeerd wereldje waarin je de alledaagse pijn even kon vergeten, ontvluchten. Mistroostig, nat van de tranen die ik niet kan en wil onderdrukken, denk ik terug aan hoe ik in gedachten op afstand mijn dochtertje zichzelf zag beschermen tijdens een erg onstabiele eenzame periode in haar prille leventje tijdens welke ze geheel op zichzelf aangewezen was en zichzelf moest zien te redden.

ik wil het even niet meer over zelfmoordgedachten hebben. Jouw verhaal, en soortgelijke verhalen die ik hier vaak zie terugkeren, mijn levensverhaal niet uitgezonderd, zouden die zo maar weer kunnen oproepen bij mij. Ik ben daar klaar mee, althans, ik probeer ze achter me te laten.

Liefs, Daniela

[Fay]

Heftig verhaal idd, sterk dat je nooit hebt toegegeven aan gevoelens van zelfmoord, of, dat die er niet waren
, hoop?

Ik ken ook de gevoelens van zo diep zitten dat je denkt, als ik er nu een eind aan maak is alles opgelost, gelukig altijd met het besef dat dat niets oplost, dat elk diep dal je sterker maakt als je eruit komt, en dat ik gewoon weiger uit het leven te stappen, daarvoor is , ondanks alles, het leven me toch te dierbaar

Ook een gevoel van, niks of niemand krijgt mij klein, ik gun 'ze' het niet, wie 'ze' dan ook is, plus, ik vindt dat je op zijn minst geprobeerd moet hebben met je genderdysforie aan de slag te gaan, dat ben je aan jezelf verplicht, maar dat is slechts mijn mening, ik begrijp altegoed dat er omstandigheden of factoren kunnen meespelen die het je zodanig moeilijk maken naast je genderdysforie dat je echt geen andere uitweg meer vindt, niet iedereen is even sterk,niet elke situatie is hetzelfde

Joyy

[Judiana]

21:59 - 22:58 Hollanddoc 24
The regretters
Documentaire van Marcus Lindeen. In 'The regretters' laat regisseur Lindeen de zestigers Orlando Fagin en Mikael Johansson aan het woord, die ooit een geslachtsverandering ondergingen maar daar spijt van kregen.