Heb je stukjes gelezen, soms met een lach , soms ook met een traan. Vind dat je het erg realistisch en vanuit je eigen perspectief opschrijft. Erg onderhoudend ook. Dankje voor een inkijk in je gedachtengang en leven.
groetjes chantall
Opweg
-
Jannet V
- Berichten: 1373
- Lid geworden op: 30 jun 2012, 20:06
- Gender: Vrouw
Re: Opweg
Dankjewel Chantall. De lach en de traan komen bij mij net zo heftig binnen als ik aan het schrijven ben. (het zal wel een afwijking in me zijn)
Laatst gewijzigd door Jannet V op 14 feb 2013, 14:53, 1 keer totaal gewijzigd.
Samen hand in hand door de stormen van de stilte langs het eindeloze strand, ...was ik een stukje van jou. Nu de wind is gaan liggen, rust jij als herinnering in mij.
-
Engel
- Berichten: 976
- Lid geworden op: 11 feb 2013, 22:15
- Gender: Vrouw
- Locatie: Wijk bij Duurstede
Re: Opweg
Hoi Janette,
Dank je voor je verhaal. Heb het met veel interesse gelezen.
Engel
Dank je voor je verhaal. Heb het met veel interesse gelezen.
Engel
-
Jannet V
- Berichten: 1373
- Lid geworden op: 30 jun 2012, 20:06
- Gender: Vrouw
Re: Opweg
Wieringen is een fijne haven voor me geworden, dat zal menigeen onderhand wel duidelijk zijn. Even uitrusten van de gender winden die buitengaats woeden. Het woeste water en de soms veel te hoge golven. Het onvoorspelbare wat de toekomst met zich mee brengt is soms te veel en dan is het fijn om bij een veilige steiger aan te kunnen leggen. Even de spanning van de zeilen halen, het dek schrobben en de stuurhut weer een beetje op orde brengen.
Ergens lijkt het een bijna onmogelijke opgave om het veranderen in mezelf zo snel te laten verlopen. En misschien is het wel onmogelijk…, er is alleen geen andere keuze, geen rem, geen pauze en geen manier om terug te schakelen. Dit is wat er is en daarnaast enkel leegte, dit scheepje moet de golven en het water wel trotseren, anders is er straks geen scheepje meer.
Door de zelfacceptatie van mijn genderidentiteit ben ik nooit meer op drift geraakt, een beetje afdrijven misschien maar altijd vind ik de juiste koers terug. Dat wil niet zeggen dat ik niet soms overspoeld word door de werkingen van de invloeden van buitenaf. Hormonen die lichaam en geest bij mij één laten worden en de emoties de vrijheid geven om naar buiten te gaan. Het antihormoon dat, dat wat lichaam en geest ooit tiranniseerde als een dictator, eerst heeft getemd en daarna, op dood zijn na, vermoord. Nu ik echt ga beseffen wat de testosteron me aangedaan heeft en hoe ik er tegen gevochten heb is het ook geen wonder dat ik daar, mede dankzij de oestrogeen, soms wel 24 uur om kan huilen. Soms om de verloren jaren, soms van verdriet maar meestal van vreugde omdat die tijd nu achter me ligt. Die gedachten maken de reis minder zwaar en het doel veel duidelijker.
En als je ten volle beseft wat je gemist hebt kun je oprecht genieten van dat wat je gewonnen hebt.
Ergens lijkt het een bijna onmogelijke opgave om het veranderen in mezelf zo snel te laten verlopen. En misschien is het wel onmogelijk…, er is alleen geen andere keuze, geen rem, geen pauze en geen manier om terug te schakelen. Dit is wat er is en daarnaast enkel leegte, dit scheepje moet de golven en het water wel trotseren, anders is er straks geen scheepje meer.
Door de zelfacceptatie van mijn genderidentiteit ben ik nooit meer op drift geraakt, een beetje afdrijven misschien maar altijd vind ik de juiste koers terug. Dat wil niet zeggen dat ik niet soms overspoeld word door de werkingen van de invloeden van buitenaf. Hormonen die lichaam en geest bij mij één laten worden en de emoties de vrijheid geven om naar buiten te gaan. Het antihormoon dat, dat wat lichaam en geest ooit tiranniseerde als een dictator, eerst heeft getemd en daarna, op dood zijn na, vermoord. Nu ik echt ga beseffen wat de testosteron me aangedaan heeft en hoe ik er tegen gevochten heb is het ook geen wonder dat ik daar, mede dankzij de oestrogeen, soms wel 24 uur om kan huilen. Soms om de verloren jaren, soms van verdriet maar meestal van vreugde omdat die tijd nu achter me ligt. Die gedachten maken de reis minder zwaar en het doel veel duidelijker.
