Familie heeft problemen met mijn trans zijn

[Anon20180311]

Hoi Nick ( naam genoot ),

Ik leef al meer dan 20j als trans-man en ken letterlijk niemand, die niemand verloor door zijn of haar GD in zijn of haar familie . Soms niet onmiddellijk, meestal langzaam en stil einde contact. Stille contact verbreking, vond of vind ik het ergste.
Raad/advies, wel persoonlijk kan ik je deze meegeven: Ofwel kies je voor jezelf, ofwel kies je voor de middenweg, ofwel voor je familie.

Voor de middenweg kiezen en eveneens voor jezelf kiezen, die koos ik persoonlijk. Met andere woorden, ik kende veel begrip voor mijn moeder en stiefvader ( mijn vader, overleed toen ik amper 11j was, jammer genoeg) familie, broers, zussen, enz,.... maar luisterde ook naar mezelf. Wat wou ik, wie was ik, wat wilde ik, hoe wilde ik verder, hoe wilde ik oud worden ? Hoe wilde ik leven ? Wie was ik, wat voelde ik ?. Simpel als jongen /man als Nick, de zoon van mijn moeder.

En geloof me, mijn moeder was enorm wijs. Maar miste de eerste jaren nog vaak, tussen hem / hij en haar/zij. Maar dat nam ik haar nooit kwalijk, want ik was haar kind, haar kind die eerder een dochter was en nu een jongeman. Maar, ik was het zelfde kind.

Het is met andere woorden niet gemakkelijk voor ons, maar ook niet voor onze dierbaren of directe omgeving. Verlies jezelf niet, wacht niet om wie of wat dan ook ( stop je gevoelens en zijn, niet in de frigo, tot 50j plus bent of meer). Wees en durf jezelf zijn, zoals je bent en de rest volgt vanzelf als ze echt van je houden. En verliezen doen we allemaal ( geloof me), maar winnen eveneens, onze ware schoonheid, ons zelf.


Grtz Nick

[Nick1703]

Hai Nick,

Ja mijn ooms en tantes snappen het ook niet, maar dat interesseert me niet, dan heb ik daar toch geen concact meer mee? Het ergste vind ik mijn ouders en mijn oma's. Gelukkig lijkt het wat beter in te dalen en begint er bij mijn moeder wat berusting te komen. Ook oma van vaders kant doet er laconiek over: dat je dit nu pas zegt, ik wist t al sinds je vijfde. Oma van moeders kant is erg verdrietig maar dat gaat wel weer over.

[wiggeltje]

Herkennen jullie dit? Ik ben sinds vorige week out en thuis kan ik er amper normaal over praten. Ik heb dan wel allerlei herenbroeken gekocht gisteren en dat is allemaal oke, maar als ik er maar over praat, of opper dat ik naar de huisarts moet gaan voor een doorverwijzing naar de VU worden mijn ouders echt helemaal gek. Ze praten ook nog steeds met mijn biologische naam. Ik heb gevraagd of ze dan in ieder geval minder mijn naam willen zeggen, bijvoorbeeld als ze zeggen: je rolstoelbanden moeten opgepompt, hoeft daar echt geen naam achter, ik ben de enige met een rolstoel in dit huishouden. Ik snap ook dat ze nog moeten wennen, maar opmerkingen als: we hebben een dochter en we zullen NOOIT een zoon hebben maakt t voor mij wel een beetje lastig als ik eerlijk ben. Maar lang verhaal kort: hoe gaan jullie om met familie die het er moeilijk mee heeft?

