Relatie tijdens verandering

[Licht_Lijster_Struik]

dacht een hele goede begrijpende relatie te hebben.
Die is eergisteren ten einde gekomen

Vandaag is het toch uit gegaan. Ben wel verdrietig, maar ik weet dat het uiteindelijk voor ons allebei beter is zo.

Wat erg voor jullie heel veel sterkte gewenst. Ik hoop dat jullie veel steun van mensen krijgen en anders op dit forum ook natuurlijk.

[Roze_Krab_Moeras]

Eva, helemaal niet meer aan gedacht jammer ff te druk met me zelf denk ik

Soms heeft dat gewoon voorrang, Aris.

[Sierlijk_Zeehond_Vink]

Heftig onderwerp. Vooral ook omdat het mij weer confronteert met mijn eigen realiteit. Mijn relatie is verworden tot twee goede vrienden (of vriendinnen) die het heel goed met elkaar kunnen vinden en van elkaar houden vanuit een wederzijds respect. Zodra ik start met de RLF en hormoontjes, gaan wij uit elkaar. Niet omdat ik dat wil, maar omdat mijn vrouw niet met een vrouw getrouwd wil zijn of wil samenwonen (ook niet als ik dat ben). Heeft inderdaad ook met schaamtegevoelens bij haar te maken. Het het maar geaccepteert, een weg terug is er niet meer.

[Roze_Krab_Moeras]

Dit raakt me weer heel hard, Mellaney. Je lijkt er sterk genoeg voor, gelukkig. Hoop ik, bovendien.

[Waardig_Vallei_Bunzing]

Aris, Wapipap, wat rot voor jullie zeg. Ik leef mee. Veel sterkte. Hopelijk hebben jullie vrienden/familie die wat afleiding bieden rond de feestdagen.

Mellany, lijkt me moeilijk voor jou. Vooral omdat het zo machteloos is, je kunt er helemaal niets aan doen of veranderen. Sterkte

[Stil_Delta_Dijk]

Mijn verhaal: (tot nu toe)

Ik ben 23 getrouwd en heb 2 kinderen, mijn vrouw weet het nu ongeveer 1mnd.
Ze heeft het er heeeeel erg moeilijk mee maar probeerd me ondanks alles toch te helpen, ik heb kleren uit haar kast gekregen, i9k draag haar ondergoed en BH's, zij leert mij om mezelf op te maken.
Mijn kids zijn nog te jong om het helemaal te begrijpen, mijn oudste dochterjte begint wel "iets" te merken hebben we het idee maar het zal nog niet helemaal doordringen (ze wordt op 12 januari pas 2jaar). De jongste is bijna 6mnd en merkt er nog helemaal niets van.

Tussen mij en mijn vrouw gaat het de ene dag goed en de andere dag slecht, we hebben vandaag nog ruzie gehad omdat ze vond dat het niet aan mij was om de beslissing te nemen om vrouw te worden, we zijn immers getrouwd en moeten dat samen beslissen. Ik ben het daar niet mee eens en hierdoor vind ze me egoïstisch.
Toch doe ik mijn best haar alle ruimte te geven, want ze helpt me heel goed en ik houd ontzettend veel van haar, uiteraard maakt dit het allemaal niet veel gemakkelijker.
Ook verwijt ze mij dat ik tegen haar gelogen heb gezien ik haar dit pas 1 mnd geleden verteld heb terwijl ik het al jaren weet.
Hoe onze relatie verder zal gaan durf ik niet te zeggen, het kan nog alle kanten op. Het enige wat ik zeker weet is dat ik een vrouw wil worden en ik hoop dat ik die kans krijg via het VUmc...

[Machtig_Libel_Spreeuw]

Hou er rekening mee dat het voor haar nieuw is en dat jij er al jaren mee bezig bent, geef haar tijd eraan te wennen,

[Rood_Vijver_Strand]

En indien je die beslissing samen neemt is de kans dat je huwelijk overleeft een stuk groter.

[Stil_Delta_Dijk]

Ik doe ook mijn best om mijn vrouw alle ruimte te geven die ze nodig heeft, en wat die beslissing betreft is het zeker beter als we die samen nemen.
Maar zij bedoelde dat als zij niet wou dat ik geopereerd zou worden dat gewoon weg niet zou gebeuren en ik op mijn kop kon staan...

[Rood_Vijver_Strand]

Dat is de schrik.
Pappen en nathouden.

Ps, zij heeft gekozen om met een vent te trouwen, en voor een vent om sex te hebben.
Ik kan mij best voorstellen dat ze dwars ligt.