En als je ten volle beseft wat je gemist hebt kun je oprecht genieten van dat wat je gewonnen hebt.
Samen hand in hand door de stormen van de stilte langs het eindeloze strand, ...was ik een stukje van jou. Nu de wind is gaan liggen, rust jij als herinnering in mij.
-
Anon20180501
- Berichten: 5099
- Lid geworden op: 25 mar 2012, 13:24
- Gender: Vrouw
Re: Opweg
Jannet 'Het Zeilmeisje'
Wieringen is een fijne haven voor me geworden, dat zal menigeen onderhand wel duidelijk zijn. Even uitrusten van de hevige stormen die buitengaats woeden. Het woeste water en de soms veel te hoge golven. Het onvoorspelbare wat de onstuimige zeeën met zich mee brengen is soms te veel en dan is het fijn om bij een veilige steiger aan te kunnen leggen. Even de spanning van de zeilen halen, het dek schrobben en de stuurhut weer een beetje op orde brengen.
Ergens lijkt het een bijna onmogelijke opgave om het vol-wassen te worden in mijn eentje te laten verlopen. En misschien is het wel onmogelijk…, er is alleen geen andere keuze, geen rem, geen pauze en geen manier om terug te schakelen. Dit is wat er is en daarnaast enkel leegte, dit scheepje moet de golven en het water wel trotseren, anders is er straks geen scheepje meer.
Door verzekerd te zijn van mijn kracht en kunde ben ik nooit op drift geraakt, een beetje afdrijven misschien maar altijd vind ik de juiste koers terug. Dat wil niet zeggen dat ik niet soms overspoeld werd door de werkingen van moedertje natuur. De oceanen die lichaam en geest bij mij één laten worden en de emoties de vrijheid geven om een met de zee te worden. Het thuisland, dat wat mijn lichaam en geest ooit tiranniseerde als een dictator, eerst heeft doen verbazen en daarna, op dood zijn na, de mond heeft gesnoerd. Nu ik echt ga beseffen wat het ongeloof in mijn kracht en kunde me aangedaan heeft en hoe ik er tegen gevochten heb is het ook geen wonder dat ik daar, mede dankzij mijn bewezen proeve van bekwaamheid, soms wel 24 uur om kan huilen. Soms om de verloren jaren, soms van verdriet maar meestal van vreugde omdat de queeste nu achter me ligt. Die gedachten maken de vooruitzichten minder zwaar en het doel veel duidelijker.
En als je ten volle beseft hoeveel er wel niet aan je getwijfeld is kun je oprecht genieten van dat wat je overwonnen hebt en weer 'thuis' in Wierigen bent.
Jannet, Je mooie verhaal inspireerde me tot het schrijven van dit. Ik kon er niets aan doen maar moest meteen aan 'Het Zeilmeisje' denken bij het lezen van je verhaal.
Als je het vervelend vind verwijder ik mijn post wel...
Liefs Daniéla
Wieringen is een fijne haven voor me geworden, dat zal menigeen onderhand wel duidelijk zijn. Even uitrusten van de hevige stormen die buitengaats woeden. Het woeste water en de soms veel te hoge golven. Het onvoorspelbare wat de onstuimige zeeën met zich mee brengen is soms te veel en dan is het fijn om bij een veilige steiger aan te kunnen leggen. Even de spanning van de zeilen halen, het dek schrobben en de stuurhut weer een beetje op orde brengen.
Ergens lijkt het een bijna onmogelijke opgave om het vol-wassen te worden in mijn eentje te laten verlopen. En misschien is het wel onmogelijk…, er is alleen geen andere keuze, geen rem, geen pauze en geen manier om terug te schakelen. Dit is wat er is en daarnaast enkel leegte, dit scheepje moet de golven en het water wel trotseren, anders is er straks geen scheepje meer.
Door verzekerd te zijn van mijn kracht en kunde ben ik nooit op drift geraakt, een beetje afdrijven misschien maar altijd vind ik de juiste koers terug. Dat wil niet zeggen dat ik niet soms overspoeld werd door de werkingen van moedertje natuur. De oceanen die lichaam en geest bij mij één laten worden en de emoties de vrijheid geven om een met de zee te worden. Het thuisland, dat wat mijn lichaam en geest ooit tiranniseerde als een dictator, eerst heeft doen verbazen en daarna, op dood zijn na, de mond heeft gesnoerd. Nu ik echt ga beseffen wat het ongeloof in mijn kracht en kunde me aangedaan heeft en hoe ik er tegen gevochten heb is het ook geen wonder dat ik daar, mede dankzij mijn bewezen proeve van bekwaamheid, soms wel 24 uur om kan huilen. Soms om de verloren jaren, soms van verdriet maar meestal van vreugde omdat de queeste nu achter me ligt. Die gedachten maken de vooruitzichten minder zwaar en het doel veel duidelijker.
