Petitie uitbreiding ipv krimp transgenderzorg

[Danielle]

Omdat je in het eerste geval op de foto wordt gezet, in het tweede geval een bloedonderzoek zal worden uitgevoerd en in het derde geval ga je onder een scan. Allemaal niet mogelijk bij transgenders omdat het nu eenmaal in je kop zit.

Je gaat er daarmee als vanzelfsprekend vanuit dat je een psychische aandoening hebt. Dat mag, daar ben je vrij in. Ik zie dat anders: ik heb GEEN psychische aandoening en DAAROM is het ook gek dat we op alle aandoeningen uit de DSM gecontroleerd moeten worden.

En dat mijn psyche niet gecontroleerd kan worden klopt. Maar ook een psycholoog kan dat niet controleren. En gezien het aantal problemen met non-binair/andere-psychische-aandoeningen en het gebrek aan vrijheid om ons proces zo in te richten als goed voor ONS is, snappen de meeste keuringspsychologen in Nederland absoluut niets van wat transgender-zijn inhoudt...

Groetjes,

Frederique

Mwah, als het om iets complex en ingrijpends gaat als genderdysforie vind ik het helemaal geen raar idee als er niet even gekeken wordt of het iets anders is dat zich uit als genderdysforie. Dat doen andere medische disciplines net zo (en ja medisch, zodra je gaat ingrijpen in iemands endocrine systeem ben je medisch bezig).

Concreet voorbeeld: ik heb vrij duidelijke migraineklachten, desondanks heb ik in overleg met mijn huisarts toch eerst spierspanning, gebits- en oogproblemen uitgelsoten. Daarna naar een neuroloog waar ik ook pas na twee consulten en een MRI preventieve medicatie kreeg. Een arts heeft een bepaalde verantwoordelijkheid voor de patiënt en de de mogelijke bijwerkingen van de medicatie, ik snap dat ze niet over een nacht ijs gaan bij ingrijpende dingen.

[Anon20190501]

Mwah, als het om iets complex en ingrijpends gaat als genderdysforie vind ik het helemaal geen raar idee als er niet even gekeken wordt of het iets anders is dat zich uit als genderdysforie..

Dat dus. En "even" is relatief, dat zal wel eventjes (...) duren.

En als betrokkene ben je niet gekwalificeerd om dat zelf op je te nemen. Wat het eigen hoofd betreft, ben je oha een belangstellende leek en op zijn best een goedwillende amateur. Transgenderzorg is een niet-triviaal kennisdomein. In zo'n domein werken specialisten-deskundigen van velerlei kunne samen om de best mogelijke zorg te bieden.

Niet door een diagnostisch - noem het voor mijn part zelf-diagnose-ondersteunend - proces gaan geeft wat mij betreft dus blijk van een gebrek aan zorgvuldigheid en voorzichtigheid. Is er ruimte voor optimalisatie van dat proces? Ongetwijfeld.

(Dat "sommige" instanties in "sommige" landen niet goed georganiseerd zijn en zich bovendien eerder als kenniskluis dan als kennistempel opstellen is voor de argumentatie niet relevant.)

Analogie uit de ICT: ook al is de toekomstige eindgebruiker van een bedrijfstoepassing ervan overtuigd aan welke vereisten die toepassing zal moeten voldoen, toch zullen een heleboel deskundigen hun licht moeten laten schijnen over o.a. selectie, implementatie, integratie, operationeel beheer, veiligheid etc. Dat heeft tijd nodig.

[Frederique]

Welnee. Dat gevoel zit in mijn hoofd en ik heb daar helemaal geen oordeel over of classificatie voor. Ik ervaar dat vanuit het VUmc ook niet zo.

Dat heb ik wel ervaren, zowel in trajecten over mijzelf als in trajecten over anderen. Het verschil tussen ons is, dat jij het heel normaal vindt dat psychologen van-alles-en-nogwat controleren en ik dat helemaal niet normaal vindt. En dat ik ook meerdere concrete klachten en problemen over die psychologen ken...

Je suggereert dat het normaal is om, als je geen klachten over je psyche hebt, wel helemaal binnenste buiten gekeerd mag worden om te zien wat er psychisch met je aan de hand is. Ik had geen klachten over mijn psyche. Ik had alleen maar andere lichaamsdelen nodig. Dus had ik geen hulpvraag aan de psycholoog, wel aan de hormoonbehandelaar en (later) aan de operatiearts. Geen idee wat ik met die psycholoog moest.

