Klaar voor SRS?

[Alexandra]

Ben er altijd al wel klaar voor geweest, afgezien van de zelfacceptatie. En dit is een deel of hoofdstuk dat ik ook wil afsluiten. Ik leg alleen geen nadruk op alleen een SRS, het is voor mij het totaalplaatje, en dat totaalplaatje moet in orde komen.

Ik begrijp dat er omwegen zijn, maar ook daar moet je wachten. Je hebt nu eenmaal een verklaring een genderspecialist nodig. Daarnaast, als het sneller bij een ander kan wil het nog niet zeggen dat het zonder zorgen gaat. Uit ervaring weet ik dat het wachten uiteindelijk niet in de weg heeft gestaan, ik zeg dit omdat het fysieke deel (SRS,HRT e.d.) eigenlijk het makkelijkst is. De echte uitdaging is mentaal of geestelijk. Er komt heel wat bij kijken, en een transitie is zelden na 4 uur op een operatietafel gelegen te hebben geslaagd. Reken maar op 10, 20 jaar voor volledige acceptatie dan wel integratie als vrouw, of man, en zelfs dan kun je er nog mee geconfronteerd worden. Oftewel: trans zul je altijd blijven. Nog 1-2 jaartjes wachten op een SRSje is voor mij geen echte zorg. (meer)

[Raisa]

Ik zie de SRS niet als ultiem doen waardoor het voor mij (nog) niet zo'n haast heeft. Ik wil de tijd gebruiken om goed de voors en tegens af te wegen en het pas te doen als ik er klaar voor ben en ik de tijd kan opbrengen. Een paar maanden geleden zei ik tegen mijn psycholoog aan het VUmc dat ik de SRS graag wilde. Ik vond mijn penis immers nutteloos en onhandig. Dus mocht de operatie mislukken dan zou er niet veel gemis zijn. Maar sinds 3 maanden merk ik toch hoe waardevoel het hebben van sexueel gevoel is, het zou nu wel een gemis zijn als dat opeens weg was.

[Anon20180501]

Ook ik heb er nog lang en diep over nagedacht of ik wel zo ver wilde gaan zoals ik dacht en wenste kort na mijn bewustwording, Sasha. Ik heb daar noodgedwongen ruim de tijd voor gekregen want tussen het moment van besef tot 4 mnd voor de aanmelding bij het VUMC (totaal 20 mnd) kon ik niet anders dan wachten tot ik de volgende stap in mijn transitie kon nemen.
Wat jij zegt, het totaalplaatje, dat is wat ik voor me zelf heb ingevuld gedurende de tijd dat ik in de 'wachtkamer' zat. Zelfacceptatie was makkelijk voor mij omdat ik de jaren daarvoor een grote hekel had aan mezelf omdat ik nooit toekwam aan een stabiele invulling van mijn leven wat niet alleen ten koste ging van mezelf maar ook van mijn kinderen. Als je ergens niet op kon bouwen en vertrouwen was ik het wel.
Mijn alles overheersende onzekerheden, depressie en zelfdestructief gedrag verdwenen als sneeuw voor de zon nadat ik hiervan de oorzaak had leren kennen, mijn genderdysforie. Wat een verlossende gewaarwording was dat, eindelijk ontsnapt uit die mentale gevangenis en een doel in mijn leven (waarvan ik weliswaar en wel degelijk bewust van was dat het geen makkelijke expeditie zou worden)
Schaamtegevoel kende ik in de tijd dat mijn leven in puin lag en nu overvalt me schaamgevoel soms alleen nog maar als ik aan die tijd denk en erover praat. Omdat ik het verder niet kende was het niet zo moeilijk voor mij om van de ene op de andere dag om te gaan.
Ik spreek niet over mezelf als hebbende een androgyn uiterlijk, hoe ik het precies moet noemen weet ik ook niet maar al voordat ik omging spraken mensen me vaak al aan als mevrouw. Niet alleen mijn geringe lengte was daar debet aan, ook mijn uiterlijk en gedrag was daar aanleiding voor. Het omgaan was voor mij dus appeltje eitje en dat resulteerde natuurlijk in zelfverzekerdheid en een goede uitstraling, bewegen deed ik als aangeboren.

