Leven als jezelf met weinig medische interventie

[Hormoonmeisje]

Ik heb zelf al 5 jaar erop zitten als vrouw in deze maatschappij. Ik heb een sociale transitie doorlopen en in januari 2018 als 1 van de eerste zonder orchidectomie.
Ik kleed mezelf als vrouw, ik heb logopedie gehad om mijn stem aan te passen, ik heb electrolysis op lichaam en gezicht gehad. Met een pruik en make-up was ik al snel passabel. Maar toch miste ik nog iets. Die siliconen kleefborsten waren wel goed voor even maar ik miste het hebben van mijn eigen vlezige borsten. Ik onderging dus uiteindelijk een borstvergroting met siliconen prothesen.
Hormoontherapie heb ik kort geprobeerd maar ik had er veel bijwerkingen van. Ik slik wel nog Finasteride om mijn haardos te behouden en om groei van lichaamshaar af te remmen.
Op zich ben ik best gelukkig.
Relaties zijn wat moeilijker. Ik val op mannen. Vaak zijn ze wel nieuwsgierig maar een serieuze relatie durven ze niet aan, uit angst wat de omgeving ervan zal denken.
Vaak zijn de verwachtingen gebaseerd op wat men in porno ziet. Jammer vind ik dat. Ik ben meer dan enkel een transgender. Ik ben een mens met een identiteit die veel diverser is dan enkel transseksualiteit.
Ook in de transgendergemeenschap heb ik weleens weerstand ondervonden tegenover mijn manier van transitie. Ben weleens uitgemaakt geweest voor trender en voor “niet een echte trans”.
Ik ben blijkbaar een uitzondering in mijn transitie die vooral sociaal was en slechts op de tweede plaats medisch.
Zijn hier nog mensen die zoals ik leven?
Groetjes,
Kato

[Wolfy_girl]

Ik vind het ontzettend knap dat je uit de voeten kan met zo weinig middelen. Had je veel bijwerkingen door de Cypro? Dat is namelijk wel het middel met de meeste bijwerkingen. Ik ben ook blij als ik geen Cypro meer hoef te slikken.

Ik begrijp hoe lastig het is om een relatie te beginnen. Ik heb geluk dat ik een vriendje heb die mijn transitie heeft meegemaakt en hier ook geen problemen mee had. Soms vraag ik me wel eens af hoe ik het zou maken op de "datingmarkt" vandaag de dag. Ik verwacht dat ik dan ook veel van dezelfde problemen zou hebben.

En tsja, sommige mensen hebben altijd wel wat te zeiken over een ander. Dat gaat bij mij het ene oor in en het andere weer uit. Ik heb het wel vaker gezien dat iemand zonder HRT de transitie is doorlopen (niet vaak, maar ik heb ze wel gezien in transgender communities).

[Hormoonmeisje]

Ik vind het ontzettend knap dat je uit de voeten kan met zo weinig middelen. Had je veel bijwerkingen door de Cypro? Dat is namelijk wel het middel met de meeste bijwerkingen. Ik ben ook blij als ik geen Cypro meer hoef te slikken.

Ik begrijp hoe lastig het is om een relatie te beginnen. Ik heb geluk dat ik een vriendje heb die mijn transitie heeft meegemaakt en hier ook geen problemen mee had. Soms vraag ik me wel eens af hoe ik het zou maken op de "datingmarkt" vandaag de dag. Ik verwacht dat ik dan ook veel van dezelfde problemen zou hebben.

En tsja, sommige mensen hebben altijd wel wat te zeiken over een ander. Dat gaat bij mij het ene oor in en het andere weer uit. Ik heb het wel vaker gezien dat iemand zonder HRT de transitie is doorlopen (niet vaak, maar ik heb ze wel gezien in transgender communities).

Hai Wolfy,

ik had de bijwerking dat mijn tumormarkers gevaarlijk hoog opliepen.
Ik heb al een familievoorgeschiedenis van kanker, dus was het in mijn geval het beste om de HRT te stoppen.

