Wachten

[Leo]

Hallo,

Me moeder heeft me ongeveer 5 jaar tegengehouden om voor me gevoel uit te komen, toen ik er eindelijk voor uit durfde te komen heb ik een paar traumatische ervaringen gehad.
Doordat ik trauma's moest verwerken net voordat ik me behandeling kon krijgen heeft het bij mij een jaar langer geduurd voordat ik eindelijk kan beginnen. In die tijd konden de transgenders die ik ken verder gaan met hormonen en was ik de enigste die voor mij gevoel stil stond. GGZ waar ik me EMDR behandeling zou krijgen deed er 8 maanden over voordat ik kon beginnen. Het was voor mij pijnlijk te zien dat andere transgenders wel hormonen kregen en ik moest wachten (uiteraard gunde ik het ze wel iedereen verdiend het om zich goed te voelen) maar het heeft veel invloed gehad op 1 van me vriendschappen waar ik zelf erg van baal.

Zijn er meer mensen met soortgelijke verhalen?

Leo

[Anon20190712]

Hey, ik was 26 toen ik eindelijk aan de testo begon, daarvoor ben ik jaren thuisloos geweest (ouders accepteerden het niet) en heb daarna een hele berg te verwerken gehad. Om bij de VU te starten had ik dus eerst een eigen woning nodig en tevens moest ik psychisch stabiel zijn. Toen ik me eenmaal kon aanmelden was de wachttijd inc. intake 16 maanden...eenmaal begonnen had de psych m'n dossier perongeluk verwisselt waardoor verwarring ontstond. De diagnostiek duurde dus ook nog eens anderhalf jaar daardoor...In de tussentijd had ik de borstoperatie al gehad ivm kanker, wat maakte dat de dysforie alleen maar heftiger werd. Ik zag toen ook anderen eerder startten met de hormonen, dat is enorm zwaar. Tegen mij werd toen ook veel gezegd dat ik geluk had de mastectomie al te hebben ondergaan, terwijl ik het 1000x liever via de normale route had gehad. Dus ja...ik herken het wel...Ik ben toen uit de meeste trans gerelateerde fb groepen gestapt, kwam hier nog amper en ging niet naar bijeenkomsten...het is gewoon pijnlijk om zo tegen gehouden te worden en te zien dat anderen zich verder kunnen ontwikkelen, waar jij gedwongen stil staat.

[Leo]

Hey, ik was 26 toen ik eindelijk aan de testo begon, daarvoor ben ik jaren thuisloos geweest (ouders accepteerden het niet) en heb daarna een hele berg te verwerken gehad. Om bij de VU te starten had ik dus eerst een eigen woning nodig en tevens moest ik psychisch stabiel zijn. Toen ik me eenmaal kon aanmelden was de wachttijd inc. intake 16 maanden...eenmaal begonnen had de psych m'n dossier perongeluk verwisselt waardoor verwarring ontstond. De diagnostiek duurde dus ook nog eens anderhalf jaar daardoor...In de tussentijd had ik de borstoperatie al gehad ivm kanker, wat maakte dat de dysforie alleen maar heftiger werd. Ik zag toen ook anderen eerder startten met de hormonen, dat is enorm zwaar. Tegen mij werd toen ook veel gezegd dat ik geluk had de mastectomie al te hebben ondergaan, terwijl ik het 1000x liever via de normale route had gehad. Dus ja...ik herken het wel...Ik ben toen uit de meeste trans gerelateerde fb groepen gestapt, kwam hier nog amper en ging niet naar bijeenkomsten...het is gewoon pijnlijk om zo tegen gehouden te worden en te zien dat anderen zich verder kunnen ontwikkelen, waar jij gedwongen stil staat.

Woah dat is heftig allemaal! Gelukkig is het allemaal achter de rug nu..... Ja alles lijkt dan ook tegen te werken terwijl je er alles voor over hebt om verder te kunnen. Ik snap inderdaad dat je veel liever de ''gewone'' weg was gegaan, en dat mensen dan zeggen dat je geluk hebt gehad dat je de mastectomie al had gehad sta ik echt van versteld. Lijkt me heel zwaar en verwarrend om daarmee om te gaan.
Ja precies het is zeer pijnlijk om andere vooruit te zien gaan, ik heb ook veel afstand genomen van een goede vriend die dus verder kon terwijl ik al veel langer had gewacht dan hem, ik gun het hem echt en verwijt het mezelf dat ik het niet gewoon naast me neer kan leggen om vrienden te blijven.
Het is wel fijn om te weten dat ik niet de enigste ben met zulke gevoelens... Ik voel me ergens egoistisch dat ik de gevoelens heb.

[Nate_0]

Ik denk niet dat het egoistisch is om daar moeite mee te hebben... Denk ook dat iedereen die transgender is wel jaloezie voelt voor mensen die verder staan in het traject, no matter hoe/wat/waar.

