Je zegt dat je soms wel eens denkt dat het overlijden van je partner misschien een bevrijding zal zijn. Die uitspraak is voor mij een herkenning van mijn situatie. Ook ik heb dat regelmatig gedacht. En als het dan uiteindelijk zover is, weet je in eerste instantie niet wat je overkomt. Pas na een hele tijd begint het besef van geestelijke vrijheid op te borrelen. Maar oh, wat is het dan nog moeilijk om er voor de buitenwereld voor uit te komen dat je je anders voelt dan je je er uit ziet.
Dan is het toch tijd om je omgeving te laten weten wat er zich in jou afspeelt, en wat jij wilt wat er gaat, en moet, veranderen om jou geestelijk de vrijheid te geven in transitie te gaan.
Dat allemaal kost tijd, maar oh wat ga je dan een ander leven krijgen.
Maar soms is het wel moeilijk hoor.
Ik ben zoals dat heet pas vorig jaar openlijk "uit de kast" gekomen. Ik heb in het BRP mijn voornamen en geslacht laten wijzigen en leef nu volledig als vrouw. En weet je het is allemaal dan nog zo nieuw en geweldig als je merkt dat de mensen je veranderingen waarnemen en aanspreken als vrouw en ook de nieuwe naam gaan gebruiken.
Ik leef af en toe echt nog op die bekende roze wolk. Ik gun dat iedereen.
Knuffel van Jannie.
Jannie,
Wat fijn dat je zo open bent over alle gedachtes en gevoelens waar je doorheen bent gegaan en nog gaat. Echt heel erg waardevol.
Ik voelde me soms alleen in mijn gedachtes over een mogelijke toekomst waarin ik niet de keuze hoef te maken, maar het noodlot mij een nieuw leven biedt. Fijn dat jij dezelfde ervaringen deelt. En ook dat het daardoor blijkbaar niet meteen allemaal is opgelost.
Over mijn situatie: ik ben 71 en ga er vanuit dat ik niet meer de hele transitie zal gaan doen als het leven mij die mogelijkheid plotseling zou bieden. Ik zal veel vrijheid kunnen vinden in mijzelf naar buiten toe presenteren zoals het voor mij goed voelt. Zoals ik al in mijn eerste beschrijving vertelde, was ik op mijn werk mevrouw en werd ik ook zo aangesproken. Dat is inderdaad een geweldige ervaring! Nu ga ik nog een paar keer per maand als Mariëlle de deur uit. Soms alleen, soms met vrienden/vriendinnen die mij zo kennen. Dat is erg fijn, maar voor mij veel te weinig. Nou ja, dat is natuurlijk duidelijk.
Door mijn gesprekken met jou en andere lotgenoten via deze gemeenschap, ontdekte ik dat ik er geen enkel probleem mee heb als mensen het weten en mij zo zien. Ik wil er ook altijd graag met mensen over van gedachte wisselen. Dat geldt voor iedereen, behalve -vreemd genoeg- voor mijn echte naasten: mijn vriendin/vrouw en in minderen mate mijn dochters. Het lijkt er een beetje op dat ik me wat schaam dat ik ervan houd om als vrouw te zijn. Soms denk ik daardoor dat ik het misschien nog steeds (nu al ruim 14 jaar!) niet echt accepteer dat ik zo ben. Dat zit zo diep! Er zit diep in mij een rem op volledige zelfexpressie, lijkt het wel. Ik merkte kortgeleden dat ik dat ook op andere vlakken heb. Ik hoorde laatst de term fawning (een vierde mogelijkheid naast vechten, vluchten en bevriezen). Het zit diep en ik wil mezelf vooral daarvan bevrijden.
Ik herken veel van wat Hannah en Mariëlle schrijven. Ik heb in mijn vorige relatie ook veel geworsteld met gevoelens die ik niet kon delen met mijn partner. Het besluit om te scheiden vond ik ook heel moeilijk. Ik vond het een heftige periode, maar het gaf me wel ruimte om te groeien. Verschil is wel dat de relatie bij mij op meerdere fronten niet goed was, dus dat maakte het iets “makkelijker”. Het kunnen praten met je partner en onvoorwaardelijke liefde (in de zin van: ik ben gelukkig als jij dat ook bent) is volgens mij de kern. Ik hoop echt dat jullie kunnen groeien naar een situatie dat je trouw kunt zijn aan jezelf. Liefs, Renske
Renske schreef: 08 mar 2026, 19:22
Ik herken veel van wat Hannah en Mariëlle schrijven. Ik heb in mijn vorige relatie ook veel geworsteld met gevoelens die ik niet kon delen met mijn partner. Het besluit om te scheiden vond ik ook heel moeilijk. Ik vond het een heftige periode, maar het gaf me wel ruimte om te groeien. Verschil is wel dat de relatie bij mij op meerdere fronten niet goed was, dus dat maakte het iets “makkelijker”. Het kunnen praten met je partner en onvoorwaardelijke liefde (in de zin van: ik ben gelukkig als jij dat ook bent) is volgens mij de kern. Ik hoop echt dat jullie kunnen groeien naar een situatie dat je trouw kunt zijn aan jezelf. Liefs, Renske
Hoi Renske,
Wat fijn, die herkenning!!