Ik ben Finasteride, 5 mg, blijven slikken om vermannelijking grotendeels tegen te gaan.
Ik ben niet vermannelijkt in de jaren sinds ik gestopt ben, dus het doet zijn werk wel.
Ik had vroeger al lage testosteron waarden.

Mijn geluk was dat ik ook zonder HRT passabel was.
Ik had al een hoge stem en moest die gewoon nog een beetje finetunen. Een zware kaaklijn heb ik nooit gehad en van gezichtshaar was er ook amper sprake.
Wel bleef ik heel dysforisch dat ik geen echte borsten had. Met die kussentjes voelde ik me zo incompleet. Dus na de borstvergroting is de genderdysforie wel meer gaan liggen.
Verder heb ik nog steeds veel moeite om mijn geslachtsdelen te accepteren. Mijn penis voelt aan als iets dat niet van mij is. Dus genderdysforie ervaar ik nog steeds maar ik wil niet door zo een zware SRS hoeven gaan. Dus probeer ik ermee te leven. Ik leid een gelukkig en goedgevuld leven, wat er wel bij helpt.

Ik ben nu eigenlijk vrouwelijker dan toen ik HRT nam. Van de HRT werd ik dik en leken mijn schouders juist breder.
Zonder HRT heb ik heel fijne armpjes.
Ik ben ondertussen het gewicht weer verloren, dus heb mijn figuur van vroeger terug.

Ik heb deze weg gekozen omdat ik klein en fijn gebouwd ben.

Mannen willen vaak wel seks en dringen aan, maar een serieuze commitment zien ze niet zitten, meestal.

Soms wilde ik dat ik op vrouwen viel. Ik vind het juist moeilijker om als heteroseksuele transvrouw te daten.

Ik heb weinig medische middelen nodig gehad in mijn transitie maar heb veel meer cosmetische aanpassingen nodig gehad die ook weer duur waren, dus dat compenseert.

Ik heb veel geld uitgegeven aan professioneel leren highlighten en contouren, aangezien ik niet de voordelen van vetverdeling op HRT had, en dat dus naboots met make-up.
Verder heb ik ook redelijk wat geld uitgegeven aan laserontharing op het lichaam, iets dat de meeste die HRT nemen, niet laten doen omdat de HRT de lichaamsbeharing vertraagt.

Verder vind ik eigenlijk dat er weinig verschil is tussen mij en andere trans personen. Ik ben neurologisch trans. Was al zo van kindsafaan. De methode waarop ik met mijn genderdysforie omga verschilt gewoon wat tussen mij en andere trans personen.

Ik slik een plantaardig oestrogeen maar dat is eerder placebo dan dat ik er echt iets van verwacht.

Ik ben best gelukkig zo.

Ik heb een vrouwelijke lichaamsgeur kunnen creëren met pheromonen parfums te gebruiken. Die bevatten copulines, iets dat zwangere vrouwen ook uitscheiden.

Het was een hobbelige weg maar ik ben wel blij dat ik ze genomen heb.
Alleen wil ik graag nog mijn prins op het witte paard tegen komen.

Groetjes,
Kato.

[Elise]

Verder vind ik eigenlijk dat er weinig verschil is tussen mij en andere trans personen. Ik ben neurologisch trans. Was al zo van kindsafaan. De methode waarop ik met mijn genderdysforie omga verschilt gewoon wat tussen mij en andere trans personen.

Ik vind dit wel een mooie omschrijving die ik wel herken. Ik vind het erg belangrijk om binnen het traject te kijken wat ik nodig heb/ behoefte aan heb en niet naar het plaatje zoals het standaard wordt aangeboden. Voor mij is dat continue een check met mijn gevoel. Het is zeker niet de makkelijkste weg. En ik heb ook gemerkt dat op sommige transbijeenkomsten er afhoudend wordt gereageerd als je op deze wijze in staat. Uiteindelijk gaat het er toch om dat ik gelukkig wordt met mezelf onder mijn voorwaarden, en niet die van en ander. Maar fijn om te lezen dat er meer mensen op dit forum zijn die er zo over denken.