Als dat wel het geval zou zijn biedt je geen traject aan wat overgaat tot medisch handelen. Bij gebrek aan beter wil men weten wat er zich in m'n hoofd afspeelt alvorens er een scalpel in mijn gezonde lijf verdwijnt.. lijkt mij niet onredelijk.

Waarbij je impliciet de aanname doet dat het mogelijk is om objectief te kijken wat iemand voelt en vanuit dat oordeel objectief een oordeel te vellen of een behandeling nodig is... Ik geloof daar niet in, ik heb genoeg ellende gezien (en zelf ervaren) om te weten dat je aanname niet klopt.

Dat je meer vragen krijgt bij non-binaire behandelwensen geloof ik gerust; hormonen en operaties sturen je nu eenmaal naar een binairdere (is-dat-een-woord?) richting.

Dat is een aanname die niet klopt met wat ik bij mijzelf ervaren heb en ook niet met wat ik van andere non-binair voelende transgenders hoor. Bij alle mij bekende non-binaire mensen is het non-binair zijn net zo stabiel als bij binair voelende transgenders hun binaire gevoelens. Het is al jaren bekend dat je transgender-zijn niet kunt voorkomen door extra hormonen van het geboortegeslacht toe te dienen. Waarom zou je gevoel van gender dan wel veranderen door hormonen van het niet-geboortegeslacht toe te dienen?

En je kunt er inderdaad over gaan liegen, dan fop je vooral jezelf.

Nee hoor, liegen tegen mensen die machtiger zijn dan jij is heel normaal. Het heet dual consciousness. Het is tegelijkertijd ook ongewenst dat de machtsverschillen zo groot zijn.

Ik heb mijn psychologe verteld dat, zolang zij haar hand op de hormoonpot hield, ik alles voor haar zou doen. Een liedje zingen (terwijl ik een pleurishekel aan zingen had vanwege mijn mannenstem). Op mijn handen lopen (terwijl ik lichamelijk erg onhandig ben). Ze hoefde het maar te zeggen of ik zou een faire poging wagen. Daar hield ik mijn mond, maar ik hoopte dat ze dit zou aanvullen met: ...en zolang als je je hand op de hormoonpot houdt zal ik je vertellen wat je wilt horen omdat mijn belang om hormonen te krijgen zo groot is dat ik alles zal doen om jou te pleasen.

De tips op www.StopGatekeeping.nl > adviezen gaan al jaren rond op transgenderavonden en op forums/in groepen.

Ook dit komt voort uit angst voor vertraging ivm de wachtlijsten. Dat is heel kwalijk, want dat het sowieso te lang duurt (waardoor ieder gevoel van urgentie totaal verloren gaat) is gewoon een feit.

Mijn voorliefde voor Informed Consent heeft niet alleen iets te maken met wachtlijsten. Het is veel fundamenteler: ik geloof niet dat je een eerlijke behandelrelatie kunt hebben met een psycholoog die zo veel macht heeft dat die kan besluiten om de hormonen/operaties die voor jou nodig zijn te weigeren. Of die zo veel macht heeft dat die kan besluiten om de hormoonbehandeling op ieder moment dat die psycholoog daar reden toe ziet te stoppen. Ik geloof niet in de al-wetendheid van een psycholoog. Psychologen zijn mensen, die doen hun best vanuit wat ze kunnen. En ze kunnen onvoldoende om diagnostiek te doen op mensen met gevoelens die anders zijn dan hun eigen gevoelens. En omdat ik er van uit ga dat er minimaal 16,5 miljoen verschillende gendergevoelens in Nederland zijn, is het volslagen zinloos om diagnostiek te blijven doen.

Wat het eigen hoofd betreft, ben je oha een belangstellende leek en op zijn best een goedwillende amateur. Transgenderzorg is een niet-triviaal kennisdomein. In zo'n domein werken specialisten-deskundigen van velerlei kunne samen om de best mogelijke zorg te bieden.