Klinkt als een verzet tegen jou, maar uiteindelijk zul je dit winnen.
Ik kan je alleen tips geven zoals ik ermee omga:

Ik ken je ouders en thuissituatie niet, maar je kunt desnoods hen erop uitdagen door niet naar de verkeerde naam te luisteren, maar wel naar Nick. Dan zet je bijvoorbeeld de muziek lekker luid en wanneer zij zich storen en je bij naam roepen dan reageer je pas op hen bij de juiste naam. Is altijd best leuk om tegen ouders rebels te doen, maar niet boos worden als zij boos worden, lachen is dan nog beter

Bij formulieren zoals belasting en soortgelijke documenten gewoon je jongensnaam gebruiken en de N van Nick voor als er alleen de voorletter in moet worden gevuld, bij geslacht de M van man aankruisen en dit natuurlijk aan je ouders laten zien. Ze zullen dit misschien storend vinden en je waarschuwen dat je daarmee problemen kunt krijgen, maar echt niet dat je daarvoor problemen krijgt. Pakken zij de formulier af, dan kun je altijd nog je handtekening met een duidelijke Nick aangeven.

Ik persoonlijk vind naam erg belangrijk. Je kunt goede dingen doen voor de familie en dan af laten weten wanneer zij je bij verkeerde naam noemen. Iets simpelweg laten om te doen wat ze van je gewend zijn als teken van verzet. Probeer wel de liefde voor je familie erin te houden, door te laten zien dat je graag voor hen staat, maar respect eist voor wie jij bent, want dat is jou recht en hun plicht als ouders.

[Nick1703]

Precies! Ik vind de naam echt iets heel belangrijks, heb ook echt een naam gekozen die is zoals ik ben. Kort krachtig en stoer.En ja, ik moet morgen voor mijn vrijwilligerswerk op gesprek bij een bedrijf, daar ben ik gewoon Nick. De organisatie heeft me zelfs opnieuw voorgesteld aan de volgers (ik werk bij stichting Wij Staan Op!) Dat ik 2 jaar terug ben binnengekomen als Zarah, maar dat ik nu Nick heet. Geweldig toch.

[Jer158]

Er zijn al zinnige dingen gezegd. Het hangt allicht van je persoonlijkheid af, maar m.i. is het belangrijk te onthouden dat het geen kwestie is van "winnen". Je ouders en jij zijn geen twee tegenpartijen in een wedstrijd. Het zijn je ouders die je wrsch in je leven wil houden, dus zoek een oplossing "met hen" niet "tegen hen". Jullie zijn beide zoekende naar hoe met deze nieuwe situatie om te gaan, niet meer niet minder.

Met tijd en wat educatie op de juiste momenten zul je wrsch een eind komen. Zoals Ender al aangaf, willen de meeste ouders alleen maar dat hun kinderen gelukkig zijn. Het is alleen dat jouw ouders jarenlang achterlopen op jouw eigen proces en een boel in te halen hebben voordat ze daadwerkelijk kunnen begrijpen en accepteren dat dit voor jou de juiste weg is. Daar kunnen ze jouw hulp bij gebruiken. Natuurlijk is dat frusterend voor jou, en het is net zo goed frusterend voor hen, maar jullie hebben hetzelfde doel voor ogen: jouw geluk.

En inderdaad gewoon die verwijzing regelen! Het is verleidelijk om te wachten tot je die bevestiging krijgt van je ouders, maar wachten zorgt er niet voor dat die bevestiging (eerder) komt. Het vertraagt je proces alleen (want wachttijden). Als later in het traject alsnog blijkt dat het jullie te snel gaat is het vroeg genoeg om op de rem te trappen.

[Dieuwertje]

En inderdaad gewoon die verwijzing regelen!

Bovendien laat je daarmee zien dat het je serieus neemt en meent.

[Nienke]

Hoi Nick, het is voor je ouders gewoon moeilijk, Dat er weerstand is lijkt mij vrij normaal wanneer ouders nooit iets gemerkt hebben of misschien wel maar het niet willen weten.Wellicht zelfs een vorm van schaamte voor de buitenwereld of moeite met het bijstellen dat je kind anders is als dat je altijd dacht dat het was.
In ieder geval kost het tijd.

