Opweg

[Engel]

Hoi Janet, prachtig verhaal, hoop voor je dat je verlanglijstje voor volgend jaar werkelijk zal worden

[Jannet V]

Nooit!

Nooit zal ik kinderen kunnen baren, nooit zal ik het ongemak van de menstruatie mee mogen maken. Nooit zal ik nog kunnen praten met pubervriendinnen over de groei van mijn borsten en hoe gevoelig ze dan zijn.
Een puber die 45 jaar overtijd is maar nooit een dikke buik zal krijgen. Wat had ik graag zwanger willen zijn, wat had ik graag mijn kind willen baren. Ik kan niemand uitleggen hoe groot dat verlangen is geweest. En ik kan ook niemand uitleggen hoe het voelt om in een mannenlichaam te moeten leven als je gevoel daarbij niet klopt. Jaren teren op complimentjes zoals, “Wat heb je mooi haar”, “Wat heb je mooie lange wimpers”, zelfs “Je bent een hele mooie jongen”, is een fijn compliment gebleken. Leven in een bezuinigingsmodus leer je aan en dat is wat mij tot hier gebracht heeft.
Sinds kort ben ik 58 en 55 jaar van mijn leven heb ik het niet bewust beseft, weggedrukt zelfs, maar ik ben niet het jongetje zoals ik bij mijn geboorte bestempeld ben. Toen al was ik een meisje. Dat is niet de schuld van mijn moeder, niet de schuld van de dokter die bij mijn geboorte was en niet de schuld van iemand anders. Ik was overduidelijk een mannetjesmens. Behalve dan dat ik het niet was.
Ik ben geboren als een meisje, met de lichamelijke kenmerken van een jongen. Voor mij is het nu heel logisch maar ik weet dat veel mensen het niet kunnen bevatten. Dat neemt niet weg dat ik een meisje/vrouw ben.
Genderdysforie is niet iets wat dagelijks voorkomt, ook al lijkt het nu bijna een modeverschijnsel. En was er een onwetende DJ op de radio die dacht heel erg grappig te zijn door het te linken aan de midlife crisis. Genderdysforie is opgesloten zitten in het verkeerde lichaam en niet weten hoe er uit te komen. Wel het juiste gevoel bezitten, maar het verkeerde lichaam. Een grotere verwarring kun je bijna niet meemaken.
Ik ben opgegroeid in een periode dat homoseksueel zijn nog een groot taboe was. Wat zou er zijn gebeurt als ik toen had verteld dat mijn lichaam de verkeerde was. En ook al had ik het verteld dan nog zou ik nooit zwanger hebben kunnen worden, het kind in me hebben kunnen voelen en er van bevallen. Nee, ik had ook de pijn niet kunnen ervaren en hoe zwaar een bevalling kon zijn. Wel het jaloerse gevoel en nog steeds, ook al zou het nu ook kwa leeftijd al onmogelijk zijn.
Klem tussen de seksen en “gebeten” worden door opmerkingen van beide kanten. Onbewust school in alles wat ik hoorde over mannen en vrouwen en dan met name door de andere, een grenzeloze verwarring. Vrouwen komen van Venus, mannen van Mars en ik? Ik kwam van de aarde, … er ongeriefelijk tussenin.

[Irene_de_Vreede]

Wow Janet, wat heb je dat mooi verwoord.

[Claire]

Heel mooi geschreven Jannet maar dan krijg ik toch beetje emotionele zenuw kriebels over dat modeverschijnsel wat je schrijft.
Denk dat meteen ben ik dat dan ook? Hoor ik daar ook bij?
Ben zelf ook recentelijk pas echt begonnen.
Ligt wel aan mij hoor ben een beetje veel emotioneel instabiel laatste tijd.

[Mike]

Wauw!

[Engel]

Hoi Janet, mooi verhaal en zo goed geschreven heb mijn koffie koud laten worden tijdens het lezen

[Anon20190712]

Prachtig geschreven Jannet, wauw!

[Jannet V]

Dank jullie voor de fijne reacties. Ik doe wat ik al jaren doe, het van me af schrijven en meestal helpt het heel erg goed. Soms is het tijden niet nodig en op andere momenten staan ze op een rijtje te wachten. Zo heb ik ooit eens anderhalf jaar therapie en de reden daarvoor in een boekje verwerkt, op het moment dat het op de boekenplank stond kon ik het helemaal achter me laten. De korte stukjes hier op internet, hebben dezelfde uitwerking. Dus nog maar één en misschien heeft iemand er nog iets aan.
Liefs Jannet.

