twijfels

[laura2016]

Ik word iedere dag op en neer getrokken tussen mijn vrouw zijn en mijn lichaam.
Vanwege mijn werk, kind, omgeving en perfectie blijf ik maat als man sommige dingen doen.
Als ik heel eerlijk ben voel ik me helemaal vrouw.
Ik dacht dat vrouwelijke hormonen me misschien rust konden brengen en daarom heb ik 4 april weer een afspraak in het VU.
Anderzijds merk ik dat ik steeds meer mensen verlies. Door mij genderdysforie ben ik mijn vrouw en gezin al kwijt.
Ik vind het vreselijk om alleen te zijn. Als ik met hormonen start zou dat de kans op een eventuele relatie in de toekomst nog eens drastisch kleiner maken. Ik heb 45 jaar geworsteld. De afweging is nu alleen blijven of met vrouwelijke hormonen starten. Als het VU daar tenminste groen licht voor geeft omdat ik voorlopig niet een hele transitie wil. Misschien moet ik er maar weer een weg in vinden dat het nooit zal worden wat ik ben.
Man blijven en daardoor wel de kans op een relatie hebben. Geen gedoe op het werk en geen wereld die het allemaal moeilijk vind en niet begrijpt.
Herkent iemand deze eeuwige twijfel en het dagelijks gevecht ?

[Janna]

Hoi Laura,

Ja, ik herken het zeker. Nog sterker, ik heb na mijn scheiding een nieuwe relatie gehad, met een vrouw die van mijn genderdysforie wist. Ze was er heel open over. Samen zouden we kijken hoe het zou gaan. In het begin ging dat prima. Ze stimuleerde me zelfs (ik ben nogal bang en voorzichtig aangelegd). Toen ik steeds andogyner/vrouwelijker werd, sloeg het op een gegeven moment om. Ondanks dat ze me snapte was het voor haar een stap te ver als ik verder zou gaan. Pas toen merkte ik bij mezelf hoe sterk het verlangen was om verder te gaan, echt vrouw te worden. Androgyn was voor mij niet voldoende meer.

De relatie is ondertussen verbroken, ook om andere redenen. Wat ik ervan geleerd en ervaren heb, is dat (mijn) genderdysforie zich niet laat onderdrukken. In elke eventuele volgende relatie zal het een rol spelen en een struikelblok zijn. Eerlijk gezegd denk ik dat mijn kansen op een relatie groter zijn na een transitie, omdat ik dan niet meer in een leugen hoef te leven. Maar misschien hoop ik dat alleen maar.

Ik ben ook veel mensen kwijt geraakt de laatste tijd, maar er zijn ook weer nieuwe mensen voor terug gekomen. Dat voorkomt de pijn niet, maar het geeft wel hoop. Goede vrienden vertrokken, en minder goede vrienden bleken toch echtere vrienden te zijn. Bijzonder.

Voor mezelf heb ik de keus al wel gemaakt: ik ga door. De innerlijke pijn is te groot om het niet te doen. En ik ga ervan uit dat het beter zal worden. Op een of andere manier. Aan die hoop hou ik me vast. Of er ooit een nieuwe relatie komt? Geen idee. Maar diegene zal van me houden zoals ik dan ben, en niet - zoals nu - van mij houden zoals ik nu ben, terwijl ik nog wil veranderen.

Sterkte met je strijd en je keuze.

Liefs,
Janna

[Anon20230219]

Hoi Laura,

Ja zeker weten herken ik vele dingen je posting met die uitzondering dat ik gelukkig geen relatie heb op het moment, niet een relatie met kinderen heb gekend maar toch..
Maar vorig jaar kort een relatie gehad maar merkte al snel dat ik gefrustreerd werd omdat ik mijn ware ik ging onderdrukken om vooral maar zo mannelijk mogelijk over te komen, dus als man blijven leven is voor mij geen optie..uiteindelijk ga ik dan weer vastlopen.
(diegene wist niet van mijn genderdysforie.)
Tuurlijk weet ik dat als ik eenmaal in de molen terecht kom en het ook naar buiten meer gaat uitdragen ik zeker tegen vervelende dingen kan gaan aanlopen.
Mensen zal verliezen en tegen veel onbegrip aanlopen.
Echter kiezen voor veiligheid en er niks mee doen verder dan weet ik gewoon dat het over een tijd weer de kop op gaat steken en ik weer mij ellendig gaat voelen.

Ik kan je alleen maar heel veel sterkte toewensen in deze moeilijke strijd.
En dat je op gegeven moment tot een keuze kan komen waarin jij je kan vinden en gelukkig bij voelt.

Liefs:Lisa

[Petra-S]

Hallo Laura,

Ik denk dat de meesten ons wel kunnen herkennen in wat je schrijft. Geloof mij concessies doen aan je coming out vanwege je angst om mensen te verliezen of alleen te blijven is niet de oplossing.

Ja, je gaat mensen verliezen, ja je gaat je eenzaam voelen maar geloof mij er komen ook lieve mensen voor terug in je leven die je accepteren en respecteren voor wie je bent. En die mensen zijn de enige die er toe doen, alle andere kun je missen want je doet niets verkeerd.

