Kleine stap na lange aanloop

[marianne]

een jaar of 4 geleden voor het eerst opgebeld, jaar gewacht, intake, jaar gewacht, de eerste gesprekken, scheiding, verhuizing burnout...
begin dit jaar ben ik weer verder gegaan met de gesprekken bij het VU met een andere psycholoog, die wel luistert, betrokken is en niet onderuitgezakt op zijn stoel met zijn hemd te ver open zijn voeten bijna onder mijn stoel, vooral geïnteresseerd op zijn papier kijkt naar wat ie allemaal opschrijft.

Ik heb ruim 2 maanden geleden groen licht gekregen, moest 4 weken wachten, en drie weken geleden was ik de hele dag bij het VU.
De hele achtbaan, 3 uur in de trein, te laat bij de Endo, mijn trein had meer dan een uur vertraging, stress, ik kon toch nog binnenkomen, zucht, alles gecheckt, alles ok. (gelukkig had ik vrijstelling gekregen van nuchterheid, anders had ik het zeker niet gehaald)
alles aangehoord wat ik al 20 jaar weet, wachten,
Bloedprikken, wachten, Dexo,, wachten, Naar de apotheek en met hormonen in mijn tas, helemaal uitgeblust naar de trein.
moe van 20+ jaar wachten.
Ik was er doorheen, maar erg in de war. Ik had nu officieel mijn goedkeuring, maar ook erkenning voor mijn transgender zijn.
Op zich was deze laatste bevestiging al zo een belangrijke steun voor me, dat ik niet eens meteen wilde beginnen met de hormonen.
Ik wilde weer even op nul komen, de jarenlange aanloop was te lang om een grote sprong te maken.

Ik heb gewacht op alle uitslagen en die waren er dan ook van de week, toen ben ik begonnen een kleine stap, geen sprong, maar gewoon dat waar ik zeker van ben dat ik het wil. mijn eerste pleister op mijn bil, geen hoera, geen gejuig, gewoon een glimlach. nog geen androcur. ik wil kunnen voelen welke invloed de twee middelen los van mekaar hebben, en ik heb al meer gelezen, wie weet laat ik die androcur helemaal achterwege.
Maar nu , ja zoals ik in andere draadjes ook lees, ik merkte dezelfde avond al iets op, wollig gevoel in mijn hoofd, prettig gevoel alsof de jeuk weg is op een plek waar ik nooit bij kon, of het opeens stil is in mijn hoofd, de klokken zijn plots opgehouden met luiden. scheuten van subtiele gewaarwordingen door mijn lijf en leden. er gebeurt wat.
veel gezegd, eigenlijk wel 4 onderwerpen in 1 ... hm, ik haak hier en daar nog wel even in op een ander draadje.
Groetjes
Marianne

[andreagen]

Hallo Marianne. Ik vond de aanloop en de treinreis van Limburg naar Vumc erg ver, maar als je groen licht voor de hormonen hebt gekregen, lijkt alles veel sneller te gaan, zowel de lichamelijke en geestelijke ontwikkeling als de tijd. Ik heb de afgelopen donderdag mijn SRS-operatie gehad, en nu voor alles nadenk ,toch snel gegaan.
Marianne, ik wens je veel succes.