Eeeh... hij is een zij...?

[Eva]

Ik zit in een ons bekende poli. Links van mij Emma, rechts van mij een onbekend persoon. Trans, zo blijkt uit het gesprek. Na enkele zinnen knikt zij in Emma's richting en vraagt mij
"Hij is een zij?"
Ik: "Zij is een zij"
"Ja, nee, ik bedoel, hij is een zij?"
"Nee, zij is een zij".

Einde gesprek.

[Anon20180311]

Eva

Grtz Nick

[Anon20210626]

Een kleine communicatiestoring dus . Het zou een apart gesprek hebben kunnen worden

[Janice]

Wat een ongelukkige woordkeuze to say the least en dat voor een trans, foei

[Dieuwertje]

Zag op de gang nog 2 gebroederlijk naast elkaar lopen. Een zij is een zij en een hij is een hij, maar toch waren zij beide zij is een hij.

[JacquelineM]

Hoi Eva,

Ben ook dikwijls in de wachtkamer van de genderkliniek geweest. Dit 'gespreksniveau' komt me wel bekend voor. Het is me opgevallen dat vooral jongere transgenders alleen maar kunnen communiceren via hun mobieltjes.

[Nate_0]

Of misschien hebben die gewoon geen behoefte aan contact met de andere wachtenden en hadden ze zonder die technologie met hun neus in een boek (al dan niet om te leren/werken) gezeten

[Dieuwertje]

Het is me opgevallen dat vooral jongere transgenders alleen maar kunnen communiceren via hun mobieltjes.

Ha, ha, we zijn net gewone mensen blijkt.
Maar om terug te komen wat Eva mee maakte: Het is wel jammer dat het kwartje niet snel viel. Een antwoord als 'nooit aan meegedaan' had ook nog mogelijk geweest.

[Denise]

Het kan ook anders,
Ik zat in de wachtkamer van een chirurg naast een tafeltje met kinderspeeltjes, aan de andere kant gaat een meisje van zo, 5 jaar met haar moeder zitten, ze kijkt naar me en vraagt of ik met haar een spelletje wil doen, leuk zeg ik, even later zegt ze, je bent een meisje maar praat als een jongen en gaat gewoon weer verder, haar moeder en ik schieten vol in de lach.

[Jer158]

Of misschien hebben die gewoon geen behoefte aan contact met de andere wachtenden en hadden ze zonder die technologie met hun neus in een boek (al dan niet om te leren/werken) gezeten

Ik zit inderdaad altijd met mijn neus in een boek in de wachtkamer, wel een e-reader.

De telefoon is een uitweg om iets om handen te hebben waardoor je in de wachtkamer niet ongemakkelijk naar de muur hoeft te staren en actief te vermijden dat je naar mensen staart. Ook op straat is een telefoon een uitweg. Heerlijk joh. Maar goed, ik ben dan ook iemand die met boek en al over straat loopt. Daar krijg ik dan weer nooit commentaar op, terwijl het voor mij exact hetzelfde is als die telefoon. En dat deed ik ook lang voor het smartphonetijdperk.