Ik heb pas een stukje op mijn blog hierover geschreven omdat ik dit ook heb meegemaakt.
https://petratransgender.wordpress.com/ ... tariseren/

Ik wens je sterkte en wijsheid bij je beslissingen

Groetjes,

Petra

[Tanja]

Natuurlijk herken ik dit Laura.
Ook ik, huis, gezin, dure levensstijl en ook nog eens een macho baan (ben ik overigens zelf 100% niet) heb vaak twijfel gekend.
Ben inmiddels 48 en weet het al vanaf mijn jongste jeugdjaren. Werd ooit al eens gewaarschuwd door een dame die het gehele proces had doorlopen dat de bom ooit zou barsten als ik zo door zou gaan... Geloof me..die bom is gebarsten en ik loop bij een psych.
En ja, ik wil het hele proces doorlopen en wil mezelf kunnen zijn maar ook ik moet nog steeds noodgedwongen een man zijn voor de buitenwereld.

[Nienke]

Hoi Laura,

Kans op mensen om je heen verliezen of wellicht, ja dat is zeker aanwezig, ik heb dat gelukkig tot nu nog niet mee hoeven maken maar ook dat was wat mijzelf betreft geen reden om niet mijzelf te kunnen zijn.
Zelf leef ik nu 1 jaar fulltime als vrouw en ik wou dat ik eerder uit de kast gekomen was, ik ben gelukkiger, wat rustiger ( in mijn hoofd over GD )en mijn levensqualiteit is gewoon omhoog gegaan.

Wat jou betreft,

Volg je Hart Laura, alleen jij wat het beste voor je is en wie je bent, niemand anders.
Afwegen en er goed over na denken lijkt mij juist het beste, het houdt niet niets in en alles wat er uit voortvloeit zul je moeten kunnen dragen.
Zolang je maar altijd eerlijk naar jezelf bent, niets moet.
Sterkte ermee.

groetjes Nienke

[Jer158]

Als ik met hormonen start zou dat de kans op een eventuele relatie in de toekomst nog eens drastisch kleiner maken.

Is dat wel zo? Volgens mij neem je hier een voorschot op iets wat waarschijnlijk niet eens van toepassing is. Iemand die beter in zijn/haar vel zit zal doorgaans veel makkelijk contact leggen en een (gezonde) relatie aangaan dan iemand die met zichzelf in de knoop zit. Of dat opweegt tegen de moeilijkheden die komen van trans zijn en daten, in mijn geval zeer zeker wel.

[Fay]

Ben nu 3/12 jaar aan de moontjes en ik twijfel ook nog elke dag, hoort erbij, zijn ook de moontjes btw, die maken dat gedraaikont ff wat lastiger , part of the deal zeg maar

Oordeel vooral niet over dat twijfelen, dat helpt je niet verder , en ja, het is ook heel lastig, een transitie , je gaat het oude los laten, het nieuwe in jezelf ontdekken en verwelkomen, je lichaam veranderd, het is niet 1 2 3 zoals je wilt, in contatc met buitenwereld kom je jezelf steeds tegen etc ,dat gaat met horten en stoten, reken jezelf dat niet aan

Wil ik aan toevoegen dat je aannames onderzoeken helderheid kan geven wie zegt dat jij geen relatie krijgt in toekomst bijv, alles is mogelijk, plus dat in de toekomst denken angst veroorzaakt, blijf in hier en nu

greetings vanuit belgium

Fay

[Lise]

Geloof mij concessies doen aan je coming out vanwege je angst om mensen te verliezen of alleen te blijven is niet de oplossing.

Ik denk dat dat nogal persoonlijk is. Behalve in meer of mindere mate transgender, zijn we daarnaast ook allemaal hele verschillende mensen op dit forum. De één leeft haar/zijn leven helemaal alleen en vindt dat prima, de ander wordt alleen doodongelukkig. Alles is uiteindelijk een persoonlijke afweging,
Ik lees hier altijd heel vaak van: "ach, mensen verliezen is vervelend, maar het gaat uiteindelijk om jezelf", "volg je hart", "je leeft niet voor anderen..." Mwoah. Ik herken Laura's angst enorm, al sinds ik tiener ben, en vindt dat zo stellen te makkelijk.
Als ik bedenk wat mij wel gelukkig maakt in dit leven, zijn dat echt uitsluitend de ervaringen met anderen; dingen die ik meemaak met anderen. Anderen die mij misschien niet diep van binnen kennen, maar so be it. Voor iemand die niet makkelijk contacten maakt en sociaal misschien niet de meest extraverte is, is het denk ik belangrijk om mee te nemen dat je van "lekker helemaal jezelf" maar ook "helemaal alleen" misschien wel van de regen in de drup raakt. Tot zover mijn pessimistische inbreng in deze discussie

[Dieuwertje]

@Lise,
Als je het zo brengt van "lekker helemaal jezelf" maar ook "helemaal alleen" dan heb je natuurlijk gelijk. Dan moet je daar wel tegen kunnen anders is het niet prettig. Daar staat tegenover dat als je meer kan leven als hoe je je voelt dat dan de kans groot is dat je een prettiger mens wordt. Dat geld in ieder geval voor mij. Het is immers voor anderen prettiger om om te gaan met een vrolijk persoon dan met een pessimistisch, somber, cynisch persoon.
Probleem is natuurlijk dat je van te voren niet weet hoe het uit gaat pakken. Dat zal altijd een gok blijven.