Werk

[Anon20210626]

Al een tijdje vraag ik mij af hoeveel mensen een volledige baan combineren met het in transitie gaan . Welke problemen ondervinden ze hierin en vooral hoe lost men die op?

Voor mijzelf

Ja ik heb een volledige baan 40 uur en daarnaast nog wel wat reistijd

Ik werk in de luchtbehandeling , soms best wel fysieke arbeid en ik kan dat nu nog redelijk goed aan . Deels door een goede conditie en deels door wat wilskracht want het gaat niet vanzelf

Bedrijfskleding is voor mij een issue want er wordt tot mijn verdriet geen onderscheid gemaakt . Dus loop ik in een soort grijze aardappelzak .....

Vast contract zat er niet in omdat ze weten dat ik nog een operatie zal willen
Ondergaan .

Ja en toch blijf ik dit doen en soms vraag ik me wel eens af waarom eigenlijk

[Anon20190501]

@Renée: Respect!

Slechts enkele dagen geleden nog zei ik nog tegen mijn vriendin dat ik erg blij ben dat ik de huidige fases van m'n transitie niet hoef te combineren met een baan. Deeltijds zou nog te doen zijn maar een voltijdse baan in mijn vroegere werkveld zou wel erg zwaar zijn om te combineren met m'n transitie. Vooral omdat "voltijds" voor mij vaker wel dan niet 50 of meer uren per week werken betekende. Exclusief reistijd.

De moeilijkheid zou niet alleen in de tijdsbesteding maar ook in de energieverdeling en vooral ook in het kunnen volhouden van de juiste focus liggen.

[Venusss]

Inderdaad petje af rene. Ben jij gelukkig op je werk? Als er dingen op je werk jouw dwars zitten dan moet dat bespreekbaar zijn.

Het gras lijkt altijd groener aan de overkant. Iedereen dus ook jij hebt recht op een uitkering. Maar om eerlijk te zijn denk ik dat iedereen zich vergist dat een uitkering ook vanzelf naar een beter en gelukkiger leven zal lijden. Tegenwoordig heb je veel korter een uitkering van het UWV. Vergeet ook niet dat je werkgever de kosten betaald voor jou! Het is niet gemakkelijk om een uitkering te behouden tenzij je klachten medisch gegrond zijn of dermate veel loonsverlies hebt dan ben je pas afgekeurd voor ZW.

Niemand verplicht je om te werken dat doe jezelf. Ik heb zelf op de harde manier geleerd dat na meer dan 8 keer dat je niet meer moet dragen dan dat jezelf tillen kan. Mijn medisch dossier is net als mijn moeder verdwenen op jonge leeftijd en anders was ik op jonge leeftijd afgekeurd. Praktijk bleek voor mij de beste leerschool maar heeft mij flink beschadigd door gebrek aan beschut werk. Ik ben blij van mijn keuzes want heb er voornamelijk leuke verzadigde herinneringen aan overgehouden.

[Anon20210626]

De maatschappij is hard en als werkende transvrouw kan je je niet verstoppen .

Persoonlijk kan ik daar wel mee omgaan . Je hebt gewoon wat vaker een soort coming out.

Interessante stelling
Niemand verplicht mij om te werken

Ik ben van mening dat er wel een morele verplichting is om te werken . Geld voor voorzieningen zal ergens vandaan moeten komen .

[Mr.X]

Ik ben van mening dat er wel een morele verplichting is om te werken . Geld voor voorzieningen zal ergens vandaan moeten komen

Dat, en het stigma dat aan werkloosheid hangt. Alsof je dan lui of dom bent. De meeste mensen zitten echt niet voor hun lol thuis.

Ikzelf heb altjid studie, werk en mijn transitie gecombineerd. Tijdens mijn master heb ik altijd bijbanen gehad. Na mijn master ook altijd wel wat baantjes gehad en een keer zelfs 'ontslagen' omdat ik te lang ziek was na een dikke complicatie van een van de operaties. Tjah, transitie en werk is niet altijd te combineren, zowel fysiek als mentaal niet. Maar toch, ook nu werk ik en ben ik nog met mijn transitie bezig. Ik vind het zelf wel te doen, maar dat komt misschien vooral ook omdat ik in de laatste fase zit, en het hele gender gebeuren wat los kan laten hier.

[Anon20190501]

Zelf ben ik van mening dat ik een morele verplichting heb om niet te profiteren van de ander (= de maatschappij). D.w.z., werken hoeft niet, er zijn ook andere inkomensbronnen mogelijk wanneer je je goed voorbereidt. Onterecht (=zonder absolute noodzaak) van een uitkering genieten vind ik moreel verwerpelijk.

Ik vergelijk het graag met het verschil tussen een vangnet en een hangmat.

Eenieder die zonder noodzaak een uitkering geniet en dus een hangmat krijgt van de maatschappij is er één teveel.

Maar net zo goed is eenieder die onterecht naast het vangnet valt en waar wij collectief als maatschappij te kort schieten ook een schande.

[Emma]

Ik heb tot voor de dag dat ik naar Suporn vertrok gewoon gewerkt. Het was niet altijd makkelijk maar ik had een erg meegaande opdrachtgever. Als ZZPer in transitie gaan terwijl je bij een klant zit, was wel extra eng, moet ik zeggen.

Ik heb nog geen nieuw werk dus heb de afgelopen maanden mijn spaargeld op moeten maken. En mijn pensioenpot. Geen reguliere baan is geen uitkering. Maar goed, dat probeer ik dan wel weer in te halen.