Bovenstaande moet ik allemaal intinutief aangevoeld hebben meteen nadat ik besefte dat ik een vrouw was, zo ook wist ik meteen dat mijn transitie niet af zou zijn en niet gelukkig zou worden als ik niet ook de operatie zou ondergaan.
Behalve de ellende die ik gekend heb gun ik iedereen dat wat mij meezat maar ik besef ook wel dat het niet voor iedereen allemaal zo simpel ligt. Ik probeer met alles wat in me zit mee te denken, deel ik mijn ervaringen en moedig iedereen aan waar ik kan maar ook ik zal nog tegen zaken aanlopen die ik nog moet zien te overwinnen en daarbij is de support en zijn de ervaringen van anderen zeer welkom.

Liefs, Daniela

[Hedwich]

Ik houd wel van een beetje gekheid, maar zolang het gekheid op een stokje is kan ik er niet mee uit de voeten. Ik mis het liever dan erdoor gefrustreerd te raken. Helaas (?) proefondervindelijk uitgevonden

[Arike]

Ik vond mijn penis immers nutteloos en onhandig. Dus mocht de operatie mislukken dan zou er niet veel gemis zijn. Maar sinds 3 maanden merk ik toch hoe waardevoel het hebben van sexueel gevoel is, het zou nu wel een gemis zijn als dat opeens weg was.

Even puur mezelf sprekend: pas nu na mijn srs kan ik echt genieten van mijn sexueel gevoel. Dit even los gezien van de fysieke ongemakken in het hersteltraject...

[Arike]

Bovenstaande moet ik allemaal intinutief aangevoeld hebben meteen nadat ik besefte dat ik een vrouw was, zo ook wist ik meteen dat mijn transitie niet af zou zijn en niet gelukkig zou worden als ik niet ook de operatie zou ondergaan.

Hoe verder ik in het traject kom, hoe meer ik merk dat ik afstand neem van uitspraken als "vrouw zijn" (of me vrouw voelen)....

Ik weet dat ik een uiterlijk heb dat voor de meerderheid van de mensen goed voor vrouw kan doorgaan. En ik heb een lichaam waar ik -nu post-op- van kan genieten (afgezien dan van een steeds meer doordringend buikje.... Maar dat heeft andere oorzaken )

Maar bij "vrouw-voelen" of "vrouw-zijn" kan ik mij nog steeds heel weinig voorstellen.

Mijn "verpakking" is gewoon verbeterd, daardoor voel ik mij beter (want een stuk minder geremd dan voorheen). Niets meer, niets minder

[Anon20180501]

Bovenstaande moet ik allemaal intinutief aangevoeld hebben meteen nadat ik besefte dat ik een vrouw was, zo ook wist ik meteen dat mijn transitie niet af zou zijn en niet gelukkig zou worden als ik niet ook de operatie zou ondergaan.

Hoe verder ik in het traject kom, hoe meer ik merk dat ik afstand neem van uitspraken als "vrouw zijn" (of me vrouw voelen)....

Ik weet dat ik een uiterlijk heb dat voor de meerderheid van de mensen goed voor vrouw kan doorgaan. En ik heb een lichaam waar ik -nu post-op- van kan genieten (afgezien dan van een steeds meer doordringend buikje.... Maar dat heeft andere oorzaken )

Maar bij "vrouw-voelen" of "vrouw-zijn" kan ik mij nog steeds heel weinig voorstellen.

Mijn "verpakking" is gewoon verbeterd, daardoor voel ik mij beter (want een stuk minder geremd dan voorheen). Niets meer, niets minder

Wanneer ik met iemand in gesprek geraak en die vraagt wie ik ben antwoord ik; "Daniela.". Gedachten zoals ik ben een vrouw of transvrouw komen verder niet meer in me op. Voordeel daarbij is natuurlijk als je uiterlijk je niet meteen verraad maar toch zal dat wel eens gebeuren en zeker wanneer je langer met iemand in discussie gaat. Ik besef heus wel dat een 2e indringender blik 'mijn geheimpje' ontsluiert.