Ik wilde mijn verwijzing richting UMCG via mijn psychiater regelen (zodat de psychiatrische screening overgeslagen kan worden) en die heeft me vervolgens eerst langs een seksuoloog gestuurd, en daarna moest ik vijf weken wachten voordat hij de tijd had mij aan te melden. Ken het gevoel dus ook wel van het voelen alsof je onnodig moet wachten, en dat is sh*t. Zeker omdat je er zelf zo verrote weinig invloed op hebt. Hoe mijn traject verder gaat verlopen weet ik niet, zoals het nu lijkt sta ik eerst nog 8-9 maanden op de wachtlijst voordat ik mijn intake heb.

Maar goed. Goed om te lezen iig dat je er wél doorheen bent te komen, en dat je bijna aan T begint!

[Leo]

Ik denk niet dat het egoistisch is om daar moeite mee te hebben... Denk ook dat iedereen die transgender is wel jaloezie voelt voor mensen die verder staan in het traject, no matter hoe/wat/waar.

Ik wilde mijn verwijzing richting UMCG via mijn psychiater regelen (zodat de psychiatrische screening overgeslagen kan worden) en die heeft me vervolgens eerst langs een seksuoloog gestuurd, en daarna moest ik vijf weken wachten voordat hij de tijd had mij aan te melden. Ken het gevoel dus ook wel van het voelen alsof je onnodig moet wachten, en dat is sh*t. Zeker omdat je er zelf zo verrote weinig invloed op hebt. Hoe mijn traject verder gaat verlopen weet ik niet, zoals het nu lijkt sta ik eerst nog 8-9 maanden op de wachtlijst voordat ik mijn intake heb.

Maar goed. Goed om te lezen iig dat je er wél doorheen bent te komen, en dat je bijna aan T begint!

Hmm ja ik kan de gevoelens denk ik ook beter toelaten dan wegdrukken, nu kan ik er gelukkig wel een stuk beter mee omgaan.

Ja precies je kan zelf niks doen verder, je bent volledig afhankelijk van mensen die je doorverwijzen/behandelen (ben blij dat het kan hoor begrijp me niet verkeer). Euh dat is lang.... Groningen heeft volgens mij ook een langere wachttijd dan Amsterdam, tenminste ik moest een jaar wachten en iemand die ik kende in Amsterdam 6 maand. Je weet dus ook nog niet of je de psychiatrische screening overgeslagen kan worden?

Bedankt!

[Mr.X]

Ik ben ook toen ik 26 was met hormonen begonnen. *highfives Lucas*
Wel heftig om te lezen dat je lange tijd geen huis hebt gehad. Mag ik vragen hoe dat was? Als het te persoonlijk is, of te traumatisch, laat het me weten. Verplichting om te antwoorden is er absoluut niet.

Ik zelf zat bij de VU. En het duurde iets van 1.5 a 2 jaar na aanmelding voordat ik met hormonen kon beginnen. De intake duurde 3-4 maanden. Daarna kon ik pas na een jaar ofzo voor het eerste gesprek komen. Het was de periode waarin de VU echt teveel aanmeldingen had, en dus lange wachtlijsten. Daarna gesprekken voor bijna een jaar. Dit kwam gedeeltelijk door mij zelf. Ik zat voor stage maanden in het buitenland, en kon dus niet op gesprek komen bij de psycholoog. Dus tjah, ook hier was het wachten lang. En ik herken de jaloezie wel. Op den duur ben je het wachten zo zat. Toen ik eindelijk groen licht kreeg en dus officieel met hormonen mocht beginnen, maar de endo pas 4 maanden later beschikbaar was, ben ik zelf met de hormonen begonnen. Erg fout en gevaarlijk, en ik raad het niemand aan. Maar ik was het wachten zooooo zat....

[Nate_0]

Ik geloof dat het bij het UMCG zo is dat je intake wachttijd langer is maar dat de gesprekken daarna vrij vlot komen? Maar goed, dat weet ik dus (nog) niet. Wel dat de wachttijd aan het inkorten is. Je hebt gelijk in dat het UMCG een langere wachttijd kent dan het VUMC op het moment, maar naar Amsterdam heen en weer is voor mij niet te doen. Of de screening kan worden overgeslagen weet ik niet 100% zeker, maar de kans is groot van wel gezien het feit dat mijn psychiater al het e.e.a. heeft doorgegeven aan het genderteam--dat scheelt weer een week of 8, geloof ik, en waarschijnlijk ook wel een stukje wachtlijst. Daarnaast ben ik al eerder bij het UCP in behandeling geweest (voor andere psychische klachten).

Pffft X., wat een mega wachttijden...

Ik vind het ook wel eens moeilijk te verkroppen wanneer ik met transgenders in andere landen spreek waar ofwel de wachttijd korter is ofwel het protocol minder 'streng' is met betrekking tot het krijgen voorgeschreven van T...

Ik hoop dat ik ook op mijn 26ste aan de testo zit (Ben nu net 25, dus... ja, het zal wel 26 worden).