[Venusss]

@Rene, de uitkering is er niet voor niets! Je moet jezelf niet gaan schamen om jezelf arbeidsongeschiktheid aan te vragen. Je kan er gebruik van maken maar misbruiken moet inderdaad niet en geloof mij... het UWV is absoluut geen makkelijke instantie. Het UWV haalt tegenwoordig iedereen binnenste buiten. Als je er geen gebruik van maakt dan trek jezelf aan het korste eind met je gezondheid. Je leeft ook maar een keer. Ik heb ook altijd in transitie gezeten in tijden dat ik bij verschillende werkgevers in loondienst was. Dat zorgde ervoor dat ik als een hectisch knipperlicht ging leven.

Mensen vergeten dat de uitkering een verzekering is. Het is geld dat uit een sociaal vangnet komt. Dat grote potje van de overheid is de afgelopen jaren erg uit hand is gelopen door nieuwe ziektes en beperkingen. Het is niet geld wat je zomaar krijgt. Je moet goed kunnen aantonen dat je door medische klachten niet kunt werken. Want het is infeite alleen gereserveerd voor mensen die bij wijze van spreken echt ziek zijn om meerdere beperkingen hebben.

Je hebt overigens verschillende soorten burnouts. Denk daarom alvast goed na wat je wel en niet meer kan en wat jou precies dwars zit. Hoelang je met die klachten loopt en hoelang het geleden is dat je met je huisarts hebt gesproken. Werk dus een aan je eigen medische dossier opbouw.

De beste manier om een burnout te verwerken is om iets compleets nieuws te doen. Dat zal je ook vanzelf bij het uwv lezen als je het verslag hebt ontvangen van de verzekeringsarts en arbeidsdeskundige. Tegenwoordig krijg je van een verzekeringsarts niet direct feedback. Daar hebben ze 3 weken om juridisch correct af te handelen. (Advies voor iedereen neem ten alle tijden een gratis mediator of mediator van das of een jurist van rechtsbijstand mee. Ga nooit alleen. Een familielid meenemen die zichzelf ervaringsdeskundige noemt heeft ook geen zin.)

Het UWV werkt met een complexe functionele mogelijkheden lijst dus als je een beperking hebt dan zal uit het computer systeem een nieuwe baan uitrollen, wat meestal beschut werk is waarin jij kan revalideren. Helaas zal 80% van die FML praktijkvoorbeelden vermoedelijk binnen de komende 15 jaar overgenonen zijn door autonome bedrijfstoepassingen zoals robots en algoritmes. Het reintergratie is dus vanuit het UWV een tijdelijke oplossing. Het UWV hoopt dat jij op lang termijn dan vanzelf uit de uitkering blijft dit zal worden getoetst met een jobcoach die vinger aan pols houdt.
Daarnaast is er door de participatiewet mogelijk geworden dat jij elders zal werken aan reintergratie. Je moet ook werk buiten jouw regio accepteren. In ziektewet dan vervalt sollicitatieplicht. Velen afgekeurden zullen nu of in toekomst herkeurd worden want de zorg is gedecentraliseerd van landelijk naar gemeenten. Alles zal naar verloop van tijd snel verlopen om zoveel mogelijk arbeiders weer aan een baan te helpen.

Dit is dus wat je kan verwachten en maatschappijk gezien ga je een zeer moeilijke periode tegemoed.

[Jer158]

Heb zelf altijd juist zo veel mogelijk gewerkt en gestudeerd, soms 2 voltijd studies naast elkaar, of een studie plus extra vakken plus 40 uur werken in het weekend. Later naar het buitenland gegaan naar een uni waar het niveau een stuk hoger ligt. Dat is allemaal toen ik nog diep in de kast zat, maar toen al merkte ik dat ik dat het beter met mij ging als ik mezelf bezig hield met vanalles omdat anders mijn gedachten op de vrije loop gingen en met weinig positiefs op kwamen.

Nu ben ik aan het promoveren. Hoe mijn traject geregeld is heeft in mijn ogen een heel groot voordeel ten opzichte van "gewoon werk" (wat dat ook mogen zijn), en ook een heel groot nadeel. Het voordeel is dat ik mijn uren niet hoef bij te houden. Ik kan werken van iedere willekeurige locatie. Als ik er met mijn hoofd niet bij ben, hoeft niemand dat te weten zolang ik iets van resultaten blijf behalen. Het nadeel is dat het nooit "af" is. Ik kan nooit de deur achter mij dicht trekken en er niet meer aan denken tot de volgende ochtend (al probeer ik dat wel). Daar komt bij dat ik erg mentaal intensief werk heb. Als ik met mijn hoofd er niet bij ben, is de kans groot dat ik niets nada noppes heb om te tonen voor een week werk. Of een maand werk.

Ja, nu ik in transitie ben komt er EXTREEM weinig uit mijn handen, maar met name in het jaar voordat ik besloot om in transitie te gaan en bezig was om mijzelf te accepteren. Er waren dagen dat ik zo dysforisch en anxious was dat ik geen letter gelezen kreeg. Daarnaast heb ik ook medische problemen waardoor het vaak ook lastig of niet mogelijk is om te lezen of na te denken.

Dus ik werk, maar het gaat niet zoals ik zou willen. En ik ben nog in een vroeg stadium van mijn transitie.

[Anon20190501]

Mooi verhaal, Venusss.
Ik twijfel er ook niet aan dat je goed geïnformeerd bent en dat het verhaal ook klopt.

Toch blijft het systeem slechts overeind zolang er ook voldoende geld ingestopt wordt.
Lees: zolang er genoeg mensen werken of er op een andere manier aan bijdragen.
Beschut werk is overigens (zwaar) gesubsidieerd werk, qua bijdragen aan het systeem zet dat dus ook niet bijster veel zoden aan de dijk.