Rust en euforie

[Nilas]

Ik kende een meisje dat zichzelf elke nacht in slaap huilde. Dat niet naar school wilde, omdat ze het gevoel had dat ze altijd werd bekeken en dat er over haar werd geoordeeld. Een meisje dat het liefst in jongenskleren liep en dat wenste dat ze een jongen was. Een meisje zonder vriendinnen, zonder vrienden, altijd alleen in de pauzes. Verstopt in de mediatheek tussen de boeken, weg van de starende blikken. Met twintig anderen in de klas, maar toch eenzaam.

Dat meisje, dat was ik.

Vroeger begreep ik mezelf niet. Ik was een vreemde voor mezelf. Op een dag waren de tranen op. Er was niets meer. Niets meer om voor te leven, niets meer te voelen. Achteraf vermoed ik dat dat een (milde?) depressie is geweest. Verwarring over wie ik was, over wie ik ben. Niemand wist van mijn nachtelijke pijn, van de neppe lach overdag.

Nadat ik de diagnose autisme kreeg begon ik mezelf beter te snappen. Dat ik niet makkelijk contact legde met anderen werd verklaard door een achtergebleven sociale ontwikkeling. Toch wringt er de laatste tijd iets. Het gevoel dat ik liever een jongen/man was, van vroeger, speelt weer op. Het heeft gesluimerd onder de oppervlakte, was verstopt achter de mist. Nu trekt de mist op, maar ik weet nog niet wat er tevoorschijn komt. Transgender? Gender fluid?

Donderdag droeg ik voor het eerst mijn nieuwe mannenkleding en wauw, ik voelde me zo happy en zelfverzekerd. Wat een rust in mijn hoofd.
Vanmorgen werd ik echter overvallen door een nieuw gevoel. Mijn mannenkleding zit in de was (ik heb nog niet zo veel), noodgedwongen moest ik daarom vrouwenkleding aantrekken. En ik werd bijna misselijk. Ik walgde van het vooruitzicht me als vrouw te kleden. Het was vreselijk om de kleren aan te trekken, maar ik had geen andere opties. Wat een contrast met mannenkleding. De heerlijke euforie die ik donderdag voelde was veranderd in een ellendige hoopje haat.
Mijn haar is ook nog te lang. Ik ben anderhalve week geleden naar de kapper geweest en heb een pixie laten knippen, niet ultrakort, omdat ik een beetje bang was dat dit alleen maar een 'fase' was die over een maand weer voorbij zou zijn. Nu denk ik daar anders over. Komende woensdag ga ik weer. Het moet nog korter. Man-kort. Wellicht ga ik dan ook nogmaals naar de winkel om meer mannenkleding te kopen.

Ik geloof niet langer dat dit een fase is. De walging die me vanochtend overviel is daar bewijs voor. In mijn lichaam zit iets gevangen, iets wat aan zijn kettingen rukt en als het niet snel wordt vrijgelaten, raast het als een tornado door mijn geest en vreet het alles weg wat in zijn buurt komt.

Ik hoop dat ik binnenkort ontdek wat mijn gender is. Of dat nu transgender is, gender fluid of gewoon een tomboy, maakt niet uit - maar het twijfelen en onderdrukken is veel erger.

Reacties, tips, recepten voor brownies ( ) - het mag allemaal hier of in PB.

[KeepzD]

