Mevr B schreef: 01 aug 2025, 16:16
Toch snap haar wel Jannet
Ik ook wel! Waar ik op doel is dat we moeten voorkomen de mens achter de hulpverlener de schuld te geven. Dat dingen zo stroef lopen is een bestuurlijk falen op Den Haag niveau. Alle psychologen, psychotherapeuten, psychiatrische verpleegkundigen, medisch maatschappelijk werkers en de wereld daar omheen, die ik meegemaakt heb waren meer dan geweldig. Wat zeker niet wil zeggen dat ik altijd op één lijn met ze zat.
Ik heb heel veel aan ze te danken. Vandaar mijn reactie.
Absoluut Jannet, we zijn het met elkaar eens op dat gebied.
Mensen die het nodig hebben, daarvoor moet het wezen.
Mijn zoon heeft een jaar moeten wachten op hulp.
Wat er in die tijd had kunnen gebeuren.... ik denk daar maar niet aan.
Ikzelf ervoer het als verplicht door brandende hoepels springen.
Ik heb ook soms ronduit gelogen tegen haar, en dat wist ze overigens.
En ik verdenk haar er zelfs van dat het begreep.
Mijn psycholoog is heel waardevol geweest. Hij heeft mij inzichten gegeven, ik ben er door gegroeid.
Het voelde voor mij ook niet als een verplicht nummertje. We hebben gesprekken gevoerd waarbij ook mijn struggles met familie besproken zijn, maar ook de mooie dingen. Hij heeft mij geholpen om weer een band op te kunnen bouwen met mijn ouders. Omdat mijn huidige partner ook elke sessie aanwezig was zat ik er ook wel eens voor spek en bonen bij omdat het over haar ging en over hoe zij er mee kon dealen dat ik deze stap ging zetten.
Dit alles is ondertussen 10 jaar geleden en ik spreek hem nog af en toe.
Hij heeft mij ook geholpen bij de rouwverwerking van mijn ex. Ze was overigens al mijn ex voordat min hele transitie begon. Ik heb ruim 20 jaar een relatie met mijn ex gehad en ondanks dat we elkaar al ongeveer 10 jaar niet meer zagen of spraken heeft haar dood mij keihard geraakt. Een telefoontje was voldoende om een uitgebreid gesprek te hebben over haar dood en hetgeen het met mij deed.
Overigens vond ik hem af en toe ook een enorme klootzak omdat hij met een simpele vraag mij volledig van slag wist te brengen en mij toch weer liet nadenken over de stappen die ik zette. Een goede psycholoog moet schuren, als het geen emoties oproept heeft het geen zin in mijn optiek.
All changes;
even the most longed for,
have their melancholy;
for what we leave behind us is a part of ourselves;
we must die to one life before we can enter another.
Mevr B schreef: 02 aug 2025, 11:01
Mij ken je overigens, ben toen nog bij je geweest in Alkmaar.
Ik stuur je even een pb. Ben even kwijt wie er destijds geweest zijn.
All changes;
even the most longed for,
have their melancholy;
for what we leave behind us is a part of ourselves;
we must die to one life before we can enter another.
Voor mijzelf is de stelling "hoe waardevol is je psycholoog geweest voor het begrijpen van je genderidentiteit en wie je bent" zeer beperkt geweest.
Dit zegt niets over de gesprekken zelf, of ze fijn zijn of niet en/of ze op andere gebieden wel of niet waardevol zijn geweest tot nu toe.
In feite ben ik nog steeds erg zoekende en worstel ik nog iedere dag vanwege de innerlijke tegenstrijdigheden en gevoelens die onlosmakelijk verbonden zijn met het verleden als kind.
Wordt het dan niet duidelijker? Ik denk het wel, maar het gaat langzaam...
Als anderen zeggen, voor mij is en was alles duidelijk over wie ik ben, dan zeg ik fantastisch, maar tegelijk roept dit wel enige twijfel op over je eigen zoektocht als het bij anderen zo helder is?
Laura, iedereen is anders.
Wat voor de een werkt werkt voor de ander niet.
Op het open deel vh forum ga ik daar niet over uitweiden, maar het was mij en mijn partner al heel erg lang duidelijk wat er aan de hand was.