Tanja heeft me ooit gevragen wat mijn gevoelens waren en waarom die vrouwelijk zouden zijn. Ik heb daarop geantwoord dat ik dat niet kan uitleggen omdat ik niet beschik over vergelijkingsmateriaal, ik kan alleen mijn persoonlijkheid en manier van handelen omschrijven en die waren niet echt mannelijk zeg maar. (voor zover er zoiets bestaat als een universele definitie van wat een man is)

Voor mij zal mijn gereserveerde houding die ik aanneem bij ontmoetingen aanhouden tot na de SRS. Hoewel ik genoeg gelegenheid heb gehad om relaties aan te gaan blijf ik hierin vooralsnog afstand houden. Niet dat ik niet in staat zou zijn om liefde te delen met iemand maar omdat het voor mij (mijn gevoel) nog niet mogelijk is me helemaal te geven en daardoor iemand moet/zal teleurstellen. Voor mezelf mis ik dan ook iets natuurlijk(s).

Zolang mijn buikje nog niet hangt omdat ik geniet van het leven zie ik geen aanleiding om iets aan mijn levenstijl te veranderen. Met buikspier-oefeningetjes moet ik het wel binnen de door mezelf bepaalde normen zien te blijven houden

Liefs, Daniela

[Danielle]

Ik kan het gevoel van Arike wel delen. Het begrip "vrouw zijn" of "vrouw voelen" vind ik volstrekt abstract. Toen laatst iemand aan mij vroeg wat het voor mij nou betekende om vrouw te (kunnen) zijn, kon ik daar ook geen antwoord op geven. Ik voel me gewoon mezelf en daar past een vrouwelijk lijf beter bij dan een mannelijk.

Wat SRS betreft vind ik de wachttijd niet erg. Ik ben er zelf nog niet eens uit of ik het echt wil. Toen ik bij het VU binnenkwam neigde ik meer naar niet dan naar wel zelfs. Let wel, ik had net een half jaar daarvoor mijn grootvader overleden aan de gevolgen van een op zich geslaagde operatie. Dat schrikt wel af, kan ik je zeggen. Inmiddels neig ik meer naar wel dan naar niet. Maar als je tegen me zou zeggen dat ik morgen de operatie kamer in kan dan zou ik niet weten of ik dat ook zou doen.

Voor het seksuele gevoel hoeft het van mij niet zo. Ik heb gaandeweg mijn leven gewoon seks gehad op de manier waarop jongetjes het met meisjes doen. De fysieke ervaring was best prettig, maar ik vond het een hoop gedoe. Ik vond het knuffel, kus en streelgedeelte veel interessanter. Nu het laatste restje van mijn toch al kleine libido door de progynova ook de kop in is gedrukt vind ik dat wel prettig eigenlijk. Het voelt als een verlossing. Ik heb nog wel gewoon romantische interesses en behoefte aan fysieke affectie maar dat mag geheel zonder seks van mij.

SRS is voor mij meer een practisch iets dan gevoelsmatig. Het voelt dan wel meer dat mijn lichaam 'af' is en ik zie er een boel practische voordelen in. Met badkleding of lingerie bijvoorbeeld. Ik zie het echt als een sluitstuk voor mijn transitie, niet als het begin van een nieuw leven. Ik ben er nog naar toe aan het leven en aan het idee aan het wennen. Ik vind het nog steeds een onwerkelijk idee dat je de operatiekamer in kan met een penis en eruit komt met een vagina.

[Raisa]

Dit even los gezien van de fysieke ongemakken in het hersteltraject...

Het zijn vooral de SRS complicaties waarover ik zoveel hoor waardoor ik denk: "Wacht even, is het wel echt verstandig zo'n groot risico te nemen?"

[Eva]

Op jouw leeftijd en met jouw conditie lijkt het risico me aanvaardbaar, Raisa. Maar het is wel verstandig dat je je realiseert dat het allemaal geen grapje is.