Als ik 's avonds ga hardlopen merk ik dat vrouwen vaak oversteken naar de andere kant van de weg. Nu zeg ik niet dat dat onverstandig is. Maar toch. Stigmatiserend.Ik heb ook reeds de "vieze-pedo-blijf-van-dat-kind-af"-blik gehad (wie 'm ooit heeft gehad weet wat ik bedoel).. nu kun je je broek omlaag trekken om te laten zien dat je geen gevaar bent, maar ik vrees dat je daar de situatie niet mee deëscaleerd. Je 'speelruimte' als man is in ieder geval weg danwel flinterdun.
Seksisme cq discriminatie door vrouwen wordt algemeen geaccepteerd; zo staat ongeveer de helft van alle datingprofielen bezaaid met de tekst "onder de 1.80m heeft het geen zin", zet daar als man iets over kg of cupmaten tegenover en je bent het wanstaltigste organisme op deze aardkloot (even voor de duidelijkheid: niet uit eigen ervaring maar gut feeling).
Daar staat tegenover: wat ik zeg wordt met factor 10 serieuzer genomen (en terecht), ik kán 's avonds gaan hardlopen zonder aanmoedigende leuzen vanuit Volkswagen Polo's te horen als "hey teringpot!! Rennen!!" (sympathiek maar weinig origineel).
De grootste verandering in sociale benadering komt mi trouwens vanuit jezelf, onder invloed van hormonen. Testosteron zorgt er voor dat je geiligheid (met factor 10) omhoog springt en je bewust of onbewust meer concurrentie / strijd opzoekt, bij mij in ieder geval zeker, alleen lees je er vaak niets over. Ik ga voor niemand opzij op straat (tenzij we het echt over 2-meter types hebben) en als ik aan de overkant een andere man zie dan ga ik automatisch harder lopen, even zien of je hem kan hebben.
Sneue types zijn wij wel.
Ik ben me nu ook meer bewust van het hele flirtspel, dat ging eerst volkomen langs me heen. Nu merk ik dat vrouwen af en toe hun vrouwelijkheid in de strijd gooien om iets bij mij gedaan te krijgen (en ja, dat werkt). Mannen proberen het trouwens ook, een hele vreemde gewaarwording.
. En idd, er kwam wel degelijk verandering in mijn sociale omgang. Zeker, vanaf het moment, dat ik me thuis voelde in de " mannen wereld".
), maar omdat ik me nu meer kan en wil gedragen zoals ik me vanbinnen voel, merk ik dat anderen/vreemden anders op mij reageren. Ik zie, nu ik er op let, dat ze aarzelen hoe ze mij moeten aanspreken, dus zeggen ze vaak maar niks (ik: "Waar kan ik de koplampen vinden voor een auto?", zij: "Oh dan moet je daar zijn", terwijl voorheen was het altijd "Oh dan moet je daar zijn, mevrouw"). Kinderen vinden me steevast een jongen. Vrienden/kennissen/familie/collega's beginnen steeds meer te wennen aan het idee dat ik als man door het leven ga nu.
