Elke keer als ik me voorneem het "gewoon" te doen en hier van tevoren o zo zeker over ben, eindigt het telkens in een teleurstelling: het lukt me 'gewoon' niet. En dan is mijn kans weer voorbij.
Net als toen ik uit de kast probeerde te komen als gay - hier heb ik twee jaar over gedaan (tussen mijn 16e en 18e jaar). Telkens halverwege mijn zin krabbelde ik terug, en dit twee jaar lang. Om gek van te worden.
Inmiddels weet mijn therapiegroep het (ook maanden over gedaan). Uiteindelijk lukte het me doordat ik anders niet genoeg uit mijn behandeling haal voor mijn idee, het doel van de behandeling in de groepstherapie is dat ik mentaal sterker word en communicatie/gedachten/gevoel (bij mezelf en de ander) beter ga begrijpen. De reacties waren ontroerend en goed. Daarna kreeg ik zelfs nog een berichtje van iemand uit de groep dat het allemaal oké is en dat die persoon het zelfs heel knap van me vindt. Dit heeft mij gesterkt en zekerder gemaakt, maar schijnbaar niet sterk genoeg.
Het voornemen was dat na de groep mijn zus aan de beurt is. Zij is erg tolerant en doet zelfs een scriptie over transgenders. Door dat laatste voel ik mij huichelachtig, ze heeft mij namelijk gevraagd of ik TG's ken. En ik zeg gewoon niks.
Het idee dat zij een vermoeden heeft is er, al zegt ze soms dingen waardoor ik daar weer aan twijfel ("je ziet eruit als een meisje hoor" - "kan me niet voorstellen dat iemand jou voor man aanziet" etc.) maar het zou ook wat voor haar zijn om me op deze manier uit de tent proberen te lokken.
Goed, lang verhaal, niet alleen omdat ik advies zou willen maar ook om het van me af te schrijven en met jullie op dit forum te delen.
Iemand gaf mij de tip dat als het echt niet lukt om het face to face te doen, om mijn zus te bellen. Alleen ben ik bang hier spijt van te krijgen doordat ik dan geen "live" reactie krijg en eventueel een mooi moment (de verwachte/verlangde positieve reactie) van het begin van mijn leven moet missen.
Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer twijfel. Heeft iemand een tip voor me? Of gewoon een reactie? Ik ben ook benieuwd naar jullie verhalen.
Alle reacties zijn welkom! Groet, Jules
. Hoe moeten die zich dan voelen. Je hierover uitspreken kan zo moeilijk zijn dat het niet doen niet als huichelachtig omschreven mag worden, wel jammer, dat wel.
