Dank je Eva, nu dus ‘hoe kwam het zover.’ Sorry dat het een lang epistel is, maar wie het niet wil lezen, skippen
Sinds ik in transitie gegaan ben ik in yoga geïnteresseerd geraakt. Ik wilde een plezierige en speelse vorm gaan doen en kwam op YouTube een filmpje tegen over aerial yoga. Voor degenen die niet weten wat dat is, op YouTube staat een kort Aerial Yoga Flow filmpje
https://www.youtube.com/watch?v=IhvHFxg_U60.
Dolblij was ik toen rond de jaarwisseling 2014/15 een Apeldoornse sportschool hiermee begon, ongeveer 16 km van mijn woonplaats en overdag. Eerst ging ik één keer per week, later 2 omdat ik in de ziektewet kwam en dus alle tijd had.
De activiteiten werden uitgebreid, eerst met de sauna en zwembad, later krachttraining omdat ik flinke botontkalking heb en nog later met Sh’Bam. Je leert zo ook hippe moves. Het bleek een fijne sportschool, één van de duurdere (en ook luxere) in Apeldoorn en ik ‘woonde’ er 2 dagen per week in de daluren.
De inrichting: er zijn 2 kleedkamers, één voor dames en één voor heren, met in beide ruimtes afsluitbare kledingkastjes. Hierachter de trap naar zwembad en sauna’s. Deze ruimte is gemeenschappelijk en gepaste zwemkleding is verplicht.
Toen ik mij aanmeldde was ik ca. een half jaar in HRT. Ik voelde mij niet passabel als vrouw en heb me als man aangemeld. Na een jaar was er wel wat veranderd:10 kilo afgevallen, buikje weg, baard geëpileerd, permanente make-up en vrouwenkleren. In de sportschool droeg ik altijd een sportbeha. Ik heb mijn naam en geslacht bij de administratie laten veranderen en kwam soms in een rok, panty en met hoge hakken de school binnen. In het zwembad en sauna droeg ik een zwembroek en Hema-sportbeha met foamvulling.
Aan de directeur heb ik op zeker moment de vraag gesteld of ik van de dameskleedkamer gebruik mocht maken. Hij nam mijn probleem serieus, heeft met lokale fitnessinstituten overlegd en het ook in FitVak (de landelijke overkoepelingsorganisatie van sportscholen) ter sprake gebracht. Omdat er geen duidelijk beleid was kreeg ik het voordeel van de twijfel en toestemming, waarbij wel afgesproken werd dat wanneer er serieuze klachten kwamen de zaak teruggedraaid zou worden. Frontdeskmedewerksters, trainers, instructeurs, iedereen was op de hoogte. Van niemand van al die medewerkers hoorde ik dat er bezwaren waren. Voor mij voelde dit alles heel natuurlijk, immers op Sh’Bam en aerial yoga zitten uitsluitend vrouwen. Na de les is het dus heel gezellig in die kleedkamer. In de heren kleedkamer kamer voelde ik me dan ook gelijk afgesloten.
Na ongeveer een maand kreeg ik mail van de directeur dat er blijkbaar serieuze klachten binnengekomen waren van dames die zich er niet prettig bij voelden en de toegang tot de dameskleedkamer werd mij ontzegd. Sommige klagers hadden als ‘pijnpunt’ mijn geslachtsdeel genoemd. Helaas, mijn lichaam ziet er ondanks 3 jaar HRT niet zo vrouwelijk uit als ik zou wensen met borsten niet meer dan AA-cup en een klein mannelijk ‘dingetje’. Maar zwemkleding aan- en uittrekken deed ik op het toilet en heb nooit dat geslachtsdeel laten zien. Ik zou dat respectloos vinden en bovendien schaam mij al 60 jaar voor dat lelijke aanhangsel.
Nadien ben ik er toch nog een keer binnengegaan, niet eens met de bedoeling daar te blijven en om te kleden (daar ben ik helaas ook niet moedig genoeg voor), maar ik wilde er een poosje zitten om mijn emoties even de ruimte te geven. Het voelt immers zo ‘fout’ om in een rok en dameskleding de herenkleedkamer in te gaan. Ik ben immers geen travestiet (sorry hoor travestieten) maar MtF-transgender (transvrouw als ik het goed heb). Over enkele weken staat dat ook in mijn paspoort. Ik heb voor die emoties geen tijd gekregen; gelijk was de receptioniste daar met het verzoek of ik de dameskleedkamer wilde verlaten. Onmiddellijk deed ik dat dus.
Ik was wat teleurgesteld hierover en heb de directeur per mail laten weten dat het ontzeggen van toegang tot de dameskleedkamer aan transvrouwen ontoelaatbare discriminatie is t.o.v. cis-vrouwen, en gerefereerd aan de uitspraak van het college voor de rechten van de mens, waarbij een sportschool in Den Bosch ‘veroordeeld’ werd vanwege het weigeren tot de dameskleedkamer van een transvrouw. Kennelijk is dit heel slecht gevallen en als een juridisch dreigement gezien. Per direct werd mij de toegang tot de sportschool ontzegd. Mij was immers de toegang tot de dameskleedkamer ontzegd en gezien het incident was het niet zeker dat ik dat in de toekomst niet weer zou doen. Onbetrouwbaar dus. En: beter één (transgender)persoon weg dan een groter aantal vrouwen.
Wat ik nu moet gaan doen? Ik ben er nog niet uit. Ik kan een klacht wegens discriminatie indienen, maar wat dan. Een procedure zal alleen nog maar meer emotionele schade aanrichten en een hele kleine kans op terugkeer zit er dan zeker niet meer in. Voor mijn gevoel lijkt het een beetje op ‘natrappen’ en omzien in wrok vind ik verspilling van emotionele energie. Ik vond het een plezierige sportschool waar ik bijna 2 jaar geweest ben. Met de directeur heb ik diverse openhartige gesprekken gehad. Jammer dat het nu zo’n nare afsluiting krijgt. Liever zou ik in een gesprek het beschadigde onderlinge vertrouwen proberen te herstellen maar vrees dat het hiervoor te laat is. En eigenlijk zou ik het liefst deze hele zaak zo snel mogelijk ‘vergeten’. Van de endo heb ik andere medicijnen voorgeschreven gekregen en ‘gedoe’ kan ik er eigenlijk niet bij hebben. Transitie is soms best wel moeilijk.
Voorlopig ben ik dus afgekickt van sportscholen. Mocht ik in de toekomst ooit weer naar een sportschool gaan dan kan ik mij daar direct als vrouw inschrijven met een kopie van mijn nieuwe paspoort. In mijn woonplaats staat zo’n sportschool, geen aerial yoga maar wel met sauna en zwembad. Ik kan er zelfs op de fiets naartoe. Zolang je alleen sport en thuis omkleedt geen probleem, maar wat als je in sauna en zwembad zou willen? Make-up voor stembanden is er helaas nog niet en ik laat mij niet meer opereren, te oud en het is te risicovol. En dat er in mijn woonplaats ruimdenkender mensen zouden wonen dan 16 km verderop in Apeldoorn? Vast niet.
Groetjes, Jacqueline.
Dit was reeds na mijn borstverwijdering, zeer snel dus. Geen borsten, en in mannenkledij " geen vrouw meer" voor mij persoonlijk, de eerste duidelijke herkenning en erkeninning van het man-zijnde 
. 
.