[Anon20190712]

@mr.x Wij zijn zo ongeveer in dezelfde tijd bij de VU terecht komen dus...Het was echt schrijnend hoe lang de wachttijden waren...Ben zelf ook eerder begon en met testo door die wachttijden- heb daar achteraf echt spijt van!

Thuisloos zijn...is overleven. Je bent constant bezig je basis garant te stellen. Elke dag opnieuw rond krijgen waar je overnacht, hoe je aan eten komt, waar je je schoon kan maken. Daar wordt je heel bedreven in, tenminste, dat werd ik. Deed overal klusjes bij mensen in ruil voor een overnachting en een bord warm eten. Verder op de ladder komen is enorm moeilijk. Je zit constant aan de basis van de piramide van Maslow, mocht dat je iets zeggen. Ik had het geluk uiteindelijk me bij iemand in te mogen schrijven op het adres waardoor ik m'n zaken op orde kreeg. Maar het is waanzinnig lastig om zonder adres te hebben hulp te krijgen van de overheid! Het heeft even geduurd eer ik kon vertrouwen op de zekerheid die ik nu heb (huis, inkomsten, veiligheid, relatie etc), heb nog lang een plan b gehad voor mocht ik weer zonder huis zitten, inclusief ingepakte rugtas just in case. Die rugtas is onderhand in de prullenbak!

[Leo]

Ik ben ook toen ik 26 was met hormonen begonnen. *highfives Lucas*
Wel heftig om te lezen dat je lange tijd geen huis hebt gehad. Mag ik vragen hoe dat was? Als het te persoonlijk is, of te traumatisch, laat het me weten. Verplichting om te antwoorden is er absoluut niet.

Ik zelf zat bij de VU. En het duurde iets van 1.5 a 2 jaar na aanmelding voordat ik met hormonen kon beginnen. De intake duurde 3-4 maanden. Daarna kon ik pas na een jaar ofzo voor het eerste gesprek komen. Het was de periode waarin de VU echt teveel aanmeldingen had, en dus lange wachtlijsten. Daarna gesprekken voor bijna een jaar. Dit kwam gedeeltelijk door mij zelf. Ik zat voor stage maanden in het buitenland, en kon dus niet op gesprek komen bij de psycholoog. Dus tjah, ook hier was het wachten lang. En ik herken de jaloezie wel. Op den duur ben je het wachten zo zat. Toen ik eindelijk groen licht kreeg en dus officieel met hormonen mocht beginnen, maar de endo pas 4 maanden later beschikbaar was, ben ik zelf met de hormonen begonnen. Erg fout en gevaarlijk, en ik raad het niemand aan. Maar ik was het wachten zooooo zat....

Pff snap dat je het wachten zat was, kon je al wel je naam etc veranderen? Want dat kon ik al wel bijna meteen veranderen ookal had ik nog geen groen licht maar ze zeiden dat dat pas sinds kort is, was voor mijn gevoel al een groot verschil. Aiii ja ik had gehoord dat dat heel gevaarlijk is, maar ik snap dat je niet meer kon wachten.

[Leo]

Ik geloof dat het bij het UMCG zo is dat je intake wachttijd langer is maar dat de gesprekken daarna vrij vlot komen? Maar goed, dat weet ik dus (nog) niet. Wel dat de wachttijd aan het inkorten is. Je hebt gelijk in dat het UMCG een langere wachttijd kent dan het VUMC op het moment, maar naar Amsterdam heen en weer is voor mij niet te doen. Of de screening kan worden overgeslagen weet ik niet 100% zeker, maar de kans is groot van wel gezien het feit dat mijn psychiater al het e.e.a. heeft doorgegeven aan het genderteam--dat scheelt weer een week of 8, geloof ik, en waarschijnlijk ook wel een stukje wachtlijst. Daarnaast ben ik al eerder bij het UCP in behandeling geweest (voor andere psychische klachten).

Pffft X., wat een mega wachttijden...

Ik vind het ook wel eens moeilijk te verkroppen wanneer ik met transgenders in andere landen spreek waar ofwel de wachttijd korter is ofwel het protocol minder 'streng' is met betrekking tot het krijgen voorgeschreven van T...

Ik hoop dat ik ook op mijn 26ste aan de testo zit (Ben nu net 25, dus... ja, het zal wel 26 worden).

Het kan snel gaan allemaal, met een beetje geluk duurd het niet zo lang als je verwacht (altijd wel beter natuurlijk het ergste te verwachten ivm teleurstellingen). Een vriend van me die bij het VUMC zit was dus al binnen een jaar aan de hormonen na zijn aanmelding dus wie weet!

Ja vaak is dat behoorlijk moeilijk, ik ken 3 mensen die me "in hebben gehaald" goed voor hun maar voor mij voelt het ook een soort van vernederend ofzo, ik weet niet precies waar dat ook vandaan komt.

Hoop het ook voor je! (Of sneller!)