Leuke voorvallen

[Timothy123]

Nou dan heb ik ook nog wel wat leuks te melden!
Ergens afgelopen weken heb ik wat foto's van mezelf gemaakt, o.a. voor op Facebook, iets waar ik al een tijdje tegenaan zat te hikken. Ik had maar één profiel foto nodig waar ik zelf achter stond, en dan zou iedereen het natuurlijk ook meteen zien. Maar waarom wachten, bijna iedereen weet het nu al - en zeker de belangrijkere mensen in mijn leven zijn nu op de hoogte. Was die profiel foto met dat lange haar en dat opgemaakte gezicht ook zo zat. Dat ben ik niet! Dus ik maak wat foto's en ik kijk ze terug - en ik was zo trots. Op iedere foto keek ik naar een jongeman, en ik herkende mezelf niet eens meer zoals ik ooit was. Het deed iets met me. Alsof het de laatste bevestiging was? Ik ben nu echt een jongen, want zo voel ik me niet alleen - zo zie ik er ook uit. Sindsdien loop ik heel zelfverzekerd nog meer te genieten van mijn nieuwe ik, nu ook buiten, en toen een vriendin me vroeg of ik met haar uit wou zei ik oké! We gingen naar een leuke disco / kroeg speciaal voor homo's, lesbische en ook hetero's. Het voelde echt als thuis komen. Ik was gekleed in vol ornaat zeg maar, maar om de een of andere reden dacht ik wel dat mensen mij nog zouden herkennen als een meid. Eerst was er een schattig meisje die steeds naar me stond te kijken en te flirten, maar ik dacht tja, ze is vast lesbisch? Toen vroeg een meid me of ik op mannen viel, en ik antwoorde netjes Ja. Ik val ook op mannen. Bleek dat haar vriend mij wel zag zitten. Uiteindelijk hebben mijn vriendin en ik heel erg gelachen, want blijkbaar was er niemand die avond die door had dat ik een meid was. We konden het bijde niet geloven, en het was zo een spannend en leuk moment. Toen ik naar het toilet ging (ik hou me aan de regels en durfde niet naar het mannen toilet te gaan) werd er geroepen, wat moet die jongen nu op het vrouwen toilet? Ik heb de volgende dag lopen huilen van blijdschap. Mijn vriendin zei tja, dit is wat je wilt niet? En ik kon niet op houden met knikken. Dit is wat ik wil!
Ik ben overigens volkomen eerlijk geweest tegen iedereen wanneer ze me iets vroegen, maar niemand vroeg of ik een jongen of een meisje was. Dat voelt wel raar.. Alsof ik ze bedonder???

De dag erop ging ik met de trein naar een familielid, en het was me nogal een reis (lang) maar ook hier heb ik weer genoten. De ene meid na de andere flirtte met me, en zelfs een meisje hoorde ik fluisteren "kijk eens wat een knappe jongen, mama" en toen keken ze mijn kant op. Ook bij het kruidvat gisteren glimlachte een meisje naar me op een manier die ik herken, ze vond me volgens mij echt leuk. Ik dacht dat zodra al deze mensen mijn stem zouden horen ze het wel door zouden hebben, maar nee hoor? Het is niet zo belangrijk dat al die mensen mij wel zagen zitten of aantrekkelijk vonden, maar het ging erom dat ze me zagen zoals ik mij zie - als een jongen.

Op facebook hebben mensen gereageerd met, O, wat een stoere foto en vet kapsel. De mensen die het weten hebben me gebeld en ook gezegd dat het er goed uit ziet. Met mijn zusje keek ik gisteravond foto's terug van vroeger. Daar was een foto van mij. Je was echt mooi, zei ze. Ik knikte. Ik denk het? Het voelt voor mij alsof ik naar onze dode zus aan het kijken ben haha. Ik herken haar niet. Toen wendde ze zich naar mij. Wel, hoe dan ook. Je bent nu veel knapper. Je bent mijn broer.

Je begrijpt dus wel dat afgelopen twee weken ge-wel-dig waren voor mijn zelfvertrouwen. Ik heb heel veel steun uit mijn omgeving, en voorvallen als dit, dat voelt natuurlijk super. Ik ben zo dankbaar dat dit me iniedergeval lukt, en om de een of andere reden voelt het alsof ik nu de hele wereld aan kan.

[Anon20180501]

Mooi verhaal, Timothy.

Ik vraag me wel af, hoe beleefde je de stapavonden voordat je die nieuwe profielfoto aanmaakte? Ik neem aan dat dat er los van staat of heb je een nieuwe look voor jezelf aangemeten? Anyway, waarom sta ik er niet van te kijken dat je zowel bij de jongens als bij de meisjes in de smaak valt?

Liefs, Daniela

[Arike]

Gaaf om te lezen, dat dit zo goed voor je voelt, Timothy!

[Timothy123]

Mooi verhaal, Timothy.

Ik vraag me wel af, hoe beleefde je de stapavonden voordat je die nieuwe profielfoto aanmaakte? Ik neem aan dat dat er los van staat of heb je een nieuwe look voor jezelf aangemeten? Anyway, waarom sta ik er niet van te kijken dat je zowel bij de jongens als bij de meisjes in de smaak valt?

Liefs, Daniela

Heej daar,
Eigenlijk ging ik nooit uit. Het was wel leuk maar ik deed het nauwelijks en altijd van tja, wat moet ik nu weer aan? Blégh. Nu dat ik mijn nieuwe look heb, oftewel sinds ik mezelf ben en dat is sinds 4 maanden ofzo, voel ik me zelfverzekerder en vind ik het ook leuker om nieuwe mensen te ontmoeten, en lekker te gaan dansen. Geen verlegen muurbloempje meer dus.
Voor de nieuwe profielfoto ben ik ook niet uitgeweest, maar ik denk niet dat dat er mee te maken had. Het was meer als de laatste bevestiging dat ik er mannelijk uit zie, zelfs op foto's.

