Hokjes?

[Kitty]

Jaloezie vereist een mate van herkenning van de andere persoon, identificatie van die ander met jezelf. Ik ben niet jaloers op de gelukkigste druipzakpijp ter wereld, hoewel die waarschijnlijk veel gelukkiger is dan ik.

Wil je jaloers kunnen worden op en biovrouw, zul je je toch ten ten dele in die biovrouw moeten kunnen herkennen. Idem TS. Met wie heb je de meeste identificatie? Hoe voel je je het meest?

Ja hoor... hoef niet eens een heel erg mooie te zijn.. gewoon heterovrouw... en met een heterovent hoppa lekker kunnen vrijen en je fysiek kunnen geven als een vrouw enz... niets uit te leggen hebben naar de ander, jezelf of de buitenwereld... lekker het nooit over transendingen hoeven hebben haha sign me up!!!

Maar ja MISSCHIEN ben ik nu toch wel ietsje een leuker mens dan ik als vrouw was geweest, en heb ook wel ietsje meer opgestoken en geleerd van bepaalde dingen in het leven... maar toch, maar toch...

Sign me up!!!!!

Volgend leven dan... op een planeet waar alleen maar vrede en liefde is hehe

[Judiana]

ik houd niet van hokjes propperij, dat doet de maatschappij wel voor me

(h)erkenning zonder hokjes zou een uitkomst zijn

[Jeste]

Voor mij is het altijd al zo geweest dat ik beter weet wat ik niet ben of wat ik niet wil dan wel.
Hokje dit, hokje dat; Nee.
Al heel lang voor dat ik me van genderdyforie bewust werd kon ik nooit op een formulier met volle overtuiging een kruisje zetten bij "man". Tegelijkertijd dacht ik niet eens na over die andere keuze.
Het is paar keer gebeurd dat ik als (vrouwelijke) man met een man heb gezoend. Homo? Nee.
Ben ik vrouw? Ben ik man? Nee. Voel ik me vrouw? Voel ik me man? Nee.
Het blijft maar nee.

Ws ga je me haten om wat ik ga schrijven maar ik zou niet anders dan TS willen of kunnen zijn.

Willen doe ik het niet. Het kan echter niet anders, omdat ik als meisje juist weer een beetje jongen wil zijn.
Als ik als bio-meisje geboren was dan werd ik dan wel niet geconfronteerd met de mannelijke geslachtsdelen, maar wel met het hebben van een baarmoeder. Dat zal voor veel mensen vreemd klinken en ik hoop dat degenen met een kinderwens hierdoor niet geraakt worden.
Natuurlijk had het verder wel flink wat voordelen als ik als bio-meisje was geboren. Het was vast niet makkelijk geweest, maar die dingen als de aanmelding bij een genderteam, logopedie en hormonen waren dan niet nodig geweest.

[sharon74]

aan een hokje heb ik nooit gehad tot ik hoorde dat er hokjes waren.
voor mij zijn alle mensen vrij om te gaan wie ze willen zijn, als ze maar gelukkig alleen of met elkaar.
voor mij geen hokjes.

[Naomi0000]

Willen doe ik het niet. Het kan echter niet anders, omdat ik als meisje juist weer een beetje jongen wil zijn.
Als ik als bio-meisje geboren was dan werd ik dan wel niet geconfronteerd met de mannelijke geslachtsdelen, maar wel met het hebben van een baarmoeder. Dat zal voor veel mensen vreemd klinken en ik hoop dat degenen met een kinderwens hierdoor niet geraakt worden.
Natuurlijk had het verder wel flink wat voordelen als ik als bio-meisje was geboren. Het was vast niet makkelijk geweest, maar die dingen als de aanmelding bij een genderteam, logopedie en hormonen waren dan niet nodig geweest.