Dat is een aanname. Eentje die niet klopt. Ik ken meerdere transmannen die graag begonnen zouden zijn met een borstverwijderingsoperatie voordat ze hun sociale transitie gingen doen. Dat mag internationaal ook: er staat in Standards of Care 7 niet dat het verplicht is om eerst RLE en pas dan borstverwijderingsoperaties te doen. Toch DWINGT de VU transmannen om wel eerst een RLE te doen, omdat de psycholoog dan “zekerder is dat de behandeling echt goed is voor die mensen”. De nadelen van RLE als man-met-borsten worden daar absoluut niet onderkend. En dat is niet omdat ze dit niet weten, want Transvisie vertelt ze dit al jaren... Het probleem met psychologen is dat ze HUN belangen (het gevoel “zeker te weten dat hulp nodig is voor een specifiek persoon”) belangrijker vinden dan ONZE belangen (zo snel mogelijk de hulp krijgen die voor ons nodig is).

Ik weet beter wat ik voel dan wie-dan-ook. Ik weet beter dan wie-dan-ook welke lichaamsdelen voor mij nodig zijn. Ik weet beter dan wie-dan-ook of ik daar wel-of-niet nog over twijfel. Al deze gevoelens zijn niet objectief vast te stellen. Niet door jou als mede-transgender. Niet door een psycholoog vanuit al het onderzoek dat naar transgender-zijn gedaan is.

Analogie uit de ICT: ook al is de toekomstige eindgebruiker van een bedrijfstoepassing ervan overtuigd aan welke vereisten die toepassing zal moeten voldoen, toch zullen een heleboel deskundigen hun licht moeten laten schijnen over o.a. selectie, implementatie, integratie, operationeel beheer, veiligheid etc. Dat heeft tijd nodig.

Analogie uit de ICT (daar werk ik zelf ook in): dankzij deze arrogantie hebben slimme bedrijven cloud-computing bedacht waarbij iedereen zelf met een knopje een systeem/pakket aan of uit kan zetten. En daardoor neemt de grootte van de interne ICT-afdelingen af: gebruikers kiezen zelf. Zowel de goede als de verkeerde dingen.

Terugkomend op transgenderzorg: jij erkent de deskundigheid van keuringspsychologen. Ik heb die “deskundigheid” nooit erkend (wat zij belangrijk vinden vind ik irrelevant voor mijn proces). Dat is het belangrijkste verschil waardoor we het niet eens zijn...

Jouw manier van denken kan grote problemen opleveren als je psycholoog en jij elkaar lopen te bevestigen: jij omdat je denkt dat je psycholoog alles beter weet dan jij, waardoor je adviezen van je psycholoog gaat uitvoeren OMDAT zij zo deskundig is. En je psycholoog omdat die ziet “hoe goed jij wel vooruit gaat”, omdat je de adviezen volgt die de psycholoog als belangrijk ervaart. Dat betekent dat je blind vaart op een anders gevoelens. En dat vind ik vanuit mijn perspectief heel eng om te zien!

Ik geloof dat transgenders in staat zijn hun eigen afwegingen te maken, TENZIJ duidelijk is dat ze dat niet kunnen. Dat laatste zie jij direct, ik ook, een arts ook. Daar is dus geen keuringspsycholoog voor nodig. Ik zie de toegevoegde waarde niet om te weten of ik wel-of-geen autist ben, of ik wel-of-geen depressie heb volgens de formele richtlijnen. Ik weet dat ik in staat ben mijn eigen afwegingen te maken (dat laat ik dagelijks in mijn leven ook zien). Ik had mijn huiswerk goed gedaan en wist wat anti-mannelijke hormonen met mij zouden doen, en vrouwelijke hormonen. Mijn belangrijkste vraag was (en is): als dit zo is, wat wil zo'n psycholoog dan nog?!

[Anon20190501]

@Frederique:

1. enkele van je quotes zijn foutief (Citizen Erased en mezelf)
2. Jammer dat dit forum niet de geschikte plek is om door te bomen over ICT. Je snijdt de bocht nl wel heel kort af
3. Natuurlijk weet ieder voor zich beter dan wie ook wat zhij voelt. Dat ontken ik niet. Een psycholoog die het tegendeel beweert is een kwakzalver. Het gaat om duiding, proberen na te gaan of er eventueel voor het verloop van de transitie relevante comorbiditeit aanwezig is, een spiegel voorhouden, voorbereiden op onrechtvaardige behandeling door de grote boze buitenwereld en zoveel meer. Allemaal imo noodzakelijke dingen waar een goede psycholoog mee kan helpen. Een psycholoog die zich opstelt als een keurmeester is bijgevolg geen goede psycholoog.