Ha Nilas,
Je vroege innerlijke worsteling, je alleen voelen in een groep, klinkt mij heel erg bekend in de oren.
Ik speelde altijd in bed, onder de dekens, dan was ik een jongen en deed alle stoere dingen die ik wilde. Zo kon ik in ieder geval altijd goed in slaap komen..
Op m'n 14e kwam ik erachter dat het kon.. Dat je je een jongen kan voelen terwijl je in een meisjeslichaam zit. Ik vond het vreselijk, mijn innerlijk zei dat ik het eruit mocht gooien maar mijn hoofd heeft dat heel lang tegen gehouden.
Uiteindelijk was het heel simpel... Een depressie lag heel dichtbij, de datum dat ik van mezelf eruit mocht gooien wat ik werkelijk voelde kwam heel snel dichterbij. Wilde eerst mijn diploma in de pocket hebben (mijn 3e mbo diploma).. Nog geen 2 dagen nadat ik geslaagd ben kwam het hoge woord eruit. Mijn moeder was de 1e die het hoorde en al huilend, op de kinderboerderij, kreeg ik een knuffel van haar. Dat is nu bijna 11 maanden geleden.
Mijn leven is veranderd, HEEL erg veranderd. De 1e 6 maanden waren voor mij het moment van coming out (de week nadat ik het mijn moeder vertelde heb ik het mijn vader en zussen verteld). Mijn werk, sport (vrouwenvoetbal) en alle andere plekken waar ik regelmatig kom moest eraan geloven. Een hele zware periode wel, maar toen dat achter de rug was merkte ik het geluk. De rust, zoals jij mooi zegt. Ook volgens mijn omgeving ben ik nog nooit zo vrolijk, open, blij, enthousiast geweest als nu. Mijn ketenen zijn losgebroken, en ik ben niet van plan om ze ooit weer vast te doen.
Volgende stap, intake/psych/hormonen bij het VU, waarschijnlijk pas volgend jaar juni als startdatum, maar ik weet zeker dat dat voor mij de goede plek is. Die tijd kom ik wel door.

[Anon20190508]

Je gender is sowieso niet 'transgender', want die term betekent eigenlijk alleen dat je in transitie bent naar je 'gewenste gender'

Maar een herkenbaar verhaal. Ik was ook altijd een beetje een 'lone wolf', wist nooit wat ik met mezelf aanmoest, en was eigenlijk enorm gesloten tot begin vorig jaar. Toen besloot ik eindelijk mezelf op #1 te zetten in plaats van de rest van de wereld, en dat is een enorm goede beslissing geweest. Uiteindelijk duurde het tot oudjaarsdag voordat ik uit de kast kwam, maar eerder dan dat durfde ik het gewoon niet uit te spreken. Mijn ouders twijfelen helaas altijd aan alles wat er uit mijn mond komt, dus het was erg eng, omdat ik zelf ook echt nog niet 100% zeker van mijn zaak was, en ik was bang dat als zíj aan me zouden twijfelen dat ik ook aan mezelf zou gaan twijfelen.
Sindsdien is het roer hier ook redelijk om, en volgens iedereen om me heen lijk ik nu, net als Dennis, veel meer op mijn gemak. Ik heb zo mijn eigen problemen waardoor ik nog niet helemaal kan leven en doen als ik wil (ik draag bijv. nauwelijks mijn binder) maar gelukkig maakt niemand er tot nu toe een probleem van, wat exceptions daargelaten. Zelfs mijn moeder snapt inmiddels iets beter hoe ik nu beter in mijn vel zit.

Onthou altijd dat experimenteren met je gender altijd mag, en dat niemand jou kan vertellen wat wel en niet kan het gaat er uiteindelijk om dat JIJ gelukkig bent, en dat jij met jezelf happy kan zijn!
Ik raad aan om dus inderdaad al lekker dingen te gaan proberen, en je in de tussentijd aan te gaan melden bij een van de transgender-zorg instellingen (VUmc, Stepwork, UMCG, er zijn er nog meer), want bij de meestem is er een enorme wachtlijst. Je hebt dus nog meer dan genoeg tijd om jezelf al een beetje uit te vogelen!

[Nilas]

@DennisH Bedankt voor je reactie. Wat jij deed, jezelf 's avonds 'voordoen' als jongen, herken ik ook. Ik bedacht verhalen waarin ik als jongen de hoofdrol speelde. Ook speelde ik online spellen waarbij ik me voordeed als jongen - en als mensen erin trapten (wat vrij makkelijk ging) voelde ik me heerlijk.
Wat fijn voor jou dat je zoveel lekkerder in je vel zit na je coming out.

@Eros Op Wikipedia vond ik dit:

Een transgender is iemand die een genderidentiteit of -expressie heeft die niet overeenkomt met zijn of haar biologische geslacht.

Transgender-zijn kan in verschillende gradaties tot uitdrukking komen, uiteenlopend van cross-dressing, travestie of androgynie, waarbij slechts deels of alleen bij bepaalde gelegenheden de kenmerken die geassocieerd worden met het andere geslacht worden overgenomen, tot het volledig en definitief van geslacht veranderen door middel van een medische behandeling. In het laatste geval spreekt men ook wel van transseksuelen.

