vader-probleem

[janine2363]

In maart heb ik mijn eerste gesprek. Ik verlang er echt naar, want ik vind dat ik al te lang wacht.

Welcome to the club... 99% van de forumleden heeft/had dat gevoel

Nou dat laat weer eens zien dat ik bij de eigenwijze minderheid van die 1% hoor
Ik ben onverbeterlijk

[Nate_0]

Hey, de uitzondering bevestigt de regel

Ben het verder wel eens met Janine... Het kan ook nog een stuk onmacht zijn bij je vader, die zijn "zoon" (waar hij aan gewend is) opeens ziet veranderen in zijn dochter, waar hij zelf geen enkele invloed op heeft. En hij zal een soort rouwproces door moeten, maar hij schuift alles van zich weg door jou nog in zijn idee van jou te duwen, terwijl dat idee niet meer bestaat/nooit echt heeft bestaan.

Dat hoeft niet per se vanuit een negatieve emotie te komen, trouwens. Voorbeeld: mijn vader heeft het beste met me voor, maar wanneer ik het over mijn depressies heb zegt 'ie "andere mensen hebben het veel erger" bij wijze van zeggen dat ik niets heb om me rot over te voelen. En dat komt omdat hij niet weet wat hij aan moet met mijn gevoelens, en het komt er op de verkeerde manier uit... Vanuit zijn perspectief geredeneerd "werkt" dit (want voor hem zijn mijn depressies weg op het moment dat ik het er niet meer over heb, want dan ziet hij het niet en hoort hij het niet en kan hij doen alsof alles pais en vree is) en vanuit mijn perspectief, tja, doet dat pijn (want het is niet gehoord zijn).

Of zo zie ik het, iig.

[Venusss]

diederiek zoals George Michael ooit zong...
"Sometimes the clothes do not make the man."
Je kan ook een mannelijke vrouw zijn ipv een tuttebel.

Wat ik persoonlijk in jouw vaders mening hoor is dat hij wilt dat jij het proces rustig aanpakt en geen overhaaste beslissing neemt. Je maakt jezelf te druk om wat jouw vader zei omdat je het zelf associeert met het niet mogen experimenteren. Doe gewoon je eigen ding en je vader gaat vanzelf tegen je praten. Zoek niet onnodig de discussie op.

Wat fijn dat je een vriendin hebt die jouw erin ondersteund. Ik ken jullie niet persoonlijk maar pas op voor een teveel aan positieve prikkels omdat je daardoor erg makkelijk kan worden beinvloed waardoor je een leven gaat leven zonder dat je het zelf wilt dat heet "power of suggestion". Reflectie is daarom belangrijk en maak vanuit daar je eigen keuze en van wat ik gelezen heb komt dat wel goed.

Ik hoop dat je hiermee geholpen bent.

[Anon20180501]

Hoi Diedriek

Heb je al eens gehoord van Transvisie en PsyQ
Misschien kan/wil je daar iets mee.

[Charlotte_C]

Hoi diedriek,

Ik heb je topicje met heel veel belangstelling gelezen en heb ook even getwijfeld of wat ik kan zeggen ook echt iets bijdraagt. Omdat ik daar zelf nog steeds niet uit ben, heb ik besloten om toch een postje te doen en de keuze aan jou te laten of je er iets aan hebt. Here we go. Het al veel vaker aangehaalde stukje van Nate weerspiegelt heel erg goed en helder wat je zou kunnen doen en die wijze van aanpakken kan ook zeker werken. Eigenlijk ben ik daar wel van overtuigd.

Alleen denk ik als relatief jong vaderloze (ik was 23 toen hij in 2004 overleed) ook aan de andere kant van het verhaal. Voor mijzelf zou ik nooit met zo'n voor het blok aanpak naar hem zijn gegaan. Waarom niet zul je denken? We leken qua karakter veel op elkaar en de voor het blok methode leidt bij mij ook tot weerstand. En door weerstand drijven mensen weer heel vaak uiteen. Als ik de kans nog zou hebben gehad om het bij leven nog te vertellen zou ik veel meer de gevoelskant hebben gekozen. Natuurlijk weet ik A) niet wat voor man je vader is en B) niet wat voor verstandhouding jullie hebben.