Laura2021 schreef: 03 aug 2025, 14:48
Voor mijzelf is de stelling "hoe waardevol is je psycholoog geweest voor het begrijpen van je genderidentiteit en wie je bent" zeer beperkt geweest.
Dit zegt niets over de gesprekken zelf, of ze fijn zijn of niet en/of ze op andere gebieden wel of niet waardevol zijn geweest tot nu toe.
In feite ben ik nog steeds erg zoekende en worstel ik nog iedere dag vanwege de innerlijke tegenstrijdigheden en gevoelens die onlosmakelijk verbonden zijn met het verleden als kind.
Wordt het dan niet duidelijker? Ik denk het wel, maar het gaat langzaam...
Als anderen zeggen, voor mij is en was alles duidelijk over wie ik ben, dan zeg ik fantastisch, maar tegelijk roept dit wel enige twijfel op over je eigen zoektocht als het bij anderen zo helder is?
Geen id of je aan de hrt zit, maar dat verandert alles, je weet en voelt vrij snel, dit klopt.
Daarna volgt nog steeds een pad van onduidelijkheden, deels door de hrt.
Ik, nu 15 jaar hrt, en het gekloot en zoeken in mij is er nog steeds, maar beter dan voor de hrt
Het hoort er misschien bij...maar een add hoofd helpt niet
Fay Ola di jee schreef: 06 aug 2025, 13:02
Geen id of je aan de hrt zit, maar dat verandert alles, je weet en voelt vrij snel, dit klopt.
Daarna volgt nog steeds een pad van onduidelijkheden, deels door de hrt.
Ik, nu 15 jaar hrt, en het gekloot en zoeken in mij is er nog steeds, maar beter dan voor de hrt
Het hoort er misschien bij...maar een add hoofd helpt niet
Hoi Fay, ik zit iets meer dan een jaar aan de hormonen en zo zwart/wit voelt het voor mij helaas niet. Die momenten dat het goed voelt zijn er wel degelijk en zijn er tranen van geluk, maar er zijn ook momenten dat het knelt maar kan niet goed uitleggen waarom. Misschien heeft te maken met het feit dat je altijd is verteld dat je jezelf moet accepteren zoals je bent (en geboren). Ik heb het hier wel met de psycholoog over maar veel verder kom ik niet.
Omdat die duidelijkheid er niet volledig is vloek ik misschien onder transgenders maar zo voelt het voor mij. Ik zou willen dat het helder en duidelijk was.
Wat bedoel je precies met een pad van onduidelijkheden 'deels door de HRT'? Zou je hier iets meer kwijt over willen?
Terugkijkend kan ik zeggen dat ik op een pad zat waar de genderpsychologen me eerder traumatiseerden dan dat ze me daadwerkelijk hielpen. Ik begon bij PsyQ, waar de gesprekken beledigend waren. Daarna ging ik zelfstandig naar 2Pass, waar ze destijds nog steeds hun eigen psychologen hadden. Ook deze gesprekken hielpen me niet. Hun psycholoog stopte toen met werken en verwees me door naar een Belgische psycholoog bij wie ik voortdurend getraumatiseerd was en op mijn knieën smeekte om me door te verwijzen naar een endocrinoloog; ze weigerde, en ik bleef gestrand. Uiteindelijk kon ik het traject via Psytrans eindelijk voltooien en 26 maanden geleden eindelijk beginnen met hormonen. Parallel aan dit proces maakte ik ook een psychologische reis met Indigo Utrecht om deze trauma's te verwerken. Ik worstel nog steeds met sommige van deze trauma's, het constante bewijs dat ik het serieus nam en het groene licht krijgen voor een non-binaire transitie... Het had zoveel makkelijker gekund...
Ik heb geen toegevoegde waarde ervaren. Mijn psychologisch traject voelden meer als rechtbank waaraan ik iets moest bewijzen. Mijn afspraken met de psychologen waren echt meer voor hun dan voor mij. Na 3 jaar op de vu wachtlijst wist ik wel wie ik was en wat ik voor de komende jaren wilde (testo, mastectomie en nog komend de hysto). Nu gaat het misschien wat nuttiger worden om geslachtsoperaties te kunnen bespreken bijvoorbeeld. Maar heb het nog niet ervaren
