Wachtlijst VUMC

[Veronica]

Wow, sorry maar ik kreeg net de neiging om te huilen toen ik dat las, de manier hoe je daarover praat het lijkt zo simpel maar is zo diep vanut het hart.

[Claire]

wow Laura dat is een heftig verhaal

[Ilse]

Dat ik het nu opschrijf hier heb ik weer tranen in mijn ogen.

nu je alles opschrijft en lees ik dat bepaalde (oude?) emoties toch weer bij je binnen komen, maar krijg je nu misschien ook het gevoel dat je bepaalde gebeurtenissen een plek kan geven en met rust kan laten?

heftig en helaas voor jou heb jij inderdaad veel te veel om op te schrijven en dat past niet op een paar A-4tjes, maar ik hoop echt voor jou dat jij in, ik noem het maar even je 2e levensfase, veel meer geluk in je leven mag beleven

groetjes mieke

[Anon20180501]

Hai Laura.

Je verhalen lezen kan ik niet lezen zonder heen en weer geslingerd te worden tussen boosaardige, verbitterde en tedere gevoelens van medeleven die aan mijn gezicht af te lezen moeten zijn. Het voelt alsof je heel dichtbij bent voor mij en ik je troostend zou kunnen omarmen maar in plaats daarvan hoop ik dat mijn intentie je als een warme deken zullen bakeren.

Lijdt een kind lijden de ouders en andersom maar bewust je ouders verdrieten of teleurstellen is totaal geen sprake van, integendeel, en daarom hoef je je ook nergens schuldig over te voelen. Andersom is een ander verhaal. Hoeveel je moeder ook heeft geleden zij mag geen excuus aanvoeren voor haar gedrag vanwege jullie verleden.
Nogmaals, ik denk niet dat jullie emotioneel helemaal uit elkaar gegroeid zijn. Ik hoop dat je zelf of een of andere relatie- cq gezinstherapeut je moeder ervan weet te overtuigen dat ze jou onrecht aandoet en kwetst en dat ze haar fout om je financieel uit te kleden inziet.

Liefs Daniéla

[Barbarella]

Hoi Laura

Ik lees je verhalen mee en ik vind er een hoop herkenning in maar jij hebt het allemaal wel een stuk heftiger meegemaakt dan ik.

Ik sluit mij bij Daniela aan dat jij je niet schuldig moet voelen om wat je ouders hebben doorstaan. Je hebt ook geen schuld opgebouwd bij je moeder door wat zij voor je gedaan heeft, en je hoeft er ook niet dankbaar voor te zijn. Dat is waar moeders voor zijn. En als ze het goed doen dan wordt het kind groot en zelfstandig.

Eigenlijk vind ik het "Oh het is zo erg voor ons" gedrag van ouders gewoon een berg emotioneele chantage.

Nogmaals ik vind het ontzettend knap hoe je er mee omgaat en ik krijg zelf mijn levensverhaal niet op papier omdat ik niet door de emoties heen kom en ik heb het minder voor de kiezen gehad dan jij.

Levendula

[Veronica]

Terug on-topic, vandaag heb ik het gesprek bij VUMC, kriebels in mijn buik, misselijkheid, spanning en ga zo maar door.

Nog kleine 2 uur wachten...

[Anon20180501]

Succes vanmiddag, Veronica.

Een beetje van slag af zijn is normaal hoor maar zeer waarschijnlijk zal je
ook als gewoonlijk opgelucht wederkeren.

Liefs Daniéla

[Mr.X]

Succes met het gesprek vandaag!

Maar het gaat echt meevallen, joh. Ik weet nog toen ik 2-3 jaar geleden mijn eerste gesprek had. Ging ook met erge spanning er naar toe. Na het gesprek had ik echt zoiets van 'was dat het nou?'. Het is ook best wel een praktisch gesprek. Veel over het hele proces en wat je kunt verwachten enzo. Waarschijnlijk weet je heel veel ook al. Valt dus heel erg mee! Maar toch, het blijft een grote, eerste stap. Een mijlpaal.

[LauraB]

Succes, waarschijnlijk is het gesprek goed verlopen

[Veronica]

Inderdaad LauraB, het gesprek is goed verlopen, gewoon wat vragen over mijn leven ect, bij het volgende gesprek gaat het dan ook echt over mijn genderdysforie en bij het 3de gesprek wil ik mijn moeder nemen.

Het laatste gesprek is op 9 januari 2014, dan beslissen ze hoe het verder gaat.