Diefstal!

Stelen mag niet, iets afpakken wat van anderen is hoort niet. Een gegeven waarmee we zelf opgevoed zijn en wat we doorgeven aan onze kinderen. En toch doen we het stelselmatig, zelfs van onze kinderen stelen we! Op steeds jongere leeftijd ontnemen we hen de illusie dat Sinterklaas bestaat. Niet zelden beroven we hen van het idee dat papa en mama altijd van elkaar zullen blijven houden. En sommige betrouwbaar geachte mensen blijken ineens helemaal niet betrouwbaar of te vertrouwen. Wederom een illusie die hen op hardhandige wijze wordt ontfutseld. Emotionele diefstal, zal ik het maar noemen.
Bewust worden van mezelf gaat vanzelfsprekend met “ups” en “downs” en als de grootste glans van de “ups” geweest is komen er vanzelf de “downs”. Niet moedwillig uit mijn hersenen geperst hoor maar meestal staan ze daar zomaar om het hoekje. Zo ook deze, vanochtend vlak voordat ik opstond, gevoed door gebeurtenissen die komen gaan, hing daar ineens een gedachtenspandoek.
“Jij hebt je dochters van een vader beroofd!”
Heel gemakkelijk zou ik verzachtende omstandigheden kunnen aanvoeren ter verdediging en ik zal altijd hun papa blijven. Maar een vaderfiguur kan ik nooit meer zijn. Dat heb ik hen afgenomen!

[jacqueline]

pas op met jezelf schuldgevoelens aan te praten...straks zit je met een ernstig psychisch trauma hierdoor en kan je alsnog spijtoptant worden terwijl het nergens voor nodig is. Dat jij een transvrouw bent heeft gewoon het lot bepaald. Je bent wat je bent en daaraan kan niks veranderen. Ook voor je dochters. Je bent nog steeds dezelfde persoon, dat verandert niet, ook al ben je nu vrouw. Als je dochters je volledig accepteren heb je ze in feite niets afgenomen....Wat hadden ze liever gehad: een depressieve vader of een opgewekte tweede moeder?

[Gwendolyn]

aansluitend op Jacqueline's woorden, al ben ik het met je ( Janet ) eens, dat je het leven zo kunt beleven, maar je mag niet alles op het conto van je trans zijn schuiven, vergeet nooit dat "het leven" er altijd is, en is nog grilliger dan welk mens ooit kan bedenken. Denkbeelden van mensen bestaan louter in de gedachten van die mensen en zijn verder geen werkelijkheid. Het ideale l3even waarin wij nooit ziek worden, altijd op alles een antwoord hebben, het denkbeeldig man / vrouw, bestaat niet. Al hebben we weleens die gedachten even nodig voor onze geestelijke hou vast.

Jou dochters zijn rijk geworden met een bloed verwant die toont dat het leven het waard is om te leven, dat ondanks nogal behoorlijke veranderingen in diens leven je even goed of meer van anderen houdt. Dat als je niet wat aan het niet lekker in je vel zitten gedaan had, ze misschien hun ( biologisch ) vader, één van hun ouders hadden kunnen verliezen, hetzij op geestelijk vlak of zoals velen van ons wel eens mee te maken hebben gehad, het beëindigen van jet leven dat geen leven was. In principe zijn we gelukkiger, nee, nog beter omschreven, kunnen we eindelijk gewoon onze leven leiden wat voorheen geen leven bleek en niet meer voort te zetten was, maar één en al toneel spel is gebleken. Een onbedoelde leugen. Al zal het ouderschap wel gemeend zijn, al dan niet parallel lopend aan aan een gevoel van onbehagen, dat eindelijk beantwoord is, en waar wat aan gedaan wordt.

Maar zo heeft ieder haar / zijn belevingen. Wees vooral jezelf en verrijk jezelf en daar ook mee je omgeving met de ware mens die je bent.

Gwendolyn

P.s. Mijn drie kinderen hebben er een persoon die biologisch hun vader is en blijft, maar meer dan ooit zichzelf is, er bij gekregen. Die ongelukkige mens die ik in mijn eerdere leven is verdwenen, en er is een rijkere mens voor in de plaats gekomen. Daar zijn zij blij mee, al was er tijdens mijn strijd twee momenten waarin ik het leven bijna vaarwel had gezegd, het leven is het "leven" meer dan waard, maar dan wel als mijzelf en niet de gemeende persoon die ik eerst was.