Ik wil een vriendje :(

[Nate_0]

Ze kiezen voor je innerlijk, toch? Niet je uiterlijk...

[janine2363]

>> Ze kiezen voor je innerlijk, toch? Niet je uiterlijk...
Ja, maar er is meer dan dat

In een relatie is het twee kanten op, hoe je de ander zie (innerlijk & uiterlijk)
en hoe je wenst dat de ander jouw ziet. En er moet een connectie, een
overeenkomst zijn. Een binding die sterk genoeg is om ellende te doorstaan

In het "zien van elkaar". Niet zozeer het: "Ik wordt herkend als vrouw" (vorm /
uiterlijk), maar een connectie met wat mij vrouw maakt. Maar mijn partner
zoekt hetzelfde... En daarnaast, relaties zijn niet alleen platonisch, ook intiem,
sexueel, erotisch. Wel... dit is het moment van: "Houston; We've got a problem"

Zou mijn partner zich een lesbische relatie hebben voorgesteld met de persoon met
wie ze getrouwd is? Is het van haar uit niet net zo redelijk om te verwachten dat
ik "stop" vrouw te zijn. En, uhm, wat denkt de vrouw in mij hiervan eigenlijk ?

Misschien wat persoonlijk allemaal, maar van waaruit ik het bekijk, met hoe de
gemiddelde mens tegen relaties aankijkt en hun dromen/verwachtingen hebben
dank ik dat het voor ons een extra uitdaging is.

[Nate_0]

Mmm fair enough... Denk dat mijn blik hierop een beetje anders is gezien het feit dat zo'n 80% van de mensen met wie ik (buiten dit forum) om ga LGBT+ is

[janine2363]

>> De mensen <snip> LGBT+
Voor homosexuele mensen die ik ken zou de situatie niet veel anders zijn, i.e.
in hun relatie hebben ze dezelfde verwachting naar elkaar toe. En zoals een
van mijn vrienden letterlijk zei, hij zou ook niet blij zijn om zijn partner te zien
veranderen.

Deze thread begon geloof ik met: "Het is moeilijk om een vriendje te vinden"
(als in relatie), met reacties als "Dates lijken wel eerder exotische sex te zoeken".

Wat ik probeerde te beschrijven, is dat voor een relatie beide partners echt
elkaar moeten zoeken voor-, en in-, de vorm dat ze zijn. En dat er gewoon minder
mensen zijn die echt aangetrokken zijn tot transgenders. Da's dan gewoon pech
hebben (of veel harder zoeken & de mindere ervaringen voor lief nemen)

Vanuit mijn eigen niet-positieve, maar ook niet-negatieve gezichtspunt (hopelijk),
lijkt me dat het volledig kiezen voor mijzelf overeenkomt met een keuze voor wat
eenzaamheid. Gewoon omdat ik inschat dat er minder kans is om iemand / een
relatie te vinden die "klik" precies aansluit op wie ik nu ben.

Ik denk ook, dat het te makkelijk is om helemaal kan opgaan in de "man" - "vrouw"
vraag, en dat dat heel veel ander facetten van karakter, die net zo belangrijk zijn
in een relatie, kan overschaduwen, of zelfs helemaal kan verblinden. Het is niet
voor de hand liggend hoe verbrande bruggen te repareren.

[Jer158]

Eerlijk gezegd weet ik vrij zeker dat ik niet meer moeite zal hebben met het vinden van een partner na mijn transitie dan daarvoor. Het zou mij niet verbazen als het tegendeel waar zou zijn

[janine2363]

>> vinden van een partner na mijn transitie
Maar waarom erna ? Waarom niet ervoor ?
Zeggen we eigenlijk niet hetzelfde ?

[Nate_0]

Misschien omdat Jer zich na zijn transitie meer comfortabel voelt met zichzelf dan er voor...

Ik denk overigens nog steeds dat wanneer een huidige partner een transitie niet aan kan, diegene gewoon niet genoeg bij je past... En dat hangt dan wel samen met je genderdysforie/levenskeuzes, maar het had net zo goed een andere factor kunnen zijn...

En ik zie nu idd ook dat een van mijn vorige statements tegenstrijdig was Wat ik bedoel te zeggen is dat genderbepalend gedrag ontzettend subjectief is en per persoon verschilt, en dat een transitie je gedrag wel enigszins zal beïnvloeden maar het gaat je persoonlijkheid niet veranderen.

Het grootste deel van de maatschappij is immers ontzettend heteronormatief (en zwart/wit) ingesteld, terwijl ik toch echt denk dat 100% hetero/homo zijn vrij uitzonderlijk is. Vandaar ook de Kinsey scale...

Excuses for the SJW/Tumblr talk

[Jer158]

Inderdaad omdat ik mijn na mijn transitie beter met mijzelf zou voelen. Ook omdat ik pre-transitie iemand moet vinden die happy is met mijn mannelijke persoonlijkheid en "vrouwelijke" lichaam en tegelijkertijd mij volledig als man ziet. Ik heb daardoor het idee dat een eventuele partner per se bi of pan moet zijn. Na transitie zijn al die dingen meer in balans waardoor er logischerwijs meer potentiële partners zijn.

[Janice]

Ga het web op, zat vriendjes.

[janine2363]

>> hangt dan wel samen met je genderdysforie/levenskeuzes, maar het had net zo goed een andere factor kunnen zijn...
Dat is 100% waar, da's ook waarom ik opmerkte dat een over focus op gender geen goed idee is. Iemands
persoonlijkheid hangt van zoveel meer af.

>> Ik denk overigens nog steeds dat wanneer een huidige partner een transitie niet aan kan, diegene gewoon niet genoeg bij je past
Dat is veels te kort door de bocht. Als ik het wat sterker mag zeggen (sorry, no personal offense meant but still ...)
Dit is toch wel kwetsend naar de partners van transgenders. Als je denk dat het voor een transgender al lastig is
om zichzelf te accepteren en zijn pad te bepalen, voor de partner is dat nog véél moeilijker. Wij weten tenminste
wat er in onze eigen hoofden afspeelt ! Als het hen ook lukt om onze transformatie te begrijpen en accepteren dan
is dat een wonder en getuigd van echte liefde.

Als ze dat daarentegen niet lukt, dan is het "niet genoeg passen", misschien wel een niet-incorrecte
conclusie, maar gaat voorbij aan de moed en moeite om het wel te proberen.

Waarom dit mij steekt? Wel, ik zie wat mijn partner doet & ik mijn indruk van veel discussies op het
forum hebben toch eerder een kantje van zelf-obsessie. Het is -ons- probleem wat zo groot is, dat de
problemen van anderen minder relevant zijn. Niet dus !

>> Na transitie zijn al die dingen meer in balans waardoor er logischerwijs meer potentiële partners zijn
>>Het grootste deel van de maatschappij is immers ontzettend heteronormatief (en zwart/wit) ingesteld
Wij zijn dus niet anders, we willen klaarblijkelijk transformeren zodat we meer in de norm vallen. Ik ben
natuurlijk weer te eigenwijs hiervoor. Kunnen we ook weer de discussie over "passabel opstarten"
Ik ben -perfect passabel- zoals ik nu ben, (vind ik) dat mensen mij nog kunnen herkennen als niet vrouw
is voor mij irrelevant daarin. Maar dan moet ik het ook niet vreemd vinden dat een relatie hebben omdat
ik mij niet conformeer naar de norm, lastiger is. Slachtoffer van mijn eigen eigenwijsheid dus, maar met
als groot voordeel dat ik vrij uit kan gaan waar en zoals ik wil.