anne-nienke schreef:
Wat gek is dat het soms voelt als of je een licht knop om kunt zetten. Verbergen ---> niet verbergen.
Ik denk dat het in mijn geval meer met loslaten of controle houden te maken heeft. Als ik gewoon loslaat, en er niet mee bezig ben, heb ik van mezelf al best vrouwelijke trekken (in ieder geval niet mannelijk). Het is juist altijd in situaties geweest waarin ik me daar van bewust was die er voor zorgde dat ik in het verleden meer controle hield zodat ik het "geaccepteerde" gedrag vertoonde. En in het verleden was dat geaccepteerde gedrag mannelijk gedrag. Maar nu ik me daarvan bewust ben is het wel moeilijk om het nog te doen omdat ik er bijna misselijk van wordt.
Amy schreef:
Met dat op jezelf letten bedoel je denk ik op je houding en zo letten als je met je act als man bezig bent toch?
Ik heb dat direct laten vallen toen ik er achter kwam wat er aan de hand was. Ik presenteerde me toen nog niet als vrouw dus dat zal er best raar uit gezien hebben denk ik maar die spanningen waren toen wel weg en het gaf wat rust en dat was fijn. Ik verbaasde me er zelfs over hoe makkelijk het was om dat te laten vallen, gewoon niet nadenken over je houding en hoe je beweegt, heerlijk is dat, wil nooit meer terug.
Ik heb in de jaren dat ik man moet zijn toch flink wat dingen in mijn houding gebracht die nu vrij automatisch gaan. Moet er dan toch wel bij nadenken om dat te laten vallen. Zijn vooral dingen in je lichamelijke houding en bewegingen. Aan de gevoels/emotie kant gaat het wel veel makkelijker zonder na te denken om die mannelijke kant te laten vallen.
