Hoe heb jij het vertelt?

[Elicia]

Ik ben van plan om zodra de situatie wat gunstiger is en ik de moed heb. Om uit de kast komen voor mijn ouders, ik heb alleen nog geen idee hoe. Dus hierbij, hoe hebben jullie het vertelt?

[Venusss]

Allereerst hoeft je nergens voor de schamen, want een goed ouder behoort zich goed te informeren door juiste voorlichting van specialisten en jouw de juiste passende behandeling te geven.

Als je graag eerst wilt praten dan je er ook voor kiezen om het gesprek aan tafel te houden of op de bank. Ik zou niet adviseren om tegen over elkaar zitten maar probeer bijvoorbeeld aan het eind van de tafel zitten zodat je ouders bij ongemakkelijke momenten niet in de ogen kijkt. Bedenk echter wel dat je dat open kaart speelt over je gevoelens.

Je kan het ook gewoon je eigen ding doen en desbetreffende personen er spontaan mee verassen. Je kan ook wachten op carneval om jezelf/ouders uit hun comfortzone te halen. Op deze manier hoeft niet eerst erover te praten wat hun het voordeel van twijfel geeft.

Neem contact op met je huisarts zodat je over je gevoelens/verlangen/probleem kan praten.
Wellicht bestaat er in jouw buurt/gemeente ook een organisatie waar je in contact kan komen met soortgenoten.

[Anon20230219]

Nou ik heb het niet verteld aan mijn moeder ooit ergens in 2004, ze overliep mij toen ik nog rond 3 uur in de ochtend wakker was en zij last had van het feit dat ik op mijn kamer nog bezig was..
Ze trof mij daar aan in vrouwenkleding, ze schrok zich helemaal een hoedje.
Pas een dag later maar verteld dat het dieper ging dan alleen maar verkleden als vrouw maar ik het echt nodig had.
Mijn moeder heeft zich daarna altijd positief opgesteld en hielp me met van alles zoals het opmaken en dergelijke en accepteerde dat ik een avond als vrouw gewoon door het huis bewoog en mij zo ook gedroeg.
Ook ging ze mee naar het VU met de intake.

Maar na het overlijden van mijn moeder kwamen de gevoelens weer terug in 2015 en heb ik het eerlijk tegen een vrouwelijke collega verteld welke verbaasd was in eerste instantie maar toen ik eenmaal dingen ging opsommen ja toen kon ze het wel begrijpen en verbanden leggen.

De tips van Venusss zijn zeker goede tips..

[Eva]

Ik ben van plan om zodra de situatie wat gunstiger is en ik de moed heb. Om uit de kast komen voor mijn ouders, ik heb alleen nog geen idee hoe. Dus hierbij, hoe hebben jullie het vertelt?

Een tip die voor veel mensen redelijk goed blijkt te werken: begin je gesprek niet met "Ik moet jullie iets vertellen" of iets dergelijks. Overweeg hen om hulp te vragen, bijvoorbeeld: "Ik heb een probleem dat ik niet in mijn eentje op kan lossen. Ik heb jullie nodig, want het gaat niet vanzelf over. Willen jullie me alsjeblieft helpen en proberen me te begrijpen?"

Echt makkelijk wordt het nooit, maar ik weet van anderen dat deze start vaak wel redelijk goed werkt. Succes,

[Jer158]

Ik ben zelf nooit "officieel" uit de kast gekomen naar mijn ouders. Over een periode van een aantal maanden ben ik langzaamaan steeds opener en minder voorzichtig geworden met wat ik zei. In zekere zin was ik dan ook aan het hinten op mijn transgender zijn, zonder het letterlijk te hoeven zeggen.

Na een tijdje kreeg ik een bericht van mijn moeder (ik woon in het buitenland) dat ik wel zijdelings van alles gezegd had maar dat ze daar eens over wilde praten. Dus dat hebben we gedaan. In eerste instantie was ze niet happig op transitie (dat was ik in eerste instantie ook niet), maar wel heel accepterend. Daarna heeft ze zelf research gedaan en is tot de conclusie gekomen dat transitioneren eigenlijk heel zo'n drama niet is.

Uiteindelijk zijn mijn ouders zelfs proactief geworden. Ze vroegen naar mijn naam, en zijn die op eigen initiatief gaan gebruiken. Ook hebben ze het al wat familie en gezamenlijke vrienden verteld, uiteraard in overleg met mij.

