Worstelen met mijn gevoelens en het uiten hiervan

[Irene_de_Vreede]

Goed bezig Melanie.

[DominiqueB]

De eerste stappen zijn gezet en dat vond ik ook de moeilijkste stappen.
Ga rustig door op een tempo die jou goed ligt.

Dikke knuffel dominique

[Sweet Kayleigh]

Wees trots op jezelf met de stappen die je zet. Net als ieder ander hier weet ik ook hoe moeilijk dat was. Al waren het in mijn geval na mijn vrouw mijn kinderen die het voor mij moeilijk maakte. Maar iedere stap geeft je weer kracht voor een volgende en dat maakt vanzelf jou pad.

[Maartje-nb]

Wat super knap van je. Hoop dat je mensen om je heen kunt verzamelen die je begrijpen en lief voor je kunnen zijn. In transitie zijn kan namelijk best een eenzaam proces zijn. Vee succes

[Jeste]

Zoiets kan als een totale verrassing komen. Zo lijkt het in jouw geval ook te zijn. Het kan dan best wel wat tijd gaan duren voordat het echt doordringt. Maar uiteindelijk zal het wel lukken dat ook je familie, waar je al zo lang als man bekend bent, je gewoonweg als vrouw gaan zien. De eerste stap daartoe is gezet. Nu even doorzetten voor de volgende stappen.

[Melanie]

Hallo iedereen, Hallo lieve mede forumleden,

Ik hou sinds een aantal dagen een dagboek bij van de belevenissen die ik dagelijks meemaak. Ik had wel eens begrepen dat dit een goede raad is.

Nadat ik dus een grote stap had gezet door het aan mijn directe familieleden te vertellen kwam een aantal dagen later mijn verjaardag. Ik heb er bewust voor gekozen om nog niets te vertellen aan overige familieleden (lees: ooms en tantes), omdat het nieuws bij mijn ouders en jongere broer moest worden gedeeld. Toch werd onbewust af en toe het onderwerp aangesneden door een oom of tante die zich er niet bewust van is, dat ik met dit 'probleem' worstel.

Ook heb ik het nog niet besproken met mijn collega's. Nadat ik gisteren contact had gezocht met mijn poh-ggz, is besloten dat we dit gaan bespreken in het eerstvolgende persoonlijke gesprek dat ik.met haar heb. Hierin gaan we ook een plan opstellen hoe ik dit bespreekbaar kan maken.

Het bespreekbaar maken met mijn collega's zal denk ik ook een grote horde voor mij worden. Maar net als in de thuissituatie hoop ik op begrip en steun.

Als jullie hierin nog tips hebben voor het delen van mijn verhaal naar mijn collega's kan ik dit misschien meenemen in mijn gesprek met de poh-ggz.

Melanie

[DominiqueB]

Ik heb hier voor het zelfde verhaal als bij de familie en kennissen gebruikt.

[Jeste]

Probeer eventueel duidelijk te maken dat je het kan begrijpen dat het bij je collega's als een totale verrassing komt. Je zou daarbij kunnen zeggen dat je al die tijd vanzelfsprekend als man gezien kon worden, doordat je eigenlijk toneel had gespeeld. Dat toneelspelen werd echter te zwaar en was niet meer vol te houden.

[Marije]

Doe het rustig aan, ik heb het eerst rustig met mijn ouders en mijn gezin een plekje gegeven, de rest kwam maanden later.

Die maanden heb ik wel vrij genomen, maar niet iedereen kan twee maanden verlof opnemen.

[Melanie]

Hallo iedereen, Hallo lieve mede forumleden,

Een kleine week geleden kwam ik naar mijn ouders en jongere broer met mijn gevoelens naar buiten. Ik ben wel blij dat ik het gedaan heb en dat gaf bij mij enigszins het gevoel dat mijn puzzelstukjes bij elkaar een puzzel vormden.

Echter, en ik snap dat ook, kreeg ik afgelopen week niet het gevoel bij mijn ouders en jongere broer. Helaas is er de afgelopen week geen woord over gevallen over mijn transgender-gevoelens. En dat doet best zeer. Zeker als het vandaag precies een week geleden is.

Helaas kreeg ik vandaag, en ook op mijn werk, behoorlijke flashbacks van vorige week. Ik werd best wel emotioneel op sommige momenten en dat vind ik eigenlijk best eng en vreemd. Echter kan ik het ook zo weer voorbij zijn. Maar het voelt gewoon niet fijn.

Ik twijfel niet over mijn transgender-gevoelens dat is een ding wat zeker is. Het zit dan misschien diep, maar ik hoop dat ik komende week met mijn poh-ggz stappen kan gaan zetten. Want nu ga ik af en toe met emotionele en neerslachtige gevoelens de dag\dagen uit en de nacht in. Nog steeds lijdt dit tot slapeloze nachten. Ik moet het denk ik nog een plek geven waar ik al verder ben, dan mijn ouders en jongere broer.

Zijn er mede lotgenoten die zich herkennen in dit verhaal?

Melanie