[Frederique]

@Frederique:

1. enkele van je quotes zijn foutief (Citizen Erased en mezelf)
2. Jammer dat dit forum niet de geschikte plek is om door te bomen over ICT. Je snijdt de bocht nl wel heel kort af
3. Natuurlijk weet ieder voor zich beter dan wie ook wat zhij voelt. Dat ontken ik niet. Een psycholoog die het tegendeel beweert is een kwakzalver. Het gaat om duiding, proberen na te gaan of er eventueel voor het verloop van de transitie relevante comorbiditeit aanwezig is, een spiegel voorhouden, voorbereiden op onrechtvaardige behandeling door de grote boze buitenwereld en zoveel meer. Allemaal imo noodzakelijke dingen waar een goede psycholoog mee kan helpen. Een psycholoog die zich opstelt als een keurmeester is bijgevolg geen goede psycholoog.

1. Excuses, inderdaad verkeerd geknipt en geplakt

Het gaat om duiding, proberen na te gaan of er eventueel voor het verloop van de transitie relevante comorbiditeit aanwezig is, een spiegel voorhouden, voorbereiden op onrechtvaardige behandeling door de grote boze buitenwereld en zoveel meer. Allemaal imo noodzakelijke dingen waar een goede psycholoog mee kan helpen.

Ja, dat kan. Als je een vertrouwensband hebt en de hulpvraag dat je een psycholoog vraagt om je te helpen in je sociale transitie dan kan een psycholoog veel toegevoegde waarde hebben.

Als je naar een psycholoog moet omdat die een doorverwijzingsbrief moet schrijven voor hormonen of operaties, dan is een vertrouwensband ineens al veel moeilijker: die psycholoog gaat dan bepalen of jij wel-of-niet de voor jou benodigde hulp mag krijgen. Een opgedrongen psycholoog moet tijdens de RLE bepalen of je je hormonen mag houden of niet. Op dat moment heb je tegenstrijdige belangen: het belang van de transgender is om zo snel mogelijk medische hulp te krijgen, het belang van de psycholoog is om mensen die geen hulp zouden moeten krijgen tegen te houden en om mensen bij problemen te begeleiden. Je denkt dan dus vanuit een ander perspectief. En juist -omdat- zo'n psycholoog dan vanuit een ander perspectief denkt, kan die psycholoog niet doen wat jij wilt dat die psycholoog doet. En juist -omdat- de noodzaak voor hormonen/operaties zo groot is, zal de transgender de psycholoog ook niet de ruimte geven om dit soort (tijd kostende) vragen te stellen. Transgenders kiezen er liever voor een goed-nieuws-show op te voeren. Psychologen willen onderzoeken wat er onder die goed nieuws-show zit. Het werkt ontzettend tegen elkaar in, en dat is niet nodig...

Als een psycholoog verstandig is, geeft dit direct bij het begin van het gesprek de doorverwijzingspapieren. En vraagt die daarna “vind je het goed om in de rest van het gesprek nog te kijken hoe ik je eventueel verder zou kunnen helpen?”. En daarna kan ik alle openheid een gesprek plaatsvinden over wat de psycholoog als diens meerwaarde ziet. En kan de transgender zelf kiezen of dat bij diens traject past - of niet. En RLE zou helemaal afgeschaft moeten worden: er zitten aannames onder die niet kloppen.

[Anon20190501]

kan die psycholoog niet doen wat jij wilt dat die psycholoog doet"

En daarin verschillen wij dus fundamenteel van mening. Ik vind namelijk niet dat de psycholoog zomaar moet doen wat de cliënt wil. Indien het zhijn professionele overtuiging is dat de cliënt fout zit, dan mag, zelfs moet, de psycholoog op de rem gaan staan. Let wel: ik zeg niet dat de psycholoog het proces dan ad infinitum mag blokkeren. Wel temporiseren, ruggespraak plegen, doorverwijzen. Wat jij dan ongetwijfeld zou benoemen als onnodig vertragen.

Haal je de psycholoog als verplicht element weg, dan kan die de remfunctie niet langer meer vervullen. Dat vind ik onverantwoord. Cfr. mijn stokpaardjes voorzichtigheid en zorgvuldigheid.