Maar ik wil maar zeggen, en het spijt me oprecht als ik tegen de stroom in zwem nu (dan ben ik maar een zalm, ook goed ), dat het misschien beter is om eerst één of een paar keer de zachte weg te kiezen en de dialoog te openen, proberen elkaar te begrijpen en tijd te geven (tijd geven werkte bij mijn partner heel goed kan ik zeggen). Laat je vader bijvoorbeeld eens dingen lezen of uitzendingen bekijken of nog beter, vraag of hij dit samen met je wil doen. Als het dan echt niet werkt, dan biedt het stukje van nate, zoals ik al aangaf, alsnog de perfecte oplossing. Maar dan heb je het wel geprobeerd. Als je relatie met je vader nu goed is, probeer die dan te koesteren.

Groetjes en hopelijk snijdt dit nog enig hout,

Charlotte

[janine2363]

En hij zal een soort rouwproces door moeten, maar hij schuift alles van zich weg door jou nog in zijn idee van jou te duwen, terwijl dat idee niet meer bestaat/nooit echt heeft bestaan.

Rouwprocess is het goede woord denk ik. Het is (van onze kant, en dat was in ieder geval voor mij) moeilijk aan te voelen hoe het is voor de rouwende vader (in mijn geval partner). Het is oh zo makkelijk om over het hoofd te zien hoeveel onze verandering hen accuut pijn doet, want we zijn gefocused op onszelf en onze eigen verandering.

Die pijn aan anderen is geen reden om niet te veranderen, maar wel een reden om empathie met hen proberen te hebben.

Hoe zou je je voelen als jij de persoon bent die aan een naaste de boodschap moet overbrengen dat diens geliefde is overleden. Da's behoorlijk pijnlijk niet? Maar bij lange na nog niet zo pijnlijk als voor degene die de boodschap ontvangt. Maar dat kan je je zelf nooit helemaal voorstellen want je bent die persoon niet, maar je kan je wel voorstellen hoe het is om de brenger van de boodschap te zijn.

[Anon20190712]

J

[Anon20190712]

Dan kan hij geen nee zeggen. Wat heeft hij te verliezen? Hij wil 'bewijs', en dat kan hij krijgen via een specialist.

Ik denk niet dat het zo werkt. Het is geen kwestie van "bewijslast". Mensen kunnen het woord "bewijs" gebruiken
als een middel tegen twijfel of onzekerheid. Net als een "diagnose", hoe fijn het zou zijn om het -zeker- te weten
geen twijfel meer.

Het gaat ook niet om "overtuigen", ook niet om "gelijk krijgen", het gaat er IMHO om een relatie te behouden,
steun te krijgen, om op elkaar te kunnen rekenen, elkaar helpen. Daar heb je geen bewijs voor nodig, maar begrip

Toch gaat in sommige gevallen bewijs vooraf aan begrip...
Een derde, een specialist, iemand die onafhankelijk is en aangeeft dat de juiste weg bewandeld wordt en dat het tegengaan niet helpt...dat kan enorm veel begrip opleveren.

[Mr.X]

Toch gaat in sommige gevallen bewijs vooraf aan begrip...
Een derde, een specialist, iemand die onafhankelijk is en aangeeft dat de juiste weg bewandeld wordt en dat het tegengaan niet helpt...dat kan enorm veel begrip opleveren.

Precies mijn punt ook. Deze vader lijkt toch wel echt te willen zien dat zijn dochter een dochter is. Een specialist kan helpen met het ontdekken en bevestigen hiervan. Hij heeft dan echt niks te verliezen. Of zijn dochter krijgt de bevestiging die hij en zij nodig hebben, en ze is echt transgender. Of de specialist gaat zeggen dat het toch wat anders is en ook dan zal ze (of eigenlijk hij dan) de nodige hulp krijgen. Win-win.

[Charlotte_C]

Sensible als altijd Mr. X