Dit was voor mij echt verreweg de beste manier om naar hen "uit de kast te komen". Ik wist dat mijn ouders niet blij zouden zijn, maar het wel zouden accepteren en allicht ook al vermoedens hadden (gehad). Door hen het tempo te laten bepalen, zijn we alleen maar nader tot elkaar gekomen. Ik ben ook van plan ze nauw bij mijn verdere transitie te betrekken.

[Ender]

Wat Eva ook zei, een fijne openingszin is indd iets in de trend van "Ik moet je/jullie iets belangrijks vertellen, maar heb geen idee hoe jullie gaan reageren".. mijn beide ouders (ik heb het ze apart verteld) reageerden met dat ze het beste voor mij wilden.. toen mijn intro: "weet je nog vroeger dat ik alleen maar met jongens speelde, alleen maar jongensdingen deed, 1 van de jongens was? nou dat is eigenlijk nooit overgegaan, en ik heb nu de ruimte in mijn hoofd om dit te onderzoeken en als conclusie heb ik me aangemeld bij het genderteam." M'n moeder was erg geschrokken maar zei wel meteen dat ze achter me staat, en mn vader zei "ik had al zo'n vermoeden" en begon me meteen daarna foto's te laten zien van zijn nieuwe werkplek..

[Jeste]

toen mijn intro: "weet je nog vroeger dat ik alleen maar met jongens speelde, alleen maar jongensdingen deed, 1 van de jongens was?

Het lijkt me wel makkelijker wanneer er dingen uit het verleden al de nodige vermoedens op kunnen leveren.

[Saskia]

Ik heb het mijn moeder verteld en was begonnen met "ik had een groot probleem...." had de intake en al twee gesprekken gehad. Nadat ik het had uitgelegd sloeg ze haar arm om me heen en zei "lieverd, die strijdt had je nooit kunnen winnen" . Daarna over andere dingen gehad omdat het even moest bezinken. Toen ik weg moest omhelsde ze me en zei " ik hou van je wat je ook doet of hoe je er ook uiziet". Mijn broer en zus hadden die zelfde dag een brief van mij gehad. Toen ik blij weer in de trein zat kreeg van mijn zus een sms met hoi zusje ik hou van je en van mijn broer een sms met broer of zus ik hou van je en zal dat blijven doen. Mijn dag, waar ik erg tegen opzag, kon niet meer stuk.

[wiggeltje]

Steeds beetje bij beetje, laat ik ze wennen.

Misschien wat vrouwelijke aspecten overnemen, dat kan gemakkelijk in kleding gaan, sieraden, je hoeft niet meteen helemaal omgekleed en opgemaakt te zijn of zoiets, maar bijvoorbeeld een vrouwelijke oorbel. Je kunt ook een beetje uniseks-kleding dragen (dus kleding dat zowel mannelijk als vrouwelijk is) en daarna iets meer richting de vrouwelijkere kleding gaan. Een vrouwelijkere sportactiviteit kiezen. In gebaren of bepaalde vertoningen kun je ze ook een hoop vertellen en bewustmaken.

Ik pik er steeds een elementje uit waardoor familieleden het steeds meer gaan aannemen. Tot zover ben ik ook nog half in dat proces, maar het gaat prima op die manier. De ene knalt het er als een durfal uit en kan zoiets zelf ook maken, maar de ander die in ander omstandigheden leeft, moet het hen eerst laten ontwaken. Beste is dat je zelf aanvoelt, jij kent ze het best.

En ja, mijn moeder heeft het nu al over een genderteam ..wat is dat? Oh, bedankt voor de info, mam!
Voor mijn pa alleen is dat nog niks.. maar dat komt wel. (en waarom, dat is een ander verhaal)..

[Blue]

Tja gewoon verteld tijdens koffie visite wat er met me aan de hand is en dat ik me ga laten inschrijven voor intake. Maar mijn moeder is ruimdenkend, niet gelovig en kijkt nergens van op . Het was alleen even wennen voor haar maar ik blijf gewoon haar kind. Gender is irrelevant voor haar. Ze vind de strakke scheiding tussen mannen en vrouwen in de maatschappij toch al onzin.

Toen ik 44 werd vertelde ik dat ik 1 was geworden het was ongeveer een jaar nadat ik uit de kast was.
Mijn moeder was ook de eerste die mij make up spullen, kleding en geurtjes ging geven. Oftewel typische kados voor vrouwen.