Bizarre verandering

[henriette]

Ik weet niet hoe dat met de anderen hier is, maar ik merk de laatste tijd heel bizarre veranderingen in mezelf op.

Als man ben ik een artistieke intellectueel, met een zekere positie, laat ik het zo zeggen.
Maar als vrouw interesseert me dat allemaal totaal niet meer! Ik heb bijvoorbeeld zo'n 2000 boeken, en ik heb er altijd van gehouden, maar als vrouw denk ik steeds meer 'wat moet ik ermee?'. Heel belangrijk allemaal, en het was allemaal niet voor niks, maar ik zou eigenlijk zo zielsgraag voor iemand kunnen zorgen, en voor het huis kunnen zorgen, een beetje gezellig zijn en zo, en aan mijn uiterlijk prutsen, een beetje uitgaan, en dat is het dan. Gewoon een mooie huisvrouw, keukenprinses. Meer hoef ik eigenlijk niet. Maar ja, er rusten nog mannelijke verplichtingen en verwachtingen op mijn schouders, en die leveren, als ik geluk heb, (niet heel veel) geld op. Dus wat moet ik anders? Maar het hart is er niet werkelijk meer bij.

Dat van die boeken is trouwens heel geleidelijk gegaan. De afgelopen twee jaar verloor ik heel stilaan steeds meer de interesse. Ik weet het aan vermoeidheid, en andere zorgen, maar ik denk dat daar iets werd voorbereid in mij.

En dan muziek. Vind ik ook zoiets raars. Ik heb een behoorlijk grote collectie, met veel klassiek en jazz. Ik hield ook altijd van wat buitenissiger dingen, modern klassiek, experimentele jazz, maar dat wordt steeds minder. Soms bij vlagen is het er weer, maar klassiek neig ik nu steeds meer naar de 19e eeuw, jazz luister ik nauwelijks nog, en ik ben opeens ook geïnteresseerd aan het raken in pakweg Beyoncé. Of andere R&b, het moet ook weer niet heel zoetig worden, maar dat is echt van die meidenmuziek. Daar had ik twee jaar geleden niet eens aan gedacht.
En het is niet dat ik dat zoek, maar het overkomt me. Tijdje terug liep ik (als man) in de supermarkt, en daar hoorde ik 'Bang bang bang' van Ariane Grande e.a., en dat kende ik helemaal niet, luister nooit naar populaire radiozenders, maar ik vond het zo schitterend. Heel veel moeite gedaan om erachter te komen, wie daar zongen, en ik heb het dan op YouTube weten te traceren, nou, ik was helemaal kapot, een totale lofzang op vrouwen, die video. Recht in mijn hart. Ik denk, hoe kan dat nou?

Opeens andere voelsprieten. Ik vind dat zo bizar...

[Eva]

Je verliest je kokerblik, denk ik. Je ervaart dat niet alles strak en nauw begrensd is. Veel LHBT-mensen, en zeker transen leren breder te denken, breder te voelen, beter te ervaren. Buiten die kast blijken alle werelden plotseling oneindig groot.
Helpt dat? Je bent niet de enige

[henriette]

Nou, kokerblik, je kent me niet, maar dat is ongeveer het laatste wat je over de man in mij kunt zeggen, of ook, strak en nauw en begrensd echt het allerallerlaatste wat iemand ook maar over mijn werk zou kunnen bedenken. Ik heb het althans nooit gehoord.

Er is eerder het tegenovergestelde aan de gang: ik beperk me steeds meer, de dingen worden eenvoudiger. Gewoon en heel simpel. Dat vind ik er juist het leuke aan, maar om dat op een gegeven moment in de wereld uit te dragen, dat vind ik nog eng.

[Anon20230219]

Heel herkenbaar te noemen.
Sinds dat ik voor een kwart buiten de kast staat merk ik ook dat mijn persoon langzaam aan veranderd.
Moet al weken verder boven met het afronden van een eigen versterker maar kan er geestelijk niet de ruimte voor vinden om er mee verder te gaan.
Muziek maakte ik vroeger bij de vleet maar ook dat blijft weken onaangeroerd en niet voltooid in de PC staan en ook wat ik maak is echt zo anders dan ik normaal gesproken zoal produceer.
Ook mijn smaak op dat vlak veranderd langzaam aan.
Een ander ding wat langzaam aan veranderd is mijn toch wel mannelijk huis wat steeds meer vrouwelijke kantjes gaat krijgen qua inrichting.
Waarmee het begon was dat mijn werkplek van beneden weer naar boven verhuisd is omdat ik mij er aan begon te ergeren dat die volle werktafel met allemaal losse printplaten en andere dingen je bij binnenkomst meteen tegemoet sprongen.
De werktafel is vervangen door een kleinere tafel waar mijn make up spullen en een grote spiegel op staan..

