De volgende stap, mijn ouders

[Mr.X]

Draakje, heel goed dat je het verteld hebt. Het is nooit makkelijk om zoiets groot aan je geliefden te vertellen.
Wat je moeder doet is heel normaal. Het is nog zo vroeg nadat ze het weet, dat ze allerlei fases nog moet doorlopen. Het is immers een soort van rouw, waarbij ze het zien dat ze je gaan verliezen. Dat is heel normaal. Ze zal waarschijnlijk gaan ontkennen (ach, het is maar een fase, dit overkomt ons kind niet, etc). Ze zal misschien wat boos worden (waarom doe je dit ons aan, waarom jij etc). Ze zal vechten (niet toegeven, blijven ontkennen, niet willen meewerken, want ach, dan gaat het wel weg, toch?). Maar op den duur zal ze erachter komen dat dit niet zomaar een fase is, dat jij niet hiervoor gekozen hebt en gelukkiger bent/zal zijn in je nieuwe leven. Dat is een moeilijke acceptatie, maar vaak komen ouders er wel.

Weet ook dat al deze fases vaak voortkomen uit het feit dat ouders het beste voor je willen. En de weg van transgender is dat helaas niet. Maar ze moeten nog begrijpen dat je geen keus hebt hierin.

Succes hiermee!

[EmmaJJ]

Hug

[Fran]

Ik geloof niet dat ze (gaan) denken dat het een fase is. Er viel ook best veel op zijn plek toen ik het vertelde. Er is ook veel uit mijn verleden te verklaren. En ik begrijp wel dat ze het moeilijk vinden.
Ze maken zich vooral zorgen om mijn dochter, maar dat is m.i. niet nodig. Die komt aan aandacht en liefde niks tekort, ook niet als onze relatie strandt en ik ooit als man door het leven ga.

[Fran]

Is er trouwens ergens waar familie-van terecht kan voor vragen of lotgenoten enzo?

[Stephen]

Gisteren heb ik het verteld. Ik vond het wel moeilijk, mede omdat het met mijn broer en zus ook al niet zo goed gaat. Ze leken het eerst goed op te vatten, maar net belde ma met allemaal invullingen en hoe het nu met onze dochter moet. Alsof ik verhaaste en ondoordachte beslissingen neem. En dat ze me het liefst houden zoals ik nu ben.
Als ma zo praat kom ik ook woorden tekort. Gelukkig kon mijn vriend haar gerust stellen.
Hoe mijn ouders er in de toekomst mee omgaan moet nog blijken.

Zucht...

Dat is nou een reden waarom ik het nooit tegen mijn familie zal vertellen

[Ender]

Is er trouwens ergens waar familie-van terecht kan voor vragen of lotgenoten enzo?

Ja Transvisie heeft foldertjes over hoe naasten in contact kunnen komen. Één van de eerste dingen waar m'n moeder naar vroeg, nadat ze een beetje van de schok was bekomen. De site is gewoon www.transvisie.nl

hier is een PDF speciaal voor naasten: http://www.transvisie.nl/transvisie.nl/ ... enning.pdf hier staat ook een telefoonnummer in die je kan bellen voor info voor het volgende bijeenkomst

hier staan nog meer bijeenkomsten in:
http://www.transvisie.nl/transvisie.nl/ ... lotgenoten
hier meer info van (H)Erkenning:
http://www.transvisie.nl/transvisie.nl/ ... herkenning
meer folders:
http://www.transvisie.nl/transvisie.nl/ ... nders-info

Wat MrX ook zegt is belangrijk, dat ze willen wat het beste is voor jou en je kind. Nu kan je dat in je achterhoofd houden, en openstaan voor vragen, en ze verder tijd geven om het te verwerken/wennen aan het idee.

[Fran]

Thanx! Ik ga ze de links geven als het allemaal een beetje is gezakt.

[EmmaJJ]

Thanx! Ik ga ze de links geven als het allemaal een beetje is gezakt.

wens je daarin alle goeds

[Fran]

Ik heb ma vandaag gesproken en ze staat er ondertussen een stuk positiever in, zeker nu ze mijn vriend heeft gesproken en we haar konden verzekeren dat onze dochter altijd op de eerste plaats blijft staan.

Ik ben erg opgelucht!