Ik hoef er nog geen rekening mee te houden, maar ben er zelf nogal huiverig voor. Tussen stoornissen en een laag opleidingsniveau in, is het hebben van werk zónder te transitioneren al een heel karwei voor mij. Ik heb het er natuurlijk voor over, maar realistisch gezien ben ik voor mijn werkgevers maar een dure schoolverlater. Als daar nog 'probleempjes' bij komen, al is het maar een verandering in de sfeer op de werkvloer...
Wilde wel even kwijt dat het voor de meeste mensen wel heel makkelijk is om te zeggen dat anderen maar thuis zitten 'omdat ze te lui zijn'... werd over mij ook in de straat gezegd toen ik 2 jaar in de ziektewet zat vanwege psychische problemen. Bij veel mensen kun je hun problemen van buiten af niet zien, en zoals al eerder genoemd, zo makkelijk is het niet om zomaar thuis te zitten zonder iets te doen en zonder iets te hebben.
Frank schreef:Wilde wel even kwijt dat het voor de meeste mensen wel heel makkelijk is om te zeggen dat anderen maar thuis zitten 'omdat ze te lui zijn'... werd over mij ook in de straat gezegd toen ik 2 jaar in de ziektewet zat vanwege psychische problemen. Bij veel mensen kun je hun problemen van buiten af niet zien, en zoals al eerder genoemd, zo makkelijk is het niet om zomaar thuis te zitten zonder iets te doen en zonder iets te hebben.
Ben het helemaal eens met alle stellingen over vangnet i.p.v hangmat, je eigen verantwoordelijkheden & verplichtingen naar de maatschappij etc etc, maar moet ook bekennen dat er vorig jaar bitter weinig uit mijn handen is gekomen. Dat ik soms op mijn werk "zat" kan letterlijk genomen worden, er is zoiets als een limiet aan mentale rekbaarheid/uithoudingsvermogen etc, het is een resource die op kan en dan doe je gewoon helemaal niks meer (en niks aan). En ik heb dan nog alle voordelen aan mijn kant, qua opleiding en ervaring dan toch.
Dat gezegd, ik heb natuurlijk wel alles er aan gedaan om weer in een toestand te komen & bij te dragen op een manier die mijn werkgever van mij kan verwachten (ik ga nu weer met een normale frisse tegenzin aan de slag )
Wat een instellingen hier zeg ik had een zware burn-out na een reeks traumatische gebeurtenissen ik zal jullie de details besparen maar het waren onder andere een zwaar vrachtwagen ongeluk, iemand dood gereden zien worden, een pistool tegen m'n kop en ik kan zo nog wel eventjes door gaan.
Ik heb toen 2 weekjes rust genomen en daarna ontslag de dag er na vertrok ik al weer voor de volgende firma ondanks dat ik nog lange niet van die burn-out af was ik ben nu meer dan 10 jaar verder en heb nog steeds de nasleep van die burn-out maar 1 ding ben ik blijven dan en dat is werken!
Daarnaast kun (en mag) je gewoon psychische problemen niet tegen elkaar opwegen of verwachten dat iedereen kan wat jij kunt... fysiek of psychisch. En trauma's zijn natuurlijk geen vereiste om psychische problemen te hebben.
En voor het merendeel van ons is het zo dat als we hadden kunnen werken, we dat hadden gedaan. Dat mensen die behoefte hebben aan lotgenotencontact bij genderdysforie vaker dan 'gewoon' klachten hebben vind ik zo raar niet eens.
Tussen stoornissen en een laag opleidingsniveau in, is het hebben van werk zónder te transitioneren al een heel karwei voor mij. Ik heb het er natuurlijk voor over, maar realistisch gezien ben ik voor mijn werkgevers maar een dure schoolverlater. Als daar nog 'probleempjes' bij komen, al is het maar een verandering in de sfeer op de werkvloer...
)