En als je ten volle beseft hoeveel er wel niet aan je getwijfeld is kun je oprecht genieten van dat wat je overwonnen hebt en weer 'thuis' in Wierigen bent.
Jannet, Je mooie verhaal inspireerde me tot het schrijven van dit. Ik kon er niets aan doen maar moest meteen aan 'Het Zeilmeisje' denken bij het lezen van je verhaal.
Als je het vervelend vind verwijder ik mijn post wel...
Liefs Daniéla
-
Jannet V
- Berichten: 1373
- Lid geworden op: 30 jun 2012, 20:06
- Gender: Vrouw
Re: Opweg
Ik vind het een mooie parallel Daniéla. Gewoon laten staan.
Samen hand in hand door de stormen van de stilte langs het eindeloze strand, ...was ik een stukje van jou. Nu de wind is gaan liggen, rust jij als herinnering in mij.
-
Jannet V
- Berichten: 1373
- Lid geworden op: 30 jun 2012, 20:06
- Gender: Vrouw
Re: Opweg
Een dag na mijn 58ste verjaardag en de tweede als Jannet. Pas twee jaar, midden in de puberteit en 58 jaar geleden geboren. (hoe verwarrend kan het leven zijn) Het feestje gisteren was onbewust een spannende aangelegenheid. Wie zouden er komen van de mensen die ik uitgenodigd had en zou er een man zijn die mijn ging zoenen. Niet dat daar maar enige behoefte aan was, mijn hart ligt elders maar ergens zou het een stukje erkenning kunnen zijn.
Ik had maar één ding op mijn verlanglijstje staan, dat iedereen me vanaf nu consequent Jannet zou noemen. Voor de rest liet ik me helemaal verrassen. En verrast werd ik, door mijn lief, door de hoeveelheid mensen die er waren en omdat er niet één uitgesproken mannen cadeau bij zat en … ik ben gezoend door een man. Eentje slechts maar wel voor een volle zaal. Er werd een beetje lacherig gedaan door de toeschouwers maar AJ had geen idee hoe goed het voor mij voelde. Ook al heb ik helemaal niets met mannen, hij keek naar mij zoals ik ben, een vrouw en dat voelt heel erg goed. Het gaat om mensen die ik al mijn halve leven ken en hoe passabel kun je dan zijn. Ergens is er altijd dat beeld van die man met dat staartje en die hoed. Ergens moet ik dan steeds denken aan Sinterklaas die steeds weer een hele mooie rol neerzette en iedereen geloofde het.
“Hoever ben je nu?” Een vraag van enkele vrouwen in het gezelschap. “Ik heb nu borstjes en een niet meer functionele penis.” Was mijn antwoord. “Halverwege eigenlijk maar ik kan niet wachten tot dat ding daar beneden weg is.”
Iets voor het verlanglijstje van volgend jaar. Dat ik mijn verjaardag zonder penis mag vieren. Eigenlijk het enige wat op mijn verlanglijstje staat.
Ik had maar één ding op mijn verlanglijstje staan, dat iedereen me vanaf nu consequent Jannet zou noemen. Voor de rest liet ik me helemaal verrassen. En verrast werd ik, door mijn lief, door de hoeveelheid mensen die er waren en omdat er niet één uitgesproken mannen cadeau bij zat en … ik ben gezoend door een man. Eentje slechts maar wel voor een volle zaal. Er werd een beetje lacherig gedaan door de toeschouwers maar AJ had geen idee hoe goed het voor mij voelde. Ook al heb ik helemaal niets met mannen, hij keek naar mij zoals ik ben, een vrouw en dat voelt heel erg goed. Het gaat om mensen die ik al mijn halve leven ken en hoe passabel kun je dan zijn. Ergens is er altijd dat beeld van die man met dat staartje en die hoed. Ergens moet ik dan steeds denken aan Sinterklaas die steeds weer een hele mooie rol neerzette en iedereen geloofde het.
“Hoever ben je nu?” Een vraag van enkele vrouwen in het gezelschap. “Ik heb nu borstjes en een niet meer functionele penis.” Was mijn antwoord. “Halverwege eigenlijk maar ik kan niet wachten tot dat ding daar beneden weg is.”
Iets voor het verlanglijstje van volgend jaar. Dat ik mijn verjaardag zonder penis mag vieren. Eigenlijk het enige wat op mijn verlanglijstje staat.
Samen hand in hand door de stormen van de stilte langs het eindeloze strand, ...was ik een stukje van jou. Nu de wind is gaan liggen, rust jij als herinnering in mij.