Inderdaad, gek om te zeggen, maar een slechte relatie maakt het makkelijker. Heb ik vaak aan gedacht.
Het lijkt wel alsof je eerst afstand moet nemen voordat je de relatie op scherp zet.
De reacties die ik heb gekregen, blijven nog doorgonzen in mijn dagelijks leven. Ik ben er erg blij mee!! Dat staat als een paal boven water!!
Dank aan jullie die dit lezen en speciaal aan degenen die gereageerd hebben.
Ik heb regelmatig het gevoel dat ik heel dichtbij de oplossing zit, maar ik kan er nog maar niet bij komen. Ben ik nou echt zo labiel dat ik me laat meeslepen door mijn dagelijks leven en niet echt kan staan voor waar ik naartoe getrokken wordt? Maakt mijn uitstelgedrag de hele situatie alleen maar erger? Ligt het allemaal aan mij of is het juist de schuld van mijn vriendin die er gewoon overheen wil leven en daar ook het meeste belang bij heeft?
Al met al merk ik dat ik maar steeds heel negatief (of steeds negatiever?) over mezelf ga denken en me afvraag of ik wel zo sterk ben als ik mezelf graag zie.
Mijn vriendin en mijn kinderen hemelen mij altijd op, maar wat zien zij niet? Ben ik wel duidelijk in wat er in mij speelt, en als dat niet zo is, hoe moet ik het dan nog duidelijker aangeven zonder de mensen waar zoveel van houd, iets vreselijks aan te doen?
Het werkt voor mij heel goed om mezelf deze vragen te stellen en ze uit te schrijven in de wetenschap dat ze misschien gelezen worden door jullie.
Mevr B schreef: 03 mar 2026, 16:09
Tja, alles hangt of staat met de relatie an sich.
Ik heb 4 weken nadat wij samenwoonden tegen mijn lief gezegd dat ze de facto samenwoonde met een vrouw.
Na 20 jaar zei zij, als je er iets mee wilt doen moet je het nu doen, straks hoeft het niet meer.
Eerlijkheid gebied me te zeggen dat het toen ook niet heel goed met me ging.
Inmiddels zijn we een 33 jaar samen.
Een deel van de (zeer) oude hap hier op het forum kent haar, en sommigen die wel eens in Breda geweest zijn ook.
Iedereen heeft zijn of haar eigen weg, en soms betekent dat afscheid nemen, soms kan je door.
Ik besef me dat ik te weinig heb stilgestaan bij wat je schreef, mevr. B! Excuses daarvoor. Je beschrijft precies het dilemma waar ik mee zit: afscheid nemen of doorgaan. Her lijkt erop dat de keuze om door te gaan niet echt een keuze is, omdat het afscheid nemen te pijnlijk is, maar toch blijft knagen!
Heb jij ook het gevoel iets of veel te moeten inleveren om je relatie in stand te houden?
Vickey schreef: 01 mar 2026, 10:39
Lieverd,
Ik heb je gehele verhaal gelezen en zie dat jou verhaal bijna hetzelfde us als die van mij.
Ik zelf loop ook te worstelen met de situatie dat mijn vriendin (na 30 jaar mag ik wel mijn vrouw zeggen) het niet wil dat ik als vrouw de deur uit fa en me ook zo profileer bij klanten en op het werk.
Op her werk weet nog niemand ervan en ik ben er pas 2½ achter dat ik eigenlijk diep van binnen vrouw ben.
Een oplossing kan ik je niet bieden die heb ik niet, ik jan je wel een luisterend oor bieden.
Liefs vickey
Verstuurd vanaf mijn SM-A266B met Tapatalk
Ik las je bericht nog eens en wilde graag nog zeggen dat het enerzijds pijnlijk is om te weten dat jij ook op deze manier voortleeft, maar anderzijds (uit een soort eigenbelang) fijn is om te weten dat ik niet alleen sta in deze omstandigheden.
Heb jij ook dat je overdag je leven redelijk kunt leven, maar het je 's nachts soms aanvliegt en alle gedachtes erover je niet los kunnen laten? Denk je weleens na over wat je minimaal zou willen?
Hanna1954 schreef: 01 mar 2026, 10:29
Zij wil niet dat ik hiermee naar buiten treed. Ze voelt zich dan niet veilig en dat is het. Inmiddels zijn we nogal wat jaren verder en is er veel gebeurd, maar haar gevoel en houding is in beton gegoten.
Thuis kon ik bij tijd en wijle mezelf zijn, maar mijn vriendin werd en wordt nog steeds panisch bij het idee dat de buren Mariëlle zouden kunnen ontdekken.
Ik begrijp je frustratie en wanhoop. Mijn advies zou zijn probeer juist door te vragen...Waarom wordt ze panisch en waarom voelt ze zich niet veilig? Probeer met doorvragen tot de kern te komen van haar gevoelens. Probeer haar beter te begrijpen en zeg dat dan ook gewoon, dat je haar kant graag wil horen en begrijpen omdat je van haar houdt. Misschien biedt de nieuwe informatie nieuwe openingen en ruimte om jezelf te zijn.
