Ervaringen waar ik nog steeds aan moet wennen

[Statig_Moeras_Marter]

Het is net alsof iedereen verschillend is en je eigenlijk geen overweldigende verklaringen kan maken over iets zo verschillend als genen / biologie.

Inderdaad, mooi verwoord, maar ik heb de indruk alsof Sigrid haar ervaring met operaties en hormonen als een soort universele wet voor alle transvrouwen wil poneren.
Daar heb ik moeite mee. Er zijn zat transvrouwen die vergeten dat ze trans zijn X-aantal jaren na volledige transitie. Dat komt omdat zij een succesvolle transitie doorlopen hebben en hun leven niet meer beheerst wordt door genderdysforie. Zat transvrouwen genoeg die geen enkele gendermarker van hun geboortegeslacht meer vertonen.
Wat wel altijd blijft is de nijd naar menstruatiecycli. Ik ben goed passabel met kleine handen en kleine voeten en een vrouwelijke stem en toch ervaar ik nog dysforie over het feit dat ik geen menstruatiecyclus heb.

[Rood_Rots_Weide]

Het is net alsof iedereen verschillend is en je eigenlijk geen overweldigende verklaringen kan maken over iets zo verschillend als genen / biologie.

Zou je denken?

Dat is nou net de één van de redenen voor mijn "grapjas" reactie op de eerdere post van Hormoonmeisje.

Haar bewering dat de SRS genderdysforie aanpakt was -IMHO- onterecht generaliserend, -IMHO- onterecht ongenuanceerd en -IMHO!- onterecht stellig. Ongetwijfeld kunnen de juiste chirurgische ingrepen bij mensen diens dysforie voornamelijk of minstens in belangrijke mate genitaal "geïnspireerd" is ,een zeer significante verbetering teweeg brengen.

Dat is echter niet voor iedereen zo. Ik haal niet graag anekdotisch bewijs aan, maar voor mij geldt i.i.g. dat mijn dysforie niet in de eerste of zelfs in de tweede plaats afhankelijk is/was van de vorm van mijn genitaliën. De voorbije jaren heb ik genoeg op o.a. dit forum vertoefd om te weten dat ik niet de enige ben voor wie dit geldt.

Overigens is de bewering dat een genderkind na de transitie gewoon het lichaam van een cis vrouw heeft feitelijk onjuist. Qua uiterlijke kenmerken wellicht wel. Inwendig echter helemaal niet.

[Rood_Rots_Weide]

ik heb de indruk alsof Sigrid haar ervaring met operaties en hormonen als een soort universele wet voor alle transvrouwen wil poneren.

Ik sta paf. Werkelijk. Waar ofte hoe doe ik dat precies?

[Sluw_Klif_Vlinder]

Het is net alsof iedereen verschillend is en je eigenlijk geen overweldigende verklaringen kan maken over iets zo verschillend als genen / biologie.

Zou je denken?

Dat is nou net de één van de redenen voor mijn "grapjas" reactie op de eerdere post van Hormoonmeisje.

Haar bewering dat de SRS genderdysforie aanpakt was -IMHO- onterecht generaliserend, -IMHO- onterecht ongenuanceerd en -IMHO!- onterecht stellig. Ongetwijfeld kunnen de juiste chirurgische ingrepen bij mensen diens dysforie voornamelijk of minstens in belangrijke mate genitaal "geïnspireerd" is ,een zeer significante verbetering teweeg brengen.

Dat is echter niet voor iedereen zo. Ik haal niet graag anekdotisch bewijs aan, maar voor mij geldt i.i.g. dat mijn dysforie niet in de eerste of zelfs in de tweede plaats afhankelijk is/was van de vorm van mijn genitaliën. De voorbije jaren heb ik genoeg op o.a. dit forum vertoefd om te weten dat ik niet de enige ben voor wie dit geldt.

Overigens is de bewering dat een genderkind na de transitie gewoon het lichaam van een cis vrouw heeft feitelijk onjuist. Qua uiterlijke kenmerken wellicht wel. Inwendig echter helemaal niet.

Volgens mij had Kato het over de FFS. niet SRS. Ik ben het er hoe dan ook niet mee eens dat het kwalijk is: het is een feit dat die operaties ter wereld zijn gekomen om gender dysforie tegen te gaan. Het is een beetje alsof iemand niet mag generalizeren dat mensen met een tumor een operatie ondergaan om dit te laten verwijderen, alleen omdat er een mindheid is die het wel best vinden en hun tumor laten zitten (een ietwat eenvoudig voorbeeld, maar je begrijpt hopelijk mijn punt). Ik vind dat een beetje krom; je bent bekend met de context van het forum, dus ik snap niet helemaal waarom dit een hekelpunt is voor je. Voor de goede orde: ik ben zelf (op dit moment) niet van plan om de SRS te ondergaan, dus dit is geen geval van dat ik mijn eigen gevoelens hierbij projecteer.

Het was verder ook niet eens offtopic, gezien het een reactie was op Rikki die de tweede fase van haar FFS nog ondergaat. Daaruit kunnen we sowieso concluderen dat het binnen de context van Rikki's OP is, omdat zij hier duidelijk bij geholpen is en er dus wel sprake is van een operatie (operaties straks) die haar helpt met haar gender dysforie.

Enfin, dit is gewoon hoe ik situatie zie. Ik probeer niet te zeggen wat jij moet denken of accepteren, maar in de bredere zin van het verhaal is het moeilijk om te verwachten dat men zich altijd bewust maakt van een uitzondering op de regel (dat is volgens mij nou eenmaal een deel van mensen en psychologie). Het beste lijkt mij om te accepteren dat de transgenders er hier (hoogstwaarschijnlijk) geen kwaad mee bedoelen wanneer ze zeggen dat operaties altijd werken tegen gender dysforie.