[Fay]

Een vrij macho vriend die je ineens 3 kussen op de wang geeft als teken van, je bent een vrouw voor mij nu, (in de vriendenkring een standaard vrouwenbegroeting) vriendinnen die je tips geven over make up en haardracht, ik vinnut leuk , ik geniet daarvan, vooral de vriend,(die ik stiekum erg leuk begin te vinden) had ik niet verwacht, feels good

Joyy

[J1nny]

Klinkt bekend Joyy, teken dat je door je vriend iig geaccepteerd bent.

[Sabrina40]

@Jacqueline

Om te kunnen opgaan in de massa is het wel zo handig dat je niet door diezelfde massa verstoten word maar geaccepteerd, ongeacht je passibiliteit.
Oordelen op uiterlijk zal helaas nooit verdwijnen en soms afwijzing tot gevolg kunnen hebben. Acceptatie en beoordeling op innerlijke kenmerken is mijns inziens daarom veel belangrijker. Bovendien, aan je uiterlijk kan je werken maar alles hangt af van je innerlijke gemoedsrust dat door vele externe factoren zowel posititief als negatief beinvloed kan worden en direkt zichtbaar af te lezen is aan je houding en gedrag, kortom je uitstraling.
Op een slechte dag voor mij merk ik wel eens dat ik er minder florisant (passabel zo je wil) bijloop door het toenemen van de starende blikken en wat ik daaraan kan aflezen.

Je uiterlijk is zeker belangrijk maar denk niet dat alles daarvan afhangt, het is het hele plaatje. Een legpuzzel waarbij je niet bij de kantjes begint maar in de kern, bij je innerlijke zelf.

Het is heel fijn om hier te lezen, dat steeds meer mensen, zonder eerst naar een of ander psych te stappen, zelf de innerlijke kracht kunnen opbrengen om tot een voldoende zelfacceptatie te komen. En als dan de passabiliteit niet al te veel tegenwerkt, blijkt de eigen uitstraling in de omgeving al tot dit soort leuke voorvallen te leiden en blijkt de mate, waarin wij door onze omgeving worden geaccepteerd, toch echt mee te vallen. Zie o.a ook de verhalen van Timothy en joyy.

Er gaat natuurlijk niets boven een toestand, waarbij iemand puur uit eigen ervaringen kan vaststellen wie hij of zij nu eigenlijk is en dat in ieder geval in een land als Nederland de acceptatie voor dat soort solide overtuigingen ruimer aanwezig is, dan algemeen wordt verondersteld. Zo’n stiefvader van Eric, in het programma “Debat op 2” van 17 november gaat toch langzamerhand tot de zeldzaamheden behoren.

Maar ons petje moet natuurlijk wel af voor die mensen, die zelfs met een zeer slechte passabiliteit toch kans zien om door een maatschappelijke kring geaccepteerd te worden en, met een gekweekte zeer dikke huid, zich ook daarbuiten durven te bewegen. Maar die blijken er toch echt ook te zijn.

[J1nny]

Ik kom net bij de kapper vandaan, passabel nul (0) en kale plekken.
Kapster heeft haar stinkende best gedaan om er toch nog wat vrouwelijks in te krijgen.
Maar met mijn lengte en bouw wordt ik in het dorp toch gewoon geaccepteerd.
Doe er ook heel gewoon over, wie vraagt krijgt (tot bepaalde hoogte) gewoon antwoord.

En de rest is domweg dikke huid.

[Sabrina40]

Ik kom net bij de kapper vandaan, passabel nul (0) en kale plekken.
Kapster heeft haar stinkende best gedaan om er toch nog wat vrouwelijks in te krijgen.
Maar met mijn lengte en bouw wordt ik in het dorp toch gewoon geaccepteerd.
Doe er ook heel gewoon over, wie vraagt krijgt (tot bepaalde hoogte) gewoon antwoord.

En de rest is domweg dikke huid.

Beste Jinny,

Gefeliciteerd dat je het allemaal zo aandurft. In jouw geval moet je denk ik niet ineens met een pruik komen aandragen. Maar zouden mogelijk toch wat kleine haarstukjes die kale plekken wat kunnen afdekken zonder jouw totaal indruk echt te veranderen ?

Jouw verhaal is ook heel goed om mensen in eenzelfde situatie toch wat moed te geven om toch uit die kast te durven komen. Jouw huidige geaccepteerde positie in jouw woonplaats zul je ook niet van de ene op de andere dag bereikt hebben. Hebben zich daarbij nu ook geen leuke voorvallen voorgedaan die jou, na een aanvankelijk schuchter begin, de moed gaven om echt door te gaan op je gekozen weg ? Mogelijk help je anderen door de leuke stootjes, die jou mogelijk hielpen om te komen waar je nu bent, hier naar voren te brengen.

[J1nny]

Mwah, ik ben omgegaan en het dorp ingelopen.
Ik ben redelijk bekend in het dorp, maar iedereen reageerde vrij rustig.
Terwijl het voor iedereen wat nieuws was.

Grootste punt, je lijd het meest door het lijden dat je vreest.
Een pruik begin ik niet aan, komt onnatuurlijk over.

Puntje, bij binnenlopen bij de fietsenboer voor nieuwe fietstassen voor mijn jongste met mijn lief werd ik na de opmerking 'wat zie je er goed uit' en een korte uitleg van mijn kant spontaan gefeliciteerd.
Is ongeveer de gemiddelde reactie.

Schuchter ben ik dus nooit geweest.