Ok, ik heb mijn les geleerd. Doe de eerste week nadat de packing eruit is géén lichte kleding aan. Toen The Hangover 2 gisteren was afgelopen merkte mijn moeder op dat er vlekjes op de achterkant van mijn beige shortje zaten. Wat gevolgd werd door de smalende opmerking van mijn zusje: “weet jij ook eens hoe het is om door te lekken!” Gelukkig ging het er met even wassen snel uit. Het was vooral wondvocht en kennelijk zat mijn maandverbandje niet helemaal goed. Uit voorzorg heb ik bij het slapen alleen een hemdje aan gedaan. Dat bleek niet onverstandig. ’s ochtends zag ik op mijn incontinentiematje (slaap ik al op sinds de operatie) meerdere roze vochtplekjes. Welkom in het leven van een vrouw, aldus mijn vriendin.
’S ochtends is mijn familie eerst gaan zwemmen en kon ik vast mijn antibiotica nemen. Tegen het advies van de zusters in ben ik beneden gaan eten. Eigenlijk mag dat pas als de katheter eruit is, maar de reden dat ze het afraden is dat je niet zo lang kunt zitten. Ik vond dat best meevallen en heb het erop gewaagd. Eigenlijk ging dat verassend goed. Mijn katheter verborg ik onder een vestje dat ik om mijn middel had geknoopt. Ik moest een paar keer gaan verzitten en leuk is anders, maar het werkte. Daardoor kon ik ten minste met mijn hele familie ontbijten. Ik heb eindelijk ook een andere patiënt van dr. Chettawut gezien (te herkennen aan het gele donutkussen en de ongemakkelijke houding tijdens het zitten). Toen ik langsliep om eten te halen feliciteerde ze me even
. Er blijkt dus een menukaart voor Chettawut-patiënten op de bar bij het ontbijt te staan met wat je voor en na de operatie mag eten! Stom dat ik dat niet voor de operatie had gezien. Je kunt dus soep en gelatine bij het ontbijt bestellen en als diegene die met je mee is ontbijt mee wil nemen, maar twijfelt over wat je mag eten, dan kun je het op dat kaartje zien!
Na het eten ben ik naar boven gegaan en hebben we The Hangover 3 gekeken. Ik kon tussendoor eindelijk poepen! Het is belangrijk dat dit niet te lang duurt. Anders krijg je laxeermiddel van de verpleging. Het is immers niet de bedoeling dat je constipatie krijgt. De katheter zit er nog wel in en blijft op zijn plaats met een pleister zodat het niet teveel beweegt. Alles is nog erg gezwollen, dus halen ze hem pas op een later moment eruit.
Rond 12:00 kwam de verpleging voor het dilateren. De eerste vier dagen hoef ik maar één keer te dilateren, maar wel steeds langer. Op het bed en beentjes gespreid. Eerst werd gekeken of alles goed was en de zuster merkte al snel op dat de zwelling af was genomen en de bloedprop kleiner was geworden (die was er dus uitgelekt). Met het spiegeltje in de hand werd mij uitgelegd hoe ik het glijmiddel moest aanbrengen (je krijgt ook een soort verdovend glijmiddel in het begin). Eerst de dilator schoonmaken met een babydoekje en dan ‘lots of lube’ erop. In een hoek van 45 graden inbrengen en ‘twist and push’ tot ik bij de 4 inch was. Daarna moesten mijn benen plat op een kussen leggen en druk op de dilator zetten. Dit moest ik 30 minuten doen. Daarna mocht de dilator er langzaam uit, ‘twist and pull’, kon ik de dilator schoonmaken met een tissue en mocht alles weer aan. Als je klaar bent moet je dat ding wassen met milde zeep en mag het weer weg.
Zoals iedereen zegt: dilateren is saai! 30 minuten was aan de korte kant, maar de volgende keer zet in een serie op. Nu heb ik even snel een mailtje beantwoord. Ik kijk er niet naar uit om dit de komende jaren te doen, maar het hoort erbij. Overigens krijg je die dilators in een mooie bruine etui aangeleverd. Best stijlvol als je het mij vraagt. De verpleging neemt de set pas mee als de packing eruit gaat en er de eerste keer een dilator in moet. Geen idee waarom ze dat eigenlijk niet eerder doen. Wellicht om te voorkomen dat iemand overenthousiast wordt ofzo en er gekke dingen mee gaat doen?
Ik slik nu nog elke dag Tramadol, maar ga daar morgen denk ik tijdelijk mee stoppen om eens te kijken hoe het dan gaat. Ik ben benieuwd wat ik dan voel. Uit voorzorg ben ik het blijven nemen. Laten we eens kijken hoe dat gaat.
Mijn familie (behalve mijn moeder) is nu even weg (ben even vergeten waar naartoe). Waarschijnlijk zijn ze tegen 19:00 terug en nemen ze eten mee. Dat hebben ze gisteren ook gedaan. Werkt prima en is nog best gezellig op de kamer. Normaal hou ik wel van pittig, maar sommige gerechten gaan hier wat dat betreft wel ver. Gisteren heb ik na één hap van een bepaalde schotel drie glazen water achterover geslagen en nog wat rijst en zelfs toen bleef het hangen. Hopelijk krijgen vandaag een tandje minder pittig.
. Ook heb ik nog met het meisje uit de VS contact gehad die nu in de kliniek ligt. Haar operatie is goed verlopen. We hebben haar aardig goed voorgelicht en ze was erg tevreden met hoe het was gegaan. Ze had wel hetzelfde probleem als ik: een pijnlijk stuitje van het lange liggen. Op mijn aanraden heeft ze de verpleging om een extra kussen gevraagd voor onder haar benen. Niet optimaal, maar 'comfortabel' liggen is moeilijk te bereiken als je net geopereerd bent en ingepakt zit. Hoogstens is het meer of minder oncomfortabel. Gelukkig wordt dat later beter, maar ik slaap ook nog weleens met een (poezen)kussen tussen mijn benen om op mijn zij te liggen en de druk te verlichten. Het is nu eenmaal een tijdje dik en gezwollen.