Partner

[hoang]

Dit is iets wat ik zelf wou vermijden(dat ik een vrouw en misschien wel kinderen heb als een man en dan eruit kom)
ik wens je alle sterkte! ik wou dat we elkaar een grote knuffel via de computer kunnen geven maar helaas moet je het met mijn woorden doen D:

groetjes~

[Anna01]

Ik leef met je mee Jolanda. Veel succes de komende tijd.
Wat denk ik wel verstandig is, is om je vrouw die dingen te laten zien waardoor ze van je houd en die niet veranderen. Zodat ze nog de persoon herkent waar ze ooit voor gegaan is.

[Engel]

Na een nacht niet slapen ben ik moe verdrietig en eenzaam en bang.Gisteren avond is denk ik de bom gebarsten. Ineens een half uur voor het slapen gaan vroeg mijn vrouw ben jij je van plan te laten opereren? Ik zei dat zou ik wel graag willen dat is dus anders Dan wat ik in December dacht. Waarop ze zei: als je je M in je paspoort naar een V laat wijzigen en je laat ombouwen kun je op donderen. Ik heb haar vanmorgen niet gezien en voel me nu zwaar k..... Moet ik nu al de beslissing nemen ? Mijn gesprekken beginnen volgende week pas.

[bubbels]

Dikke virtuele knuffel ik weet niet zo goed wat ik zeggen moet..ergens kan ik me voorstellen dat zij boos is... Ik voor mezelf zou ook niet weten of ik nog in het huwelijk zou blijven als mijn man all the way vrouw zou willen zijn...maar de manier waarop ze t bracht...viel haar vast zwaar om de vermoedens bevestigd te horen worden...want als dat voor haar inhoud dat er geen huwelijk meer kan zijn ...tja dat is nogal wat..
Sterkte xxx bubbels

[Eva]

Neem het voor wat het waard is wat ik nu ga zeggen. Een relatie heeft vrijwel altijd wat gevoelige kantjes, ook als je dat decennialang niet merkt of kon merken. De afweging wat je wel of niet gaat en laat doen is voor iedereen anders.
Zelf realiseer ik me gaandeweg meer dat ik toch het liefst 'tot het gaatje' zou willen gaan, maar dat kan niet. Niet omdat Elisabeth dat niet zou accepteren (integendeel), maar om te beginnen de periode van opname, waarin iemand anders (ingehuurd?) haar zou moeten verzorgen. Op mijn leeftijd is de kans op complicaties bovendien aanzienlijk groter dan gemiddeld (mijn cardioloog keek me ook heel bedachtzaam aan) en dat kan ik mijn meissie gewoonweg niet aandoen. Punt uit.
Jouw situatie is anders, Engel, dat is helder. De afweging tussen hartenwensen en op een aanvaardbare (liefst aangename) wijze verder leven is niet altijd makkelijk, dat is helder...
Ik wens je wijsheid!

[Freetouch]

Hoi Engel,

Mijn relatie met mijn vrouw heeft ook wel eens van die momenten dat het ineens knalt, je hebt het gevoel dat het opeens niet meer te redden valt...
Je kunt dan 2 dingen doen:

- je laat het knallen en je staat niet open voor je partner, hoe onredelijk het ook klinkt in jou oren...

- je stelt je open voor de wensen van je partner, vraagt hoe zij er tegenaan kijkt... en je zult zien dat dit ALTIJD werkt, praten is altijd water bij de wijn doen... maar op den lange duur word je toch bezopen...
Als er liefde is zl ze er later toch op terugkomen en vragen gaan stellen, en uiteindelijk kom je er samen toch uit...wat het ook moge zijn...

Vaak gaat er aan zo een emotionele uitspatting van alles aan vooraf, slaap tekort, vrouwen hormonen, overgang, stress, gesprek met familie oid.

Mijn advies, laat het niet knallen, bel haar, of ga aan tafel zitten en praat over haar wensen, hoe zij e tegenaan kijkt,
Wij doen dat ook en het gevolg is dat haar stoptrein een sneltrein is geworden, en zei zelfs naar oplossingen zoekt om het proces te versnellen....

Toch is het geen garantie dat we voor altijd het bed zullen blijven delen, maar de verstandhouding is daarentegen geweldig, wij zijn echt maatjes, soulmates...
Volgens de seksuologe is dat de beste basis en gelooft ze dat wij het samen zeker gaan maken....