Verder wil ik er ook niet meer op in gaan om een eventuele verhitte discussie uit de weg te gaan, zoals je zal begrijpen.

[Statig_Moeras_Marter]

ik heb de indruk alsof Sigrid haar ervaring met operaties en hormonen als een soort universele wet voor alle transvrouwen wil poneren.

Ik sta paf. Werkelijk. Waar ofte hoe doe ik dat precies?

Door comments zoals “grapjas” doe je mijn bewering af als een grap, terwijl het voor een meerderheid wel een reden is om een transgender gerelateerde operatie aan te gaan : verminderen van genderdysforie.

Jij doet mijn comment af als een grap, waarmee je jouw ervaring toepast op anderen.

Overigens was mijn comment hier op FFS. Dit topic ging namelijk over Rikki haar tweede fase FFS bij De Meijer Brigitte.

Om nog even op jouw laatste stelling te reageren : met interne geslachtsdelen bedoel jij baarmoeder en eierstokken. Onthoud dat er genoeg jonge cis vrouwen zijn die hun baarmoeder en eierstokken op jonge leeftijd reeds moesten laten uithalen. Dus we kunnen veilig concluderen dat een voormalig genderkind post-transitie een verwaarloosbaar verschil kent ten opzichte van een cis vrouw.

Verder stop ik met op jou te reageren, ik heb geen zin in aangebrande discussies die tot sluiten van topics leidt.

Bedenk vervolgens dat opmerkingen als “grapjas” geen waarde aan een discussie toevoegen. Argumenten op de persoon af zijn infantiel en onnodig.

Fijne dag nog.

Groetjes,
Kato

[Zonnig_Kikker_Vallei]

Ik begrijp werkelijk niet waarom dit zo hoog oploopt terwijl jullie allebei gelijk hebben.

Edit: in goed grieks heet dit een ρητορική ερώτηση, een retorische vraag. Ik hoef geen uitleg.

[Olijk_Eiland_Dolfijn]

Wat zijn de teentjes weer lang vandaag.

In mijn ogen was grapjas best wel zwak uitgedrukt want ik wilde wat verder gaan maar ben tot 100 gaan tellen en heb me daarna maar uitgelogd. Met operaties kan je genderdysforie slechts verlichten, niet weghalen en in veel gevallen nooit weghalen. Om mezelf als voorbeeld te gebruiken hoef ik geen ffs want mijn smoelwerk bevalt me wel ook al zal ik nooit 100% voor vrouw gezien worden. Bij mij is het het inwendige lichaam wat mij gewoon echt pijn doet en er is geen chirurg die mij een baarmoeder en eierstokken kan geven.

[Tenger_Dolfijn_Rivier]

Genderdystorie verdwijnt nooit 100% op z'n best heb ik er maanden lang geen last van en er kan maar zo iets voorvallen dat ik weer in een dip beland.
Ik kan er redelijk mee omgaan en heb mezelf er redelijk vlot weer uit.

[Sluw_Klif_Vlinder]

Genderdystorie verdwijnt nooit 100%

Niemand beweert hier het tegendeel.

[Slim_Strand_Egel]

Hoewel ik zelf geluk heb gehad met mijn lichaamsbouw en ik misschien ook door mijn autisme iets sneller schijt heb aan de dingen die er om mij heen gebeuren als ik ergens loop, is de aandacht van mannen ook nog steeds iets waar ik aan moet wennen.

Vooral toen ik een tijdje terug met een nogal lompe tas voor een videocamera langs een bouwplaats liep en werd nagefloten, terwijl ik er voor mijn gevoel niet heel erg vrouwelijk uitzag met die tas.
Op de terugweg, langs dezelfde bouwplaats had ik er een extra tas bij (statief) die qua formaat misschien nog wel lomper was, maar waarvan de combinatie naar mijn mening niet de "vrouwelijkheidsprijs" verdiende.
Hoe dan ook werd ik ook op de terugweg nadrukkelijk nagefloten, een rare gewaarwording.

Toevallig kreeg ik van een transvriendin een tijdje terug de vraag wanneer ik voor het eerst voor een meisje of vrouw werd aangezien (ik zie er nogal jong uit en wordt doorgaans 10 jaar, en soms wel 14 jaar jonger geschat, zo heb ik bijvoorbeeld al meerdere malen op mijn 30ste meegemaakt dat ik op een middelbare school waar ik voorlichting gaf door een leerkracht, en soms door een van de leerlingen voor een van de leerlingen werd aangezien).

De allereerste keer was in 2008 of 2009, toen ik nog op school zat en alleen lang haar had (en zeker geen vrouwenkleding aan).
Iets later, in 2013, toen ik net bezorgd begon te raken of ik met een lompe videocamera op mijn schouder wel vrouwelijk genoeg zou overkomen, merkte ik op een kleinschalig muziekfestival dat (veelal en waarschijnlijk dronken) mannen in de veronderstelling waren dat ik een vrouw was.

Weer iets later, in 2015, bij het in beeld brengen van een lokale variant van Fiets 'm Erin kwam een van de langzaamste creaties aan bij het podium met de bel (waar ik met de camera stond) en zat de man voorop "Dag dame, wat is je nummer?", iets dat ik overigens pas hoorde toen ik in de montage het geluidsspoor van mijn camera isoleerde. Dat was allemaal ruim voordat er ook maar iets medisch gebeurd was, dus dat vond ik best een compliment, maar wennen blijft het altijd.