Een week of twee geleden hadden we weer zo'n week, het moment dat ik mijn geboorteakte aan mocht gaan passen, dat het mijn vrouw allemaal te veel werd, ze alleen moe was... van het denken en haar verdriet.
Dat zijn dan van die momenten dat je nog meer aan je relatie moet werken, nog harder, er voor elkaar zijn.
Staat ze gisterenmiddag ineens voor mij met een sieraden doosje, zo'n ringendoosje.
Ik begon mij helemaal schuldig te voelen, Nee Lies.. ik zou jou cadeautjes moeten geven, voor alles wat ik jou nu aan doe waren mijn woorden.
Ik maakte het doosje open en daarin zat de trouwring, stond een beetje verbaasd te kijken, maar snapte direct de hint, ze had mijn oude naam er uit laten vijlen en mijn nieuwe naam er in.
Dit deed mij erg veel, ook een bevestiging dat ze ondanks alles het beste er van wil maken.
Ik weet dat niets in het leven zeker is, of het lukt bij elkaar te blijven als partners maar 1 ding weet ik wel, dat ze verrekte bijzonder is.