Het leven is helaas niet alleen rozengeur en maneschijn...
In moeilijke momenten lees ik dan altijd een gedicht van toon Hermans,

Ik droomde eens en zie
ik liep aan 't strand bij lage tij.
Ik was daar niet alleen,
want ook de jij liep aan mijn zij.

We liepen samen het leven door,
en lieten in het zand,
een spoor van stappen; twee aan twee,
de jij liep aan mijn hand.

Ik stopte en keek achter mij,
en zag mijn levensloop,
in tijden van geluk en vreugde,
van diepe smart en hoop.

Maar als ik het spoor goed bekeek,
zag ik langs heel de baan,
daar waar het juist het moeilijkst was,
maar één paar stappen staan.

Ik zei toen "Liefste waarom dan toch?
Juist toen ik je nodig had,
juist toen ik zelf geen uitkomst zag,
op het zwaarste deel van mijn pad..."

Jij keek toen vol liefde mij aan,
en antwoordde op mijn vragen;
"Mijn lieve schat, toen het moeilijk was,
toen heb ik jou gedragen..."

[Claire]

Is natuurlijk heel moeilijk voor jullie allebei.
Zou eerlijk gezegd ook niet goed weten wat wijsheid is voor je.
Probeer te blijven praten met haar.
Is contact opnemen met Transvisie niks een idee?
Mijn vrouw en in gaan erheen voor gezamenlijke gesprekken en hebben er echt veel aan.
Hoeft niet meteen gezamenlijk je kan ook alleen.
Heel veel sterkte hiermee.

[Anon20180501]

Het spijt me om dit te horen, Engel.

Omdat je vrouw je toestond thuis aan je behoefte te voldoen had ik gehoopt dat ze net als de partners van Eva en Melany langzaam zou meegroeien in het proces.
Een beetje tegen beter weten in want men mag er niet aan voorbijgaan dat 'onze' partners seksueel actieve heteroseksuele mannen/vrouwen zijn waarvan wij dus verlangen dat ze een stukje - nou ja, stukje ...eigenlijk heel veel - levensgeluk en kwaliteit inleveren. De partners die hiertoe bereid zijn en dit op kunnen brengen bewonder ik ten zeerste maar zijn en blijven als 'een lot uit de loterij waarop de hoofdprijs is gevallen', laten we eerlijk wezen.
En dus is het logisch dat 'onze' partners gaan nadenken en beseffen wat dit zal gaan betekenen voor de/hun toekomst. Ik denk - met pijn in mijn hart en jullie voorgeschiedenis kennende - dat het een zeer wel overwogen beslissing is van haar waarop ze beslist niet meer terug zal komen.

Maar misschien heb ik ongelijk en mag je nog hoop koesteren, uiteraard hoop ik dat voor je.

Liefs Daniéla

[Janna]

Wat ellendig Engel... Ik hoop dat het wat bijtrekt. Misschien dat het juist door de komende gesprekken opeens 'echt' wordt. Erover praten is een ding, er iets mee doen (al is het praten met een ander) is een hele stap verder. Maar je hoeft toch nog geen keuze te maken?

Veel sterkte! Jolanda

[Engel]

Hoi Bubbels,Eva, Melany,Claire,Daniela,Jolande.
Heel erg bedankt voor jullie reactie, ik ben op dit moment helemaal murf en ben dus een beetje lui dus ga ik mijn reactie van het ander forum kopieren sorry daarvoor:

woensdag 16 okt 2013
Hoi L, M,D,H en J.Hartelijk dank voor jullie woorden.
Hoe is het nu? Moeilijk. Ik ben murf. Gisteren de dag na de ruzie de gehele dat in het kader van de mobilitiet met een aantal mensen door KNMI gebouw gelopen, alleral uitleg gegeven, een ballon op gelaten. Aan het eind van de dag was ik helemaal op, gelukkig zou ik met iemand met de auto naar huis gaan. Na 3 kwartier gewacht te hebben bleek dat ik vergeten was, dus toen met de bus de duurt 1uur en en 15 min dus weer alle tijd om na te denken. Thuis gekomen ging ik koken en na het eten hebben we eerst 3 uur niets gezegd. Ondertussen zat ik maar op het andere forum te chatten. Waarop natuurlijk reactie kwam: zit je weer met die maloten te praten. Gestopt dus en toen hebben we gepraat zo rustig mogelijk. Ik zei ik wil wel weg gaan en jij mag alles hebben maar ik zal toch ergens moeten leven, eten, wonen. Waarop ze zei: ach een leven straks heb je toch niet meer, en als je geopereert bent ga ik je niet verzorgen etc etc. Al mijn collega's die goede reactie hebben zo'n 25 waren in haar ogen helemaal maf. Maar goed om een lang verhaal kort te maken. Huilende zei ze: Ik wil helemaal niet alleen achterblijven want dan gaat ze zich zelf iets aandoen. Hier ben ik dus bang voor want haar moeder heeft het ook gedaan en is deze opmerking dus zeker geen loze. Ik hou helemaal geen rekening met een ander, ik ben egoitisch, heb haar leven verwoest en ga dat van mijn dochter ook verwoesten. Misschien weten jullie het al omdat ik het vast al ergens anders ook geschreven heb, maar ze heeft borderline, automutilatie, en eetstoornis zo erg dat ik in 2011 drie keer op de intensief care van het diak geweest ben en we niet wisten of ze nog wakker zou worden. Gelukkig gaat het nu veel beter met haar, maar mijn gedoe kan ze er niet bij hebben.

Ik weet dat mijn gedoe voor de omgeving erg moeilijk en zwaar is, maar ergens heb ik op dit of een ander forum gelezen, dat de moeilijkheden voor de omgeving niet in verhoudig staan tot de hoeilijkheden die de persoon zelf ondervind. Ook lees ik overal en ik snap dit wel, je moet haar tijd geven...hoeveel tijd. Moet ik nu alleen maar mijn omgeving gaan steunen, en omdat zei het zo moeilijk het er mee hebben er mee stoppen. Ik weet niet of ik dit zou kunnen, ik wil het in ieder geval niet. O ja mijn vrouw wil helemaal niets lezen(staat klaar op bureaublad), praten of iets dergelijks.

Dus ik ga proberen te doen wat jij Diederique in je eerste reactie heb gezegd. Ik ga nu helemaal niets beslissen. Ik ga mijn 6 gesprekken helemaal afmaken en mocht ik dan hopelijk groen licht krijgen, dan de zaak evt. op hold zetten.


Ik heb haar vanochtend een brief geschreven waarmee ik haar tegemoet wil komen maar ik weet niet of dit een goede brief is ik heb toe nu toe nog geen sms of zo ontvangen. Ik weet niet of het een goede brief is, misschien ben ik wel heel oneerlijk en ben ik tijd aan het kopen ik weet het niet helemaal meer. Ik wil mijn vrouw ook helemaal niet in een kwaad daglicht stellen. Misschien moet ik hier wel niets meer zeggen ik weet het niet. Ik kan de brief hier niet toevoegen dus zal ik hem overtypen.
Willen jullie aub eerlijk zeggen wat jullie er van vinden!!!!!
============================================================================
Ineke
Ik kan je niet beloven gewoon omdat ik het niet weet of ik het kan. Maar ik ben bereid om te proberen alles zo te laten zoals het nu is.
Dit betekent dat:
-- ik wel weer in ee rok wil gaan zitten savonds, want dan voel ik me veel beter.
-- ik niet nog meer dan u als vrouw overstraat ga. Dus wel in vrouwenbroeken, laarsjes en in het weekend met nagellak.
-- ik wel aan de diagnostische gesprekken begin en als ik groen licht krijg, ik wel aan de hormonen zou willen beginnen, maar dat ik niet na 3 maanden "om"moet zijn. Ik weet niet of idt mag en gaat maar laat het mij in ieder geval proberen........Ik wil graag wel een gladdere huid etc.

Van jouw zou ik graag willen dat je niet meer zegt:
-- dat wij gedrochten zijn
-- dat wij gestoord zijn.

Transgender zijn is iets wat heel moeilijk is maar het zijn wel gewone mensen.

Hoop dat je hier meer kan leven samen met mij.
Engel
====================================
Waarschijnlijk vinden jullie dit een zwakke brief en ben ik geen echte transeksueel omdat ik probeer het andere naar mijn zin te maken ten koste van mijzelf. Ook ben ik heel erg bang om alleen over te blijven. Als ik dan alles kwijt ben, ben ik dan echt zoveel gelukkiger geworden, ik betwijfel het.
Ga zo weer naar huis met lood in mijn schoenen.