Ikzelf zou absoluut biomeisje willen zijn, no contest. Als ik vrouwen hoor klagen tegen elkaar over hoe hun periode hun dwars zit, dan heb ik eigenlijk altijd zoiets van "Ruilen? Neem ik jouw baarmoeder en krijg jij mijn spul. Zie maar wat je er mee doet."
Als er nu, of op welk moment dan ook, iemand opstaat en zegt: wie wil er vanaf nu elke maand een emotionele storm doormaken, gepaard met fysieke pijn en irritaties, dan schiet ik de lucht in.
Niet dat ik van pijn hou hoor, helemaal niet (ik heb een pijngrens waarvan mijn omgeving zegt dat 'ie nergens op slaat (zo laag)), maar ik kan me op een fysiek niveau niets vrouwelijkers voorstellen dan dat. Ongesteld zijn, bedoel ik.

Klink ik nou heel eng of snappen meer mensen dit?

[Kitty]

Nou eh begin maar met de hormonen... dan zul je zien hoe leuk het is
Haha ik heb zeker 2 jaar lang menopauzeverschijnselen gehad, erg leuk
Het is niet zo dat alle transen verschoond blijven van hormoonproblemen...

[Naomi0000]

Haha, nou ja, hè, ik bedoel echt meer van...
mijn huidige...vorm? staat me dusdanig tegen dat ik er echt de wereld voor over zou hebben.

[Paul]

Hokjes... helaas is de wereld vergeven van hokjes!
Ik haat het absoluut, maar moet bekennen dat ik naar mezelf ook altijd in een hokje heb gedacht. Best jammer, vind ik zelf, maar dat komt dan weer doordat men dingen van me verwachtte, en ik me daar aan heb aagepast om maar vooral niet buiten de boot te vallen of getreiterd te worden.

Maar voor hier op dit forum; het siert ons dan weer dat de meesten hier niet zo'n hokjesgeest promoten!

[Eva]

Maar voor hier op dit forum; het siert ons dan weer dat de meesten hier niet zo'n hokjesgeest promoten!

Eeuhm... we doen ons best

[Jeste]

Maar voor hier op dit forum; het siert ons dan weer dat de meesten hier niet zo'n hokjesgeest promoten!

Inderdaaad, dat is nou precies wat ik hier zo prettig vind.
In mijn geval is het dat ik niet in het hokje "man" pas, maar ook niet in het hokje "vrouw". Dat is waar ik me goed bij voel. Dat is zoals ik ben.
Voor sommigen hier zal dat nogal onbegrijpbaar zijn, maar ik heb het idee dat dat wel geaccepteerd wordt.

En dan nog even terugkomen op iets van alweer een flinke tijd geleden:

maar ik kan me op een fysiek niveau niets vrouwelijkers voorstellen dan dat. Ongesteld zijn, bedoel ik.
Klink ik nou heel eng of snappen meer mensen dit?

Dat snap ik wel. Het voelt toch als een bevestiging van vrouw zijn. Daarom ben ik dus zo blij dat ik daar nooit last van kan krijgen. Wat lijkt het mij vreselijk om op die manier zo uitdrukkelijk met "vrouw zijn" geconfronteerd te worden. Dan zou ik veel te veel vast in dat hokje zitten. Natuurlijk zou ik wel een beetje uit dat hokje kunnen klimmen d.m.v. uiterlijk, kledingstijl en gedrag, maar toch zou ik er dan niet helemaal uit kunnen komen.

Hokjes... helaas is de wereld vergeven van hokjes!
Ik haat het absoluut, maar moet bekennen dat ik naar mezelf ook altijd in een hokje heb gedacht. Best jammer, vind ik zelf, maar dat komt dan weer doordat men dingen van me verwachtte, en ik me daar aan heb aagepast om maar vooral niet buiten de boot te vallen of getreiterd te worden.

Dat is begrijpelijk. Velen met genderdysforie zullen dat aanpassen gedaan hebben. Het is nogal een grote stap om er aan toe te geven, dus dan lijkt het makkelijker om je aan te passen aan het hokje waar in schijnt te horen.