Ik heb hier ook veel over nagedacht en heb zelf in mijn geval er gewoon voor gekozen afstand te nemen voorlopig,
Mijn ouders werken helaas als een afleidende storende factor die nauwelijks tot geen luisterend oor voor mij zijn of inleving tonen.
Waarschijnlijk een manier om ermee om te gaan,
wat goed is is moeilijk te zeggen, in ieder geval, kies voor jezelf en ga daarvoor en is de situatie leefbaar, gewoon contact houden, gun ze dan gewoon de tijd, uiteindelijk ben jij er al heel lang mee bezig en hun nog niet.

sterkte
groetjes Nienke

[Nick1703]

Hoi Nick, het is voor je ouders gewoon moeilijk, Dat er weerstand is lijkt mij vrij normaal wanneer ouders nooit iets gemerkt hebben of misschien wel maar het niet willen weten.Wellicht zelfs een vorm van schaamte voor de buitenwereld of moeite met het bijstellen dat je kind anders is als dat je altijd dacht dat het was.
In ieder geval kost het tijd.

Ik heb hier ook veel over nagedacht en heb zelf in mijn geval er gewoon voor gekozen afstand te nemen voorlopig,
Mijn ouders werken helaas als een afleidende storende factor die nauwelijks tot geen luisterend oor voor mij zijn of inleving tonen.
Waarschijnlijk een manier om ermee om te gaan,
wat goed is is moeilijk te zeggen, in ieder geval, kies voor jezelf en ga daarvoor en is de situatie leefbaar, gewoon contact houden, gun ze dan gewoon de tijd, uiteindelijk ben jij er al heel lang mee bezig en hun nog niet.

sterkte
groetjes Nienke

Hai Nienke,
Mijn ouders wisten het wel, of hebben het altijd moeten weten. Ik liep als vijfjarige al te emmeren over jongenskleding. Ik kocht het soms ook gewoon toen ik ouder werd. Ze hebben vooral problemen met het feit dat ik hun Zarah'tje niet meer ben zoals ze het zelf zeggen. Mijn moeder is al redelijk aan het bijdraaien hoor, ze ging net weg, en riep naar boven: ik ga! Fijne dag nog..... Nick.

[Nate_0]

Dat klinkt al als een goed begin

Mijn ouders vinden het ook moeilijk dat ik hun dochter niet meer ben. Ik weet dat veel transgenders het lastig vinden om zoiets te horen omdat het niet klopt--je bent natuurlijk nooit je ouders' dochter geweest in de zin dat je altijd trans bent geweest, maar je ouders hebben je wel lang als dochter gezien. Dat beeld wordt nu om gegooid, en dat is heftig. Ze gaan toch een soort van rouwproces in, niet voor wie je was, maar wel voor wie ze dachten dat je was (tot ze zich realiseren dat jij gewoon dezelfde persoon blijft en dit veel minder ingrijpend is dan ze waarschijnlijk in eerste instantie dachten).

[Nick1703]

Dat klinkt al als een goed begin

Mijn ouders vinden het ook moeilijk dat ik hun dochter niet meer ben. Ik weet dat veel transgenders het lastig vinden om zoiets te horen omdat het niet klopt--je bent natuurlijk nooit je ouders' dochter geweest in de zin dat je altijd trans bent geweest, maar je ouders hebben je wel lang als dochter gezien. Dat beeld wordt nu om gegooid, en dat is heftig. Ze gaan toch een soort van rouwproces in, niet voor wie je was, maar wel voor wie ze dachten dat je was (tot ze zich realiseren dat jij gewoon dezelfde persoon blijft en dit veel minder ingrijpend is dan ze waarschijnlijk in eerste instantie dachten).

Precies, volgende week moet ik een filmpje opnemen voor mijn stichting. Ik heb in eerste instantie gezegd ik doe mee als beeldvulling, ik zeg niks omdat ik dan mijn naam moet zeggen en dat is confronterend voor mn ouders. (bij mijn stichting ga ik compleet door het leven als Nick, team social media heeft zelfs na mijn coming out een vernieuwd welkom voor ons nieuwe oude lid geschreven) Maar ik begin steeds meer te twijfelen. Het is mijn werk, mijn filmpje. Als ze dat confronterend vinden kijken ze toch niet?