Je reactie had ik nog laten liggen. Ik wilde daar nog op reageren.
Het is zeker een goed idee om door te vragen naar de achtergronden van haar paniek. Daar heeft ze ook over verteld. Het heeft te maken met allerlei dingen die in haar jeugd gebeurd zijn. Die zitten heel erg diep. Ze wil daar niet naar kijken. Ze keert zich er van af. Het is te pijnlijk! Ze zegt dat ze hier niet meer met iemand over wil praten. Ruim 40 jaar geleden heeft ze met een psycholoog gesproken en heeft ze al genoeg in zichzelf gegraven. Dat gaat ze nu niet meer doen. Zelfs samen met mij met iemand gaan praten is voor haar een no-go.
Als ik dat allemaal van haar hoor, dringt tot mij door dat de pijn bij haar heel diep zit. Het maakt me bang om hierbij te moeten komen. Ik heb het gevoel dat ik haar hiermee te gronde richt. Ik denk dan steeds dat mijn verdriet om mezelf niet op kan tegen haar traumatische ervaringen.
Mevr B schreef: 03 mar 2026, 16:09
Tja, alles hangt of staat met de relatie an sich.
Ik heb 4 weken nadat wij samenwoonden tegen mijn lief gezegd dat ze de facto samenwoonde met een vrouw.
Na 20 jaar zei zij, als je er iets mee wilt doen moet je het nu doen, straks hoeft het niet meer.
Eerlijkheid gebied me te zeggen dat het toen ook niet heel goed met me ging.
Inmiddels zijn we een 33 jaar samen.
Een deel van de (zeer) oude hap hier op het forum kent haar, en sommigen die wel eens in Breda geweest zijn ook.
Iedereen heeft zijn of haar eigen weg, en soms betekent dat afscheid nemen, soms kan je door.
Ik besef me dat ik te weinig heb stilgestaan bij wat je schreef, mevr. B! Excuses daarvoor. Je beschrijft precies het dilemma waar ik mee zit: afscheid nemen of doorgaan. Her lijkt erop dat de keuze om door te gaan niet echt een keuze is, omdat het afscheid nemen te pijnlijk is, maar toch blijft knagen!
Heb jij ook het gevoel iets of veel te moeten inleveren om je relatie in stand te houden?
Vooraf even, wat voor ons werkte hoeft niet perse voor anderen ook te werken.
Nee, als er iemand is die iets heeft moeten inleveren ergens onderweg is het mijn partner geweest in de tijd dat het slecht ging met mij.
Daarna zijn we samen verder gegaan en heb ik zelfs een tweede relatie naast mijn originele partner gekregen.
Daar is niks stiekems aan overigens, ze maakte op hetzelfde moment kennis met haar als ik en gunt het serieus.
Uitspraak van haar, 'het wordt tijd dat jullie de agenda eens trekken, jullie hebben elkaar te lang niet gezien'...
Ergo, happy familie hier.
Wij gingen door.
We zijn wel altijd blijven praten met elkaar de afgelopen 33 jaar, daar stonden en staan we beiden voor open.
Vickey schreef: 01 mar 2026, 10:39
Lieverd,
Ik heb je gehele verhaal gelezen en zie dat jou verhaal bijna hetzelfde us als die van mij.
Ik zelf loop ook te worstelen met de situatie dat mijn vriendin (na 30 jaar mag ik wel mijn vrouw zeggen) het niet wil dat ik als vrouw de deur uit fa en me ook zo profileer bij klanten en op het werk.
Op her werk weet nog niemand ervan en ik ben er pas 2½ achter dat ik eigenlijk diep van binnen vrouw ben.
Een oplossing kan ik je niet bieden die heb ik niet, ik jan je wel een luisterend oor bieden.
Liefs vickey
Verstuurd vanaf mijn SM-A266B met Tapatalk
Ik las je bericht nog eens en wilde graag nog zeggen dat het enerzijds pijnlijk is om te weten dat jij ook op deze manier voortleeft, maar anderzijds (uit een soort eigenbelang) fijn is om te weten dat ik niet alleen sta in deze omstandigheden.
Heb jij ook dat je overdag je leven redelijk kunt leven, maar het je 's nachts soms aanvliegt en alle gedachtes erover je niet los kunnen laten? Denk je weleens na over wat je minimaal zou willen?
Ik hoor graag van je.
Liefs Mariëlle
Lieve mariëlle
Het liefst wat ik wil is geaccepteerd worden hoe en wie ik ben alleen is de weg daarnaartoe erg lang en hou ik me staande.
Overdag ben ik (sinds kort ben ik erachter dat vickey mijn roepnaam is en victoria de naam die me beter past)victoria /vickey en thuis ben ik voor mijn vrouw victor dit laatste maakt het wel erg zwaar en er komt een dag dat ik het niet meer kan/wil opbrengen.
Ik hoop dat ik een beetje je vraag heb beantwoord anders zie ik wel een pm tegemoet