[Simão]

Ik ben nooit in transitie gegaan, ben zelfs maar deels uit de kast en ga zelden als man over straat.
Bij mij zijn de borsten ook het hekelpunt, ik wil ze er wel af, maar ik vind operaties op zich behoorlijk eng wegens een slechte ervaring bij een hysterectomie.
Ik heb van kleins af aan altijd een penis gemist, maar de operaties op dat gebied waren in mijn tienertijd nauwelijks mogelijk en nog steeds is het niet je van het, dus daar ben ik nooit aan begonnen. Ik heb wel een packer die ik soms gebruik.
Wat hormonen beteft, ik werd al doodziek voor de pil en mijn eigen hormoonhuishouding was altijd al apart door pcos en nu zit ik in de overgang, of ben er al doorheen, geen idee, niks van gemerkt behalve een opvlieger of tien over een periode van een half jaar. Dus liever niet.

Als kind stelde ik me gewoon voor met een jongensnaam als ik met vreemde kinderen ging spelen. Wat dat betreft waren de 6 weken die we altijd in het voorseizoen in on zomerhuis doorbrachten, een gelukkige tijd.
Ik kreeg trouwens ook gewoon wat ze nu jongensspeelgoed noemen. Speelde met hijskranen, autootjes, blokken en mecano. Maar ook met poppen, maar dan als vader. En vooral veel met paardjes. Dat zat er ook al vroeg in.

Ik heb tot in mijn late tienerjaren gewoon geleefd als soort van jongen, omdat er in die tijd niet zo´n stevige genderlimiet was. De mode was unisex. Iederen liep in een tuniek, Afghaanse jas, schipperstrui, spijkergoed, broeken met wijde pijpen, noem maar op. Sieraden, sjaaltjes, hoeden, lange haren, iedereen kon het dragen. Wat dat betreft heb ik erge mazzel gehad. Werd meestal ook aangesproken als jongeman door vreemden. Daarna werd dat lastiger, jaren 80, maar die heb ik doorlopen als een soort van dragqueen, dat de mode van toen ook weer goed toeliet. Ik was buiten de deur gewoon een persona.
Daarna zat ik in relaties, een van 8 en een van 3 jaar. Daar kan ik kort over zijn. Ik ben asexueel en als je niet toevallig met een andere asexueel bent, werkt dat niet (hoewel ze van mij met anderen mochten, wilden ze dat niet, ze dwongen mij liever), bovendien werd ik in zo´n koppelsituatie altijd gezien als de vrouw, ook door de eigen man. En dat vreet.
Het liep bij beide uit op een soort van huiselijk terrorisme, waarbij ik bij de eerste uiteindelijk koos het land uit te gaan en bij de heb tweede echt heb moeten vrezen voor me leven ("als je me verlaat vermoord ik je" en daar hij al grote dieren met zijn blote handen had omgebracht en varkens slachtte als hobby, en uitermate geweldadig kon zijn, nam ik dit serieus), waardoor ik hem heel voorzichtig heb moeten losweken over een langere tijd en naar een ander deel van het land vertrokken ben.
Daarna gewoon nooit meer een relatie gehad, ook geen behoefte aan, en ik laat me ook niet meer charmeren of manipuleren in iets dat ik niet wil.

Enfin, er is gewoon leven voor een transgender die niet in transitie gaat, omdat je in eerste instantie gewoon een peroon bent.
Ik woon in Portugal op het platteland, met paarden, honden, katten en kippen en door de mensen waar ik belangrijke interacties heb wordt ik ook gewoon vooral gezien als persoon, agrarier, zo je wilt, en mijn beste vriendin hier is ook buurvrouw en die weet dat ik trans ben, maar verder hebben we het er nooit over, het maakt haar verder niet uit, ze is een echte hippy en staat overal voor open.
Ik ben dus niet bezig met hoe anderen me zien en de enige tijd dat ik echt spijt heb dat ze me als vrouw zien is als de zoveelste vent je drammerig probeert te strikken.

Ik val romantisch op mannen. Ben dus homo romantisch.

Maar ik herken dus niet veel van dingen waar andere transpersonen het over hebben.