Onze insteek is dus fundamenteel anders. Da's niet erg. Ik vind de discussie verrijkend.

[Frederique]

Nog twee prikkelende vragen:
- voorzichtigheid en zorgvuldigheid VAN WIE?
- wat nu, als de sociale transitie al achter de rug is (bijv. doordat mensen hormonen via internet gekocht hebben en al geruime tijd als binaire man/vrouw leven). Vind je dan dat er nog steeds een psycholoog nodig is om door te verwijzen voor hormoonverstrekking? Ik ken twee cases in Nederland waar dit NU speelt. Deze mensen hebben de grootst mogelijke moeite om officieel hormonen te krijgen, juist omdat een psycholoog heel erg "beschermend" bezig is...

[Anon20180311]

Frederique,

Twee cases in Nederland !

Ik ken er veel meer, die tevreden en zelfs dankbaar zijn, tijdens hun traject een psycholoog of psychiater te hebben gehad.

Grtz Nick

[Isabelle]

Wat ik veel lees als ik de posts van iedereen bekijk hier is dat er of informed consent wordt aangehouden of dat ze kiezen voor wat het nu is. Dan vraag ik me een beetje af, waarom niet een gëintegreerd model ?

Ik ben zelf geen voorstander van een geintegreerd model:
1) Ook in een geintegreerd model wordt nog steeds gesuggereerd dat de psycholoog eerst onderzoekt of de transgender wel-of-niet de waarheid spreekt. Daar ben ik fundamenteel op tegen: je ziet het nu ook bij artikel 28 gebeuren (eerder in een van de threads op dit forum): omdat er een psycholoog betrokken is, denken mensen dat er sprake is van een diagnose - en dus ben je pas NIET gek op het moment dat een psycholoog WEL de diagnose GD stelt. Ik vind, heel fundamenteel, dat mensen de waarheid spreken TENZIJ duidelijk is dat ze niet de waarheid spreken.
2) Er is geen enkele noodrem in je model als de psycholoog (zoals nu) misbruik maakt van de situatie door veel te veel gesprekken te willen voeren. Bij veel gesprekken voelt een psycholoog zich goed (psychologen praten graag) en een transgender niet (een transgender met een hormoon/operatievraag heeft geen gesprekken nodig, maar hormonen of een operatie).
3) Zodra een psycholoog een handtekening moet zeggen, zal die zijn taak “serieus” en “zorgvuldig” en “degelijk” (dus: langdurig) gaan invullen. Daar ben ik op tegen, want juist die degelijkheid is ongewenst als er geen hulpvraag vanuit de transgender voor die controles is.

In een ander model , dat wij opzetten, hoeft de psycholoog dus niet te onderzoeken, de diagnose ligt bij de persoon zelf ( net als bij informed consent. Je neemt de psycholoog gewoon de functie diagnost/ traject bepaler af. Geeft de psycholoog een steunende functie.
Misbruik kan niet. Er zijn standaard wel gesprekken, maar de psychologen hun oordeel is niet bindend ,alleen adviserend.
Een psycholoog wil mensen gewoon zo goed mogelijk helpen, of deze nou enige macht heeft over de persoon of niet.
Gesprekken houden de hormoonverstrekking niet tegen , zoals ik zei. De optie voor hormonen krijg je zoiezo.
Zie de psycholoog als een adviserend orgaan. Deze geeft steun aan informatie en begrip, die zeker handig is voor een transgender, maar wat de psycholoog aanraad is vrijblijvend om te volgen.

Het is onmogelijk om een psycholoog ZOWEL als toezichthouder ALS als hulpverlener te hebben. Zodra je toezichthouder bent, vergroot je de drempel om hulp te vragen: zodra de transgender voelt dat er een risico bestaat dat de hormoonverstrekking gestopt gaat worden als er bepaalde informatie gedeeld gaat worden, wordt die informatie niet meer gedeeld.

De psycholoog kan de hormoonverstrekking in een hypothetisch nieuw model niet stoppen , zoals ik meerdere malen aangaf, ze hebben een steunende functie. Alweer kijk je ernaar alsof we nog met psychologen uit dit model te maken hebben. Terwijl ik je juist constant zeg dat hier wel verandering in gebracht kan worden. Het probleem is in jouw idee de psycholoog. In plaats van het probleem bij de psycholoog op te lossen, lijk je zo veel wantrouwen te hebben dat je zo wil uitsluiten kost wat kost. Je lost niet het probleem bij de psychologen op (de ideologie) , je sluit ze gewoon.
Ik vind dit ontwijkend. Ik snap je wil naar zelfbeschikking, maar dit kan juist perfect gepaard gaan met een ideologische verandering bij psychologen. Je wilt ze toch duidelijk maken hoe het zit met transgenders? dat we best op eigen benen kunnen staan, etc. Ga die strijd dan aan, sluit niet gewoonweg de psychologen uit vanuit een idee: Jullie snappen het toch niet en zijn er op uit ons te gatekeepen. Nogmaals mag ik een reactie die verder gaat dan een model dat al bestaat ? Geen zwart- wit ?

Ook jij suggereert dat iemand die geen psycholoog in de hand neemt per definitie onzorgvuldig is. Ik vind dat heel erg overdreven. Als iemand een huis koopt, controleert een notaris ook of je snapt waar je mee bezig bent. Die gebruikt ook geen DSM, het enige wat die doet is... controleren of iemand snapt waar die mee bezig is. Daar is geen psycholoog voor nodig!

En nogmaals: als jij voor je eigen proces vindt dat het beter is een psycholoog te gaan gebruiken dan be my guest. Maar laten we stoppen met voor anderen te beslissen wat die ander nodig heeft. Want die manier van denken zorgt ervoor dat we voor ALLE transgenders besluiten dat ze meerdere gesprekken met een psycholoog MOETEN voeren, omdat enkele transgenders het niet aan kunnen om dat anders te doen.

En nogmaals: jij ziet een meerwaarde van een psycholoog. Een psycholoog die niet kan voelen wat jij voelt. Die niet kan beoordelen of hormonen of een operatie wel-of-niet een goede oplossing is, TENZIJ de situatie heel duidelijk is. En in dat laatste geval kan een arts dat net zo goed als een psycholoog. En net zo goed als jij. Of ik.

Je bekijkt alles al vanaf het informed consent principe. Je hebt het over zorgvuldigheid van een individu wanneer deze een psycholoog in de hand neemt, ik heb het over zorgvuldigheid in het algemeen (vanuit de overrheid als je wil), waarbij men aan een kwetsbare, vaak nog gediscrimineerde groep op voorhand een psycholoog toewijst om EVENTUELE stress en dingen die op de persoon zijn pad komen steun voor te bieden.
Soms voorzien mensen dingen niet en daar speel je op in. Als je dit op deze manier uitdraagt naar buiten , zal iedereen wel begrijpen dat inderdaad sociale transitie enzovoort best zwaar kan zijn en dat een psycholoog erbij houden een wijs besluit is.


I

k ben om heel veel redenen tegen een verplichte psycholoog:
- een verplichte psycholoog bevestigt verkeerde beeldvorming over capaciteiten van transgenders
- een verplichte psycholoog krijgt geld voor diensten die geen waarde toevoegen aan het proces van een transgender
- een verplichte psycholoog krijgt alle ruimte om te doen en te laten wat hem/haar goed dunkt, zonder dat die aan wie-dan-ook verantwoording hoeft af te leggen. Al duurt een diagnose meer dan een jaar, dan nog steeds hoeft de psycholoog aan niemand uit te leggen waarom het allemaal zo lang moet duren. En als het gevraagd wordt, dan is “het ligt aan de transgender” altijd een schappelijke uitkomst. Daardoor is het idee achter de verplichte psycholoog transfoob: irreëele angsten worden bevestigd in plaats van bestreden.
- een verplichte psycholoog gaat in tegen het idee van een “behandelovereenkomst” zoals dat in de zorg gebruikelijk is: normaal gesproken is er een behandelvraag en wordt daar een oplossing bij gekozen waar zowel de patiënt als de arts zich goed bij voelt. Dankzij de psycholoog-verplichting komen we niet eerder bij een arts dan dat we een doorverwijzing van een psycholoog krijgen. Op wie z'n verzoek doen we die psycholoog? Op het verzoek van de arts. Dus daar is de arts de hulpvrager (vanuit diens angsten) en wordt de hulp tegen die angsten geleverd aan de transgender. Het zou veel logischer zijn om de artsen te behandelen voor diens irreëele angsten...
- een van de redenen om een psycholoog verplicht te stellen is dat artsen bang zijn voor rechtszaken. Ik denk dan: neem een aansprakelijkheidsverzekering in plaats van jouw risico's af te wentelen op een (domme) psycholoog (die bereid is het risico op rechtszaken van een arts over te nemen). Vanuit artsen gezien is het echt slim: een aansprakelijkheidsverzekering kost geld, de verplichting om van een psycholoog gebruik te maken kost een arts geen cent en levert wel hetzelfde resultaat op.
- verplichte psychologen slaan zich op de borst omdat ze “kenniscentrum van genderdysforie” zijn, terwijl ze de grootst mogelijke onzin over transgender-zijn verspreiden (zie de onzin in de DSM-5 die door psychologen is geschreven).
- verplichte psychologen verlengen de doorlooptijd van het wachten voorafgaand aan hormonen of operaties. Die wachttijd vergroot dysforie en daarmee de problemen van de transgenders. Verplichte psychologen dragen bij aan problemen, niet aan oplossingen.

Weer veel kritiek naar psychologen en adverteren van informed consent, maar niet ingaan op de rol veranderen van een psycholoog. Je wilt ze alleen maar uitsluiten, kost wat het kost. De psycholoog kan steunend zijn , niet opleggend. Iemand die niets kan opleggen, heeft geen macht en geen aansprakelijkheid. Verplichte psychologen kunnen dan wel verplicht zijn om heen te gaan, zolang ze geen verplichtingen kunnen opleggen, gaat alles wat je hierboven noemt gewoon niet op.

Nogmaals: het model dat ik bepleit HEEFT zich al bewezen: al meer dan 20 jaar. In LHBT-klinieken, dus gerund door mensen die het beste voor hebben met LHBT'ers omdat ze er zelf ook een zijn. In plaats van gerund door klinieken waar psychologen heer en meester zijn (ik doel nu op het VUmc) en waar psychologen vooral bang zijn hun positie te verliezen. En in de VS bestaat Medicare (zorgvergoeding voor de armste transgenders), die dit model gewoon accepteren. Ik zie niet in waarom dit niet in Nederland zou kunnen werken...

Er is bewezen dat er net zo veel spijtopstanden zijn ongeveer(volgens je eigen cijfers) bij het een als bij het andere model. Er is bewezen dat het op een andere manier kan dan nu , niet dat dit ook op alle fronten beter is.
Ik zie graag nog steeds wat meer diepgang en perspectief op verandering binnen de modellen.
Wat ik alleen hoor nu is nog meer advertentie voor informed consent zonder in te gaan op eventueele andere veranderingen die mogelijk zijn. Andere wegen lijken geen optie ofzo naar jouw idee.

[Anon20190501]

Nog twee prikkelende vragen:
- voorzichtigheid en zorgvuldigheid VAN WIE?

In deze in 1e instantie van de zorgverlener. En deze dient dat nog meer te betrachten indien blijkt dat de zorgnemer niet voldoende voorzichtig en zorgvuldig met de eigen gezondheid omspringt.

- wat nu, als de sociale transitie al achter de rug is (bijv. doordat mensen hormonen via internet gekocht hebben en al geruime tijd als binaire man/vrouw leven). Vind je dan dat er nog steeds een psycholoog nodig is om door te verwijzen voor hormoonverstrekking? Ik ken twee cases in Nederland waar dit NU speelt. Deze mensen hebben de grootst mogelijke moeite om officieel hormonen te krijgen, juist omdat een psycholoog heel erg "beschermend" bezig is...

Het zou een nog onverstandiger zet zijn dan de zelfmedicatie an sich om in dat stadium mensen hun medicatie te onthouden. Op dat moment mensen gaan straffen voor hun roekeloosheid door hun fysieke en geestelijke gezondheid in gevaar te brengen zou getuigen van weinig integriteit. Ik vind wel dat een psycholoog dan - post factum, zo je wil - ingeschakeld moet worden voor verplichte begeleiding. Allereerst om ten gronde uit te klaren waarom mensen tegen beter weten in de stap zetten naar zelfmedicatie. Wellicht waren de wachttijden te lang? Of werd de zorgvraag niet adequaat beantwoord?