vader-probleem

[diedriek]

Ik heb niet lang geleden ruzie gehad met mijn vader over kleren.

Van hem mag ik dus nog geen meisjes kleren kopen, en niet de meisjeskleren dragen die ik leen van een vriendin.
De reden is omdat hij nog niet echt een meisje in me ziet, hij wilt eerst echt zien dat ik een meisje wil worden.
Ik weet voor mezelf dat ik heel graag een meisje wil worden, maar ik weet niet echt hoe ik dat moet tonen, Ik volg een beetje het voorbeeld van mijn vriendinnen. Maar zo veel verschil met ik is dat niet echt, we hebben dezelfde hobby's(tekenen, metal luisteren, games,..).

Dus ik weet niet echt hoe ik mezelf als een meisje moet tonen, ik wil geen meisje zijn die altijd over make-up bezig is(tegenwoordig zijn er niet echt meer iets typisch vrouwelijk of mannelijk vind ik, vooral hobby's). Tegenwoordig toont de kledij en je uiterlijk meer. Een Nederlandse vriendin zij: "voor ik wist dat je een jongen was, dacht ik dat je een meisje was." Ik snap ook wel dat mijn vader het moeilijk heeft, maar als ik al geen meisjeskleren mag dragen, durf ik ook minder praten. Ik vind het al moeilijk om met mijn ouders te praten, altijd zo geweest en dit maakt het gewoon nog zo veel moeilijker en sluit ik mezelf meer op.

Ook had ik plannen om te gaan shoppen met een vriendin die daardoor niet meer doorgaan, juist dat het niet meer zo lang wachten was.

Weten jullie wat ik zou kunnen doen?
Dank je om te lezen.

[Nate_0]

Hoe oud ben je, Diedriek?

En ook: Je vader kan zeggen wat hij wil door je een "jongen" te houden in zijn ogen, maar dat gaat toch niet zo blijven als jij in transitie gaat. Van jou eisen dat je je meer meisjesachtig gaat gedragen is ook van de zotte; je bent een meisje op het moment dat jij je een meisje voelt, niet op het moment dat je constant met nagellak en make-up bezig bent. (Sterker nog, als een iemand constant met nagellak en make-up bezig is maar zich een jongen voelt is diegene gewoon een jongen).

Misschien dat je met je vader kunt afspreken dat je voorzichtig begint met het dragen van meisjeskleding... een trui van de damesafdeling bijvoorbeeld, of zoiets. Maar hij moet wel begrijpen dat jou verbieden meidenkleren te dragen niet oké is, jij mag dragen wat je wilt dragen, niet wat hij vindt dat jij moet dragen, ongeacht je hobbies en interesses.

[Anon20180501]

Hoi Diedriek

Ik zou het bericht van Nate overschrijven, een beetje uit je hoofd leren en dan op je pap afstappen en hem dit vertellen.
Kan je als ouder niets tegenin brengen.

En dan als vanouds gaan zeuren.

[Ender]

tot 18 jaar ben je "eigendom" om het zo maar cru te stellen, van je ouders. maar daarna mag je het zelf bepalen.

In je profiel lees ik dat je 19 bent. Dus kun en mag je je eigen keuzes bepalen. om van man naar vrouw te gaan qua kleding zou ik zowiezo in fases gaan: eerst minder mannelijk, dan gender neutraal, dan meer vrouwelijk. dit om voor jezelf én je omgeving om eraan te wennen.

nog een NB: hoe wil hij dat jij je meer als meisje gaat gedragen, als jij daarvoor niet de kleren mag dragen?

[Isabelle]

Wat nate zegt is the way to go. Probeer het serieus nog een keer met hem het erover te hebben.
Er is geen expliciet virouwelijk gedrag, waar hij naar zoekt bestaat niet.
Kleding is een vorm van expressie, dus express yourself.
Dingen staan te gebeuren, hoe moeilijk het ook is voor hem, dat moet hij doorkrijgen.

[janine2363]

De reden is omdat hij nog niet echt een meisje in me ziet, hij wilt eerst echt zien dat ik een meisje wil worden.
Ik weet voor mezelf dat ik heel graag een meisje wil worden, maar ik weet niet echt hoe ik dat moet tonen

Dit was de zin die er voor mij meteen uitsprong. Als ik in je vaders schoenen zou staan en ik zou je dit horen zeggen;
Je eist niks, maar je vraagt: "Wil je mij helpen mijn weg te vinden". hoe zou ik nee kunnen zeggen.

OK, ik zou misschien nog best wel een hele tijd (héél erg ! ...) tegen pruttelen, maar het zou het eerste kleine
(sneeuw)balletje zijn dat in mijn hoofd zou beginnen te rollen

Janine

[Mr.X]

Je eist niks, maar je vraagt: "Wil je mij helpen mijn weg te vinden". hoe zou ik nee kunnen zeggen.

Diiiiiit! Sta je al ingeschreven bij een genderteam? Want inschrijven en de gesprekken starten betekent niet automatisch dat je ook in transitie gaat. Ze gaan dan met jou in gesprek over je gevoelens. Dus als je je vader zou vragen om je te steunen om de weg te vinden met het hulp van de VU (of een ander genderteam), dan kan hij geen nee zeggen. Wat heeft hij te verliezen? Hij wil 'bewijs', en dat kan hij krijgen via een specialist. En jij wordt ook meteen geholpen.

[diedriek]

In maart heb ik mijn eerste gesprek. Ik verlang er echt naar, want ik vind dat ik al te lang wacht.

[Nate_0]

In maart heb ik mijn eerste gesprek. Ik verlang er echt naar, want ik vind dat ik al te lang wacht.

Welcome to the club... 99% van de forumleden heeft/had dat gevoel

[janine2363]

Dan kan hij geen nee zeggen. Wat heeft hij te verliezen? Hij wil 'bewijs', en dat kan hij krijgen via een specialist.

Ik denk niet dat het zo werkt. Het is geen kwestie van "bewijslast". Mensen kunnen het woord "bewijs" gebruiken
als een middel tegen twijfel of onzekerheid. Net als een "diagnose", hoe fijn het zou zijn om het -zeker- te weten
geen twijfel meer.

Het gaat ook niet om "overtuigen", ook niet om "gelijk krijgen", het gaat er IMHO om een relatie te behouden,
steun te krijgen, om op elkaar te kunnen rekenen, elkaar helpen. Daar heb je geen bewijs voor nodig, maar begrip