Het is zo fijn om te lezen dat er nog andere zijn die met het zelfde gevoel leven. Al sinds mijn 8j voelde ik me niet goed in mijn lichaam ik had zo graag een meisje(vrouw) geweest.
Kvind het echt super sterk van je dat je dit ook durft te delen
He Debbie,
Het is zo herkenbaar om jouw verhaald te lezen. Ik ben nog maar net uit de kast gekomen en alleen nog maar naar mij eigen partner/vrouw.
Ik ben zo ontzettend blij en het voelt zo bevrijd dat ik het eindelijk heb gedaan, dat ik af en toe erg emotioneel ben.
Sinds ik kind was wist ik al dat ik anders was en neigde naar andere dingen dan leeftijdsgenootjes. Echter de streng katholieke basis thuis maakte dat ik al snel wist wat wel en niet kon, zeker door het risico van fysiek geweld.
In mijn jeugd heb ik enige tijd een sexuele relatie gehad met mijn vriend waardoor er een twijfel ontstond of ik misschien homo zou zijn. Door de thuisbasis en omgeving heb ik ook daar nooit over kunnen praten of mijn gevoelens over kunnen uiten. Gaandeweg mijn huwelijk zijn mijn vrouwelijke kanten wel steeds zichtbaarder geworden, zeker voor mijn partner en maakte ze daar wel eens "grappige" opmerkingen over die bij mij een heel andere gevoel gaven. Mijn levendige fantasie en gedachten hebben mij vaak geholpen mijzelf visueel te verplaatsen in een situatie als meisje of vrouw. Maar het verlangen groeide en heeft het gewonnen, en nu voel ik mij top met mijn eerste stappen. Klaar om de nieuwe wereld in te stappen. Tegelijk is er een bijna onweerstaanbare behoefte om erover te praten, te laten zien en mijzelf te uiten. En dat vind ik dus erg lastig omdat ik ook met omgeving (werk en prive) te maken heb die mij kennen zoals ik eruit zie en altijd was, maar nog niet zoals ik echt ben.
Fijn dat jij het hebt gedeeld en mij daarmee hebt uitgenodigd om dat ook te doen.
♥ Sweet Kayleigh
Jezelf zijn..is het mooiste cadeau dat je jezelf kunt geven:hbeat:
