Leven jaren na de transitie, hoe is het?

[Lotte85]

Hey allemaal,

Ik heb een vraag waarmee ik hoop dat jullie me kunnen helpen. Al een tijdje worstel ik met mijn transitie. Ik vraag me af of de kosten niet groter zijn dan de baten. Bij kosten denk ik aan mijn positie in het sociale leven (van raar aangekeken worden op straat, een net iets andere behandeling krijgen als je bijvoorbeeld ergens koffie besteld, een andere band met vrienden, etc.), het moeilijker vinden van een partner, verminderde kansen op de arbeidsmarkt, de tijd die je kwijt bent om om te leren gaan met je nieuwe emotionele functioneren, en de tijd die het kost om ook de praktische dingen van het vrouw zijn onder de knie te krijgen. Het valt me zwaarder dan ik had gedacht. Ik ben niet zeker van de winst en tegelijkertijd merk ik dat het proces zoveel tijd en energie vraagt dat ik me niet op de zaken kan richten die in deze levensfase (ik ben 31) juist belangrijk zijn (carriere, sociaal levenm partner). Ik heb zodoende na 1,5 jaar hormonen besloten om even een stap terug te doen, te stoppen met de hormonen en opnieuw te kijken of dit wel het juiste pad is.

Ik vraag me af wat de kijk is van transvrouwen jaren na de transitie op hun eigen transitie. Ik heb dit één keer eerder besproken met iemand die ik half ken. Zij was al meer dan 5 jaar klaar en gaf aan dat ze terugkijkend het niet zeker wist of ze als man minder gelukkig zou zijn geweest. Nu is zij wellicht niet representatief voor de gehele groep dus vandaar dezelfde vraag jullie. Hoe kijken jullie jaren na je transitie naar je eigen transitie? Heeft het opgeleverd wat je hoopte dat het op zou leveren? Waar loop je nog tegenaan? Zou je met de kennis van nu dezelfde keuze hebben gemaakt?

Alvast hartelijk bedankt!

Liefs Emily

[Anon20230219]

Ja vind het een hele goede vraagstelling van je, kan er verder weinig over zeggen omdat ik nog aan het begin sta maar blijf het zeker volgen..

Liefs:Lisa

[Janice]

Misschien is het wat kort door de bocht maar voor mij was het alles of niets. Ik heb gekozen om in transitie te gaan en ben vele malen happier. Maarja ik ben jong, ongebonden en relatief weinig zorgen. Maar dan nog denk ik dat je als transgender alleen echt gelukkig kan zijn en alles uit het leven kan halen en als je je ware zelf kan zijn.

[Anon20190122]

Ik ben ruim 20 jaar verder ik heb het zeker in de jaren 90 niet makkelijk gehad.
Sociaal gezien sta ik midden in de samenleving maar dat is maar net hoe je het zelf oppakt natuurlijk ga je af en toe vragen krijgen en zal je nooit vrienden met sommige mensen worden.

Als ik met 18 niet naar het VU was gestapt had ik zeker de 25 niet gehaald dan had ik er al lang een eind aan gemaakt.

[Eveliene]

Het is niet altijd even makkelijk en je moet wat eelt op je ziel kweken om makkelijker door het leven te gaan maar ik voel me zoveel fijner dan in mijn vorige leven en dat is voor MIJ alle tegenslagen die je af en toe tegenkomt absoluut waard.
Als ik het over mocht doen dan deed ik hetzelfde maar dan heel wat jaartjes eerder.

[Jannet V]

Een kosten baten plaatje is het niet voor mij. Jaren geleden schreef ik, "Al verlies ik m'n kinderen, ik moet deze stap wel zetten anders verlies ik mezelf." M'n kinderen heb ik nog, m'n hele wereldje is verder op de kop gezet maar ik leef! (eindelijk!)

[Nienke]

Ik kan niet echt mee praten omdat ik aan het begin sta vlak voor de moontjes maar ik denk wel dat je niet voor niets er aan bent begonnen, zou je je leven als man uit kunnen zingen, dat lijkt mij namelijk zwaarder als je niet eerlijk naar jezelf bent.
Het leven gaat daarna wel verder in het gekozen gender, alleen het gender zal het geluk niet brengen, dat staat er los van.

[Jer158]

In dit topic hebben we het al eerder gehad over of een transitie een oplossing is voor mensen met gematigde dysforie (idd of de nadelen wel opwegen tegen de voordelen). Misschien heb je er wat aan?

[francisca]

Hey allemaal,

Ik heb een vraag waarmee ik hoop dat jullie me kunnen helpen. Al een tijdje worstel ik met mijn transitie. Ik vraag me af of de kosten niet groter zijn dan de baten. Bij kosten denk ik aan mijn positie in het sociale leven (van raar aangekeken worden op straat, een net iets andere behandeling krijgen als je bijvoorbeeld ergens koffie besteld, een andere band met vrienden, etc.), het moeilijker vinden van een partner, verminderde kansen op de arbeidsmarkt, de tijd die je kwijt bent om om te leren gaan met je nieuwe emotionele functioneren, en de tijd die het kost om ook de praktische dingen van het vrouw zijn onder de knie te krijgen. Het valt me zwaarder dan ik had gedacht. Ik ben niet zeker van de winst en tegelijkertijd merk ik dat het proces zoveel tijd en energie vraagt dat ik me niet op de zaken kan richten die in deze levensfase (ik ben 31) juist belangrijk zijn (carriere, sociaal levenm partner). Ik heb zodoende na 1,5 jaar hormonen besloten om even een stap terug te doen, te stoppen met de hormonen en opnieuw te kijken of dit wel het juiste pad is.

Ik vraag me af wat de kijk is van transvrouwen jaren na de transitie op hun eigen transitie. Ik heb dit één keer eerder besproken met iemand die ik half ken. Zij was al meer dan 5 jaar klaar en gaf aan dat ze terugkijkend het niet zeker wist of ze als man minder gelukkig zou zijn geweest. Nu is zij wellicht niet representatief voor de gehele groep dus vandaar dezelfde vraag jullie. Hoe kijken jullie jaren na je transitie naar je eigen transitie? Heeft het opgeleverd wat je hoopte dat het op zou leveren? Waar loop je nog tegenaan? Zou je met de kennis van nu dezelfde keuze hebben gemaakt?

Alvast hartelijk bedankt!

Liefs Emily

Hoe zou je behandeld willen worden, als je ergens koffie besteld? Dat je koffie krijgt, hoop ik.
Ik doe dat meestal zonder verwachtingen. Door verwachtingen bouw je alleen maar de angst op, dat ze niet uitkomen.
Op straat kunnen mensen je vreemd aankijken, dat valt te verwachten, en is niet vreemd, Mensen kunnen je ook heel lief aankijken of begrijpend,
prachtige ervaring, maar doen mensen dat niet altijd, ongeacht wie je bent of wat je ook bent. En wat kan het je schelen!
Het gaat er toch om, hoe jij je voelt en hoe jij in de wereld wilt zijn.
In het sociale leven kun je verliezen lijden, maar ook winst boeken. Voor mij is de winst groter en belangrijker dan het verlies.
Bovendien kun je met geduld en voortdurend blijven investeren in de contacten die lijken af te vallen, na je outcomming, de verliezen vaak wel beperken, als jou dat zelf de moeite waard is tenminste.
Meer serieus is natuurlijk de verminderde kans op het vinden van werk of een partner, wat natuurlijk niet wil zeggen, dat het dan ook daadwerkelijk moeilijker hoeft te zijn. Maar dat hangt natuurlijk af van een aantal persoonlijke omstandigheden.
Kan me voorstellen, dat afhankelijk van je opleiding, het vinden van werk moeilijker zou kunnen zijn, als vrouw. Bijvoorbeeld in technische beroepen.
De keuze daarin kan niemand je adviseren. Helaas.
Verder sluit ik me aan bij Nienke, dat het vinden van geluk, niets met gender te maken heeft. Het overkomt je, of het overkomt je niet
Je kansen zijn het grootst, als jezelf geluk en eerlijkheid uitstraalt.

[Alice]

Worstelen tijdens je transitie over de noodzaak. Is het de moeite, waar ik nu al tegenaan loop, wel waard. Krijg ik na mijn transitie een beter kwaliteit van leven?
Inderdaad, kosten – baten!

Helaas een berekening maken met gegevens zoals,
…,.% van de transgenders is tevreden + , …,.% van de tg. is minder tevreden + …,.% van de tg. etc. etc. geeft als uitkomst;
de kans dat ik gelukkig ga worden = 1 op …
Hier heb je geheel niets aan. Ieder heeft zijn/haar eigen invulling van een ‘geslaagde transitie’.

Op de transitie bijsluiter staat geschreven “geheel, minder of niet geslaagde,transities van andere transgenders geven geen garanties dat dit bij jou ook zo kunnen zijn”.

Heel goed is dat je gestopt ben met hormonen. Geeft een bezinningsmoment om je gevoelens, doelstellingen, in een ander perspectief te zien en te weten hoe je daar verder mee om zou kunnen gaan.