[henriette]

Ja, Lisa, de inrichting, kan ik me ook iets bij voorstellen. Al heb ik daar eigenlijk al langer een wat vrouwelijker hang in. Mijn woonkamer in verschillende kleurtjes, met bloempatronen ook in de tapijten. Ik had ooit een goede vriend (die volgens mij in stilte verliefd op mij was, maar dat als vader van drie kinderen niet durfde toegeven, en ik zou het sowieso niet hebben gewild met hem, want ik ben uit vrouwelijk perspectief toch eigenlijk eerder lesbisch), en die ging op een gegeven moment van zijn vriendin af. Begon hij over haar te mopperen, dat ze altijd kussentjes op de bank wilde, dat stomme vrouwelijk gedoe, terwijl hij echt strakke banken wilde, zwart en staal, niks kussentjes. Maar ja, ik had dus net kussentjes voor mijn zachte rode bank gekocht, in verschillende kleurtjes, en die zo goed mogelijk op elkaar afgestemd. Toen, en dat is nou een jaar of negen geleden, werd ik alleen door die uitspraak van hem voor het eerst in jaren met de neus op de vrouw in mij gedrukt. En dat was misschien ook wel de basis voor de breuk in de vriendschap, want ik kon de minachting die ik in die woorden bespeurde, niet verdragen.

[Nisha]

Dit is wel herkenbaar.

Was ik 2 jaar terug nog veel aan het gamen, nu doe ik dat nog nauwelijks. En als ik het probeer, 9 van de 10 keer kan dat mijn aandacht niet meer vasthouden. In plaats daarvan ben ik juist bezig om mijn CD collectie flink uit te breiden, en bezig om mijn eigen creative kant weer van de grond af te krijgen (tekenen, schrijven).

[Frederique]

Mooi om te lezen, en ook heel herkenbaar! Wel een waarschuwing: gooi niet te snel iets weg. Mogelijk heeft iets wat nu geen waarde meer heeft, dat binnenkort wel (weer), maar dan anders. Ik heb bijvoorbeeld gedacht dat ik iets in de zorg moest doen in plaats van in de ICT. Heb dat uitgezocht, maar bleek het uiteindelijk toch niet te zijn. Ik doe nu nog steeds (vrijwel) hetzelfde werk bij dezelfde werkgever als toen mijn transitie begon. Ik ervaar het werk wel anders en ben naar collega's ook wel socialer. Ik ben wel blij dat ik destijds heel voorzichtig aan het uitzoeken gegaan ben en niet met een grote knal mijn huidige werk achter me gelaten heb.

[henriette]

Heel verstandig wat je zegt, Frederique, en wees maar niet bang, ik gooi nog niets weg, ook professioneel niet. Al was het maar, omdat ik me heel goed herinner hoe ik ooit, toen ik eens heeeel erg krap zat, boeken heb verkocht, en van sommige heb ik nog altijd waanzinnig spijt dat ik ze kwijt ben. Zeker ook omdat het bijzondere uitgaven waren.

Maar doordat mijn broer en ik onverwacht snel het ouderlijk huis hebben weten te verkopen (daar ziet het althans naar uit, formeel ligt nog niks vast, maar er is in principe een koper), heb ik sinds kort het vooruitzicht dat ik professioneel een tijd rustig aan mag doen, zolang anderen niet opschieten met beslissingen omtrent projecten. Ik kan nog niet met geld smijten, maar er is in elk geval ruimte om mezelf te herontdekken, nieuw uit te vinden.

[henriette]

Trouwens, naast die bank van mij heb ik drie fauteuils in de woonkamer. Twee voelen meer mannelijk aan, strakker, de derde veel meer vrouwelijk. Ik kom er al maanden nauwelijks meer toe om in die mannelijke te zitten, vind het al tijden lang veel fijner om die vrouwelijke te zitten, lekker een beetje week wegzakken. Nog van voor de doorbraak, zoals er de afgelopen twee jaar meer dingen zijn gaan schuiven, zonder dat ik precies de betekenis begreep.

[Anon20180311]

Dat is nu pas bizar, dat bepaalde mensen ook stoelen, banken of wat dan ook als mannelijk of vrouwelijk gaan zien ( wat een inbeelding der hokjes/geslacht denken).

Grtz Nick ( slaap nog steeds in mijn zelfde bed, uit 1970, der twee personen, van mijn zusje en ik, ps. slaap nog steeds even lekker).