Dat zou betekenen dat je wel degelijk transgender kunt zijn zonder medische interventies... Nou ja, daar gaat het in mijn topic niet om.

Ook voor jou vind ik het fijn dat je omgeving je neemt zoals je bent. Acceptatie kan zo veel psychisch lijden voorkomen en wegnemen.

[Mr.X]

Fijn he, dat gevoel van vrijheid nadat je hebt erkend je man-zijn niet langer te moeten -en- hoeven te verbergen. Dat gevoel herinner ik me nog maar al te goed. Het gaf vleugels, en elke stap die ik zette liet me meer vliegen.

Vervolgstappen die je nog kan overwegen, zonder dat het een berg geld kost en teveel opvalt: kopen van herenboxers, heren deo/luchtje, een packer (die je dan kunt dragen als je alleen lekker op de bank zit, bijvoorbeeld), een scheermesje (en dan dat pluizenhaar van het gezicht scheren). Dat zijn al leuke stapjes die een goed gevoel geven.

Nog 1 tip: als je naar de kapper gaat voor een kort kapsel, geef dan duidelijk aan dat je een -mannen- kapsel wilt. Een kort vrouwenkapsel is nog steeds heel anders en kan je teleurgesteld achterlaten.

[Anon20190508]

@Eros Op Wikipedia vond ik dit:

Een transgender is iemand die een genderidentiteit of -expressie heeft die niet overeenkomt met zijn of haar biologische geslacht.

Transgender-zijn kan in verschillende gradaties tot uitdrukking komen, uiteenlopend van cross-dressing, travestie of androgynie, waarbij slechts deels of alleen bij bepaalde gelegenheden de kenmerken die geassocieerd worden met het andere geslacht worden overgenomen, tot het volledig en definitief van geslacht veranderen door middel van een medische behandeling. In het laatste geval spreekt men ook wel van transseksuelen.

Dat zou betekenen dat je wel degelijk transgender kunt zijn zonder medische interventies... Nou ja, daar gaat het in mijn topic niet om.

Ook voor jou vind ik het fijn dat je omgeving je neemt zoals je bent. Acceptatie kan zo veel psychisch lijden voorkomen en wegnemen.

'Transgender' is een koepelterm voor een heleboel verschillende identiteiten, dus het kan allebei wel, denk ik. Alleen de onderscheiding tussen transgender-transseksueel word vaak gezien als verouderd, en veel mensen die wel operaties/hormonen hebben ondergaan willen niet geidentificeerd worden als transseksueel. Dit omdat het zo net klinkt alsof het thuishoort in het rijtje 'heteroseksueel' en 'homoseksueel' etc, en het heeft vaak niets of vrijwel niks te maken met seksualiteit.

Maar over het algemeen zijn meer mensen tegenwoordig 'gewend' aan transgender mensen, ook door de over exposure in de media met bijv. Hij is een Zij, m/v/x, Louisa en Rosanna (nu Rowan)... Etcetera. Word helaas ook als een trend gezien door 'buitenstaanders' om nu uit de kast te komen als transgender, wat ook helaas vaak resulteert in onbegrip. Ook iets om in je achterhoofd te houden

[Anon20200101]

En, ik heb een vegan chocolate cake recept voor je, waar iedereen telkens op zegt "hmm die brownies zijn zo lekker". Dan zal dat misschien wel zo zijn.

[Anon20230219]

Ja ik herken dat van die kleding heel erg goed.

Heb die fase lang gehad toen ik nog 2 rollen vertolkde...buiten man en binnen vrouw.
De walging welke ik steeds meer begon te voelen als ik weer in mannenkleding naar buiten moest werd steeds sterker.
Door het te combineren kon ik het redelijk verdragen maar ben blij dat ik nu elke dag gewoon heerlijk in vrouwen kleding en vaak hoge hakken gewoon rondwandel.
Als je eenmaal die deur hebt open gezet dan doe je hem alleen maar verder open en nooit meer dicht..je zal merken dat je in razend tempo de mannen kleding gaat uitbreiden.