De volgende stap, mijn ouders

[NikkiC]

Heyy allemaal,

Ik heb voor mijzelf een doel gesteld dat ik voor het einde van februari mijn ouders wil vertellen hoe ik me voel.
Hebben jullie misschien tips hiervoor, hoe ik het het beste tegen mijn ouders kan vertellen? Mijn ouders zijn opgevoed met de instelling van: "Een jongen is een jongen, een meisje is een meisje en alles wat anders is gewoon raar". Daarom vindt ik het zo moeilijk. De enigste momenten dat ik het kan vertellen aan mijn ouders zijn in de avonden, maar aangezien mijn ouders allebei alcoholist zijn en op het punt staan om uit elkaar te gaan vindt ik het ook lastig om het ze te vertellen, omdat ik bang ben dat het hun uit elkaar drijft.

Alle tips zijn welkom!

Veel liefs,

Nikki

[Anon20180501]

Hoi Nikki, als je het kan opbrengen zou ik er nog even mee wachten tot het thuis wat rustiger is,
maar Hier vind je alvast een aantal tips waar je mss wat mee kan.

[Cait]

het meeste vul je zelf in voor je ouders, terwijl het heel anders kan zijn. Ik heb het toen verteld en daarna gevraagd wat dit voor hen betekent of wat ze er van weten etc. De ouders daarna de kans geven om hun gevoelens te uiten en hun gedachten te vertellen.

[janine2363]

Hoi Nikki, als je het kan opbrengen zou ik er nog even mee wachten tot het thuis wat rustiger is,
maar Hier vind je alvast een aantal tips waar je mss wat mee kan.

Dat, maar ook het rustige moment zelf bepalen.

Als je het in de routine van "ik heb alleen 's avonds tijd" stop, en zij hebben ook hun sores en dus niet echt in een luister modus, dan zal het misschien alleen aan de chaos toevoegen.

Ik heb alleen ervaring met het aan mijn partner vertellen (OK wel anderen, wat vrienden, collega's, maar dat is simpel in vergelijking). Eerst haar aandacht op mij gericht, dat ik aan haar iets over mijzelf wilde vertellen, daar een dag voor gekozen, gezorgt dat de kinderen ergens anders waren. Geen slechte bedoeling, maar gewoon om het gesprek met alle tijd van de wereld tussen ons beiden te hebben.

Misschien niet alle twee tegelijk, heb je een betere band met een, of dat als ze onderling een conflict hebben, dat ze niet elkaar gaan
verwijten (dus over zichzelf gaan praten i.p.v. over jou. Erger nog, elkaar gaan verwijten over jou ...)

Janine

[Anon20190712]

Hey! Wat ik heb gedaan is een email sturen, klinkt onpersoonlijk, maar die afstand maakte dat ze het konden herlezen en de info een beetje kon zinken en ze de tijd konden nemen voordat ze zouden reageren. Misschien is dat in jouw situatie ook een idee?

[Eva]

Het beste advies is er niet, Nikki, daarvoor zijn er teveel factoren die een rol (kunnen) spelen. Een geschikt moment is er ook vrijwel nooit.
Wat soms helpt is het ze niet vertellen in de vorm van een mededeling. "Ik moet jullie wat vertellen...". Dat roept op zich al bij veel mensen een negatieve reactie op.
Overweeg eens of het in jouw geval zou werken als je het anders brengt: "Ik heb een probleem dat me heel erg dwars zit en ik heb jullie hulp nodig. het zal voor jullie ook moeilijk zijn, maar ik heb jullie nu écht nodig!"
Denk er maar eens over na en wacht dan tot het moment dat je denkt 'dit is niet het perfecte moment, maar ik heb nu een redelijke kans om door te dringen'.
Ik wens je succes. Heel veel mensen hier weten zo verdraaid goed hoe het voelt...

[Venusss]

Als je onzeker bent voor het vertellen dan kan je beter geen deuren gaan openen waar je niet weet wat erachter verschuilt. Vermijd om mondeling een discussie te starten, zeker omdat er in jouw situatie ook bij jouw ouders er alcohol in het spel is en 's avonds mensen ook vermoeid zijn. Daartegen weerhoudt het je niet om gewoon je eigen ding te doen. Voel jezelf vrij om wat nieuws te proberen kwa kleding of haarstijl, maar meng je niet in de discussie van je ouders wanneer het over jou gaat. Alleen jij zult vanzelf een gepast moment aanvoelen bij welke ouder je het beste je verhaal kan doen maar blijf wel skeptisch en zeg dat je gewoon toe bent aan een nieuw experimentele fase in je leven. Dat is vaak voor anderen wat beter te accepteren door gelijk te zeggen dat je van geslacht wilt veranderen. Het blijft jouw persoonlijke gevoel. Je kunt altijd besluiten om meer gaan ondernemen met jezelf.

Ik weet ook even niet hoe oud je bent maar er zijn gratis telefoonnummers die je hiervoor kunt bellen mocht de thuissituatie escaleren en je met iemand wilt praten voor advies.

[Anon20180501]

...dat je gewoon toe bent aan een nieuw experimentele fase in je leven.

Als je het goed inleidt zou je het inderdaad een experimentele fase kunnen noemen, maar leg het dan wel goed uit want de vaak gehoorde mening van ouders is juist dat het maar een fase is die wel over zal gaan...

[Ender]

ik heb het mijn ouders apart verteld. misschien in jouw situatie helpt dat ook?
ik weet ook niet hoe je vroeger was. als je ouders door hadden dat je liever met meisjes speelde en meisjesdingen deed, kan je dat mooi als opening brengen. verder heb ik zelf gezegd dat ik met een lastig iets zat dat ik graag wou vertellen, maar niet wist hoe zij zouden reageren. bij mijn ouders lokte dat automatisch de reactie op van "je kan me alles zeggen, ik zal er voor je zijn no matter what". toen ik had gezegd dat ik het traject inging, was bij beide ook de reactie "ik wil dat jij gelukkig wordt". deze aanpak heeft voor mij iig erg goed gewerkt.. sterkte!

[Ylse]

Ik heb mijn ouders een mail gestuurd, mijn vader is zo doof als een kwartel en ik had om andere reden al een wat mindere band met ze. Ik ben ook van mening dat er nooit een goed moment is. Gooi het maar gewoon op straat, dan is het er uit en kunnen ze er mee doen wat ze willen. Plus de last is van je schouders want hoe langer je het uitstelt hoe moeilijker het wordt.