Toch gaat in sommige gevallen bewijs vooraf aan begrip...
Een derde, een specialist, iemand die onafhankelijk is en aangeeft dat de juiste weg bewandeld wordt en dat het tegengaan niet helpt...dat kan enorm veel begrip opleveren.
Precies mijn punt ook. Deze vader lijkt toch wel echt te willen zien dat zijn dochter een dochter is. Een specialist kan helpen met het ontdekken en bevestigen hiervan. Hij heeft dan echt niks te verliezen. Of zijn dochter krijgt de bevestiging die hij en zij nodig hebben, en ze is echt transgender. Of de specialist gaat zeggen dat het toch wat anders is en ook dan zal ze (of eigenlijk hij dan) de nodige hulp krijgen. Win-win.
Met die nuance zo, die ik ook in het eerste bericht had -kunnen- lezen, maar niet gelezen had door de nadruk op 'bewijs',... ... dan is een gesprek met een derde partij meestal beneficial.
Ik heb echter ook een aantal vriendinnen, waar het averechts werkte, door dat zij de indruk hadden dat de therapeut partijdig was. Dat kan komen omdat de therapeut in kwestie eigenlijk geen specialist was (de ene psy is de ander niet), of omdat ik voornamelijk goede indrukken heb van hulpverleners, dat het eigenlijk de perceptie van mijn vriendinnen in kwestie was (lichtelijk bevestigd door het feit dat elke notie in die richting het hele onderwerp meteen onbespreekbaar maakte)
maar wat kan ik zeggen; Ik zou boeken vol kunnen schrijven over hoe elke situatie van een miljoen kanten te bekijken en te nuanceren is, en dan maakt iemand een goed bedoelde maar door mij verkeerd begrepen opmerking en dan ga ik ook tilt (snel, ... waar is mijn doosje met pilletjes)
Ik denk dat het voor een kind/ouder relatie deels anders is dan voor een partner/vrienden relatie. Een kind houdt zich denk ik niet zo snel bezig met het in stand houden van de relatie met zijn/haar ouders, en andersom ook niet. Als er aan de relatie gewerkt zou moeten worden, om die gezond te houden, dan denk ik dat de ouders daarvoor verantwoordelijk (zouden moeten) zijn, als eerste...
Ik denk dat ik het ga doen zoals Charlotte_C zij, samen met hem wat fragmentjes kijken of lezen. Ik zal er zeker met er nog eens zo open mogelijk erover praten. Ik ben niet de beste over zulke dingen praten met mijn ouders, maar ik zal gewoon zo hard mogelijk mijn best moeten doen en hopen dat hij me wat meer begrijpt enzo.
Daniéla schreef:Ik denk dat het voor een kind/ouder relatie deels anders is dan voor een partner/vrienden relatie. Een kind houdt zich denk ik niet zo snel bezig met het in stand houden van de relatie met zijn/haar ouders, en andersom ook niet. Als er aan de relatie gewerkt zou moeten worden, om die gezond te houden, dan denk ik dat de ouders daarvoor verantwoordelijk (zouden moeten) zijn, als eerste...
Als ouder en kind kan ik beamen dat kinderen niet zozeer een belang hebben bij het in stand houden van een relatie, maar andersom ga je als het goed is tot het uiterste om de relatie met je kinderen goed te houden.
OFF-TOPIC: Niet alle ouders zijn even capabel wat dat betreft, of hebben evenveel inzicht in wat hun kinderen willen of evenveel gevoel. Nu wil ik niet zeggen dat mijn ouders de relatie met mij niet goed willen houden, want dat willen ze wel (alleen op een manier die niet strookt met mijn behoeften), maar in de therapieën waar ik in heb gezeten heb ik zo vaak andere voorbeelden gehoord... Ouders die tegen hun kinderen zeiden "Ik wou dat jij niet geboren was" etc. Het is, m.i., gewoon niet zo dat je er van uit kunt gaan dat je ouders per se het beste met je voor hebben tenzij jij dat voor jezelf bevestigd hebt. Want niet alle ouders hebben het beste met hun kinderen voor.
En (en dit linkt ook aan het topic van Lucas elders op het forum) dan is het heel leuk en aardig om te zeggen dat de ouder verantwoordelijk zou moeten zijn voor de relatie met hun kind, en zich aan zou moeten passen aan het kind, maar in realiteit werkt het regelmatig anders. Uiteindelijk heb je alleen invloed op jezelf, en je eigen gedrag/gedachten, niet op dat/die van je ouders.
Daniéla schreef:Ik denk dat het voor een kind/ouder relatie deels anders is dan voor een partner/vrienden relatie. Een kind houdt zich denk ik niet zo snel bezig met het in stand houden van de relatie met zijn/haar ouders, en andersom ook niet. Als er aan de relatie gewerkt zou moeten worden, om die gezond te houden, dan denk ik dat de ouders daarvoor verantwoordelijk (zouden moeten) zijn, als eerste...
Als ouder en kind kan ik beamen dat kinderen niet zozeer een belang hebben bij het in stand houden van een relatie, maar andersom ga je als het goed is tot het uiterste om de relatie met je kinderen goed te houden.
Hoi Irene...
Al dan niet thuiswonende minderjarigen cq adolescenten hebben er natuurlijk ook alle belang bij dat de relatie met de ouders goed blijft, en als ouder mag je denk ik wel van je kinderen verwachten en verlangen dat ze beleefd blijven en respect blijven tonen, maar in dit specifieke geval staat de gezondheid en persoonlijke ontwikkeling van het kind op het spel en voorop, dus mag/kan je van een ouder ook iets meer/anders verwachten dan van bv een partner of vriend/kennis...
