In de media

[J1nny]

Snap ik niet, waarom moet het VUmc iets te maken hebben met je werk of mogelijkheid tot werken?

[Anon20180501]

Het totale plaatje dat de genderteams voor ogen hebben waaraan je moet voldoen is in je 'nieuw' aangemeten genderrol kunnen functioneren in de maatschappij, Jinny. Functioneren in je eigen omgeving en tijdens het uitoefenen van je hobbys speelt daarbij een ondergeschikte rol. 1 van de doelstellingen van de behandeling is arbeidsparticipatie, te beginnen met je beschikbaar stellen voor de arbeidsmarkt. Vrijwilligerswerk wordt beschouwd als een voortraject richting volledige herintreding op de arbeidsmarkt.
Beschikbaar was ik niet vanwege mijn fysieke gesteldheid en ik was niet bereid mijn Wao-uitkering op te geven en daarvoor in de plaats genoegen te nemen met een onzekere financiele positie met de bijnaam 'bijstandsuitkering'. In een ander topic ben ik hier uitgebreider op ingegaan. Onder andere over de acties die het VUmc en het UWV samen hebben ondernomen om mij ertoe te dwingen afstand te doen van mijn uitkering en de gevolgen daarvan voor mij. (ik weet niet meer in welk topic dat was)

Liefs, Daniela

[J1nny]

Duidelijk.
Gaan ze mi hun boekje te buiten.

[Fay]

Heel vervelend als het vu je zo tegenwerkt

Gezien mijn eigen situatie en het doorlopen van het traject afgelopen weken, er wordt mij - fingers crossed - geen strobreed in de weg gelegd, zelfde situatie, wao, over werk gehad, uitgelegd hoe ik daar over dacht mbt toekomst en die uitleg werd simpelweg aanvaard , wellicht scheelt de behandelaar en je relatie daarmee hoe eea uitpakt

Waarom het je dan zo moeilijk wordt gemaakt, dont know, al zal de relatie behandelaar client meespelen

Joyy

[Gwendolyn]

Wel interessant, misschien een ( opgedrongen ) verborgen agenda. Zoiets van: Alleen transformatie als de persoon weer belasting centjes kan leveren... weer vol aan het werk kan.

Ik hoop dat dat niet het geval is. maar het zou mij niets verbazen, dat men ( de regering ) ons gewoon niet erkent, als medemens, maar als werkkracht. en in den beginne de toezegging gedaan om ons "te helpen" mits we weer aan het werk gaan.

Die gedachtegang heb ik niet zo uit de lucht, maar dat schemert er ook uit de uitspraken over gelaat / lichaam ontharing. Daarin wordt een leven buiten werktijd, en dus ( meestentijds volledig gekleed ) aan de maatschappij deel neemt. Dat een mens 24 / 7 levenslang moet leven tot aan... schijnt de opsteller van die tekst te zijn ontgaan. Één keer gelezen, en ik erger me er nog aan.

Mij wordt ook herhaaldelijk gevraagd of ik vrijwilligers werk doe, of ik mogelijkheden zie om weer aan het werk te kunnen. Op zich vragen die op het eerste gezicht belangstelling tonen. Totdat je de richting van een verborgen agenda, dan wel op het ministerie, in Den Haag.

Verbaast ge nergens over.

[Anon20180501]

Het antwoord op hun vragen over mijn toekomstplannen wat betreft me weer nuttig maken voor de maatschappij, lees inderdaad belasting betalen, was een wedervraag en die luidde; "Wat heeft u als arts te maken met mijn economische status? Daarop zei hij dat ze het wederkerigheidsprincipe hanteren. Oftewel; 'voor wat hoort wat!'. Een door het VUmc ism met het UWV in de jaren >1998 beproefde en rendabel bevonden maatregel die door de regering Balkenende 1 in de 'collectief' georganiseerde stelsels van sociale voorzieningen en zorgsector is ingevoerde en als leidraad dient bij de besluitvormingen in deze sectoren.
Ondanks dat ik bereid was, zelfs zelf ook wilde, om op een gegeven moment wanneer ik daartoe weer in staat was te herintegreren op de arbeidsmarkt weigerde ik op die vraag antwoord te geven. Ik voelde me onder druk gezet, gechanteerd terwijl ik om hulp kwam vragen omdat ik in geestelijke nood verkeerde. Vanaf dat moment was onze onderlinge verstandhouding gebroeieerd en de sfeer werd steeds ondragelijker. Omdat ik via een rechtbank de inmiddels uitgevoerde 1-2 beslissing tussen het VUmc en het UWV om mij mijn uitkering te ontnemen heb weten terug te laten draaien werd een GAB-behandeling door het VUmc definitief afgewezen... ps, het VUmc heeft mijn transseksualiteit nooit in twijfel getrokken.

Liefs, Daniela

[Amber-B]

Het totale plaatje dat de genderteams voor ogen hebben waaraan je moet voldoen is in je 'nieuw' aangemeten genderrol kunnen functioneren in de maatschappij, Jinny. Functioneren in je eigen omgeving en tijdens het uitoefenen van je hobbys speelt daarbij een ondergeschikte rol.

Is dat zo? Men vond mij te weinig sociaal actief om me groen licht te geven (ondertussen zijn ze verschoven richting overgewicht). Dat mijn werkgever er achter staat en nog altijd wacht tot ik groen licht heb, deed ze bijzonder weinig.

[Jasper]

Dan heb ik toch een heel andere ervaring. Toen ik in het traject ging was ik opgenomen in een jeugd-psychiatrische kliniek. Dat was geen bezwaar. Toen ik geopereerd werd (4 september 1991) was ik opgenomen op een gesloten afdeling van een kliniek voor volwassenen. Dat heeft nooit een belemmering opgeleverd. En dat, terwijl ik duidelijk geen werk had en dat de kans daarop erg klein was. Maar dit is alweer lang geleden en blijkbaar gaat het er nu anders en beroerder aan toe.

[J1nny]

Ik ga het meemaken wat ze van mij gaan zeggen......

[Gabriël]

Bij mijn intake had ik ook dat de psycholoog begon over het feit dat ik arbeidsongeschikt was en veel thuis zat. Het gevoel wat ik erbij kreeg (en wat ik ook ergens op het internet over het VU heb teruggelezen), is dat het hen niet zozeer ging over het feit of ik wel of geen geld binnenbracht, maar het feit of je dus geïsoleerd blijft of niet na transitie. Als je thuis blijft zitten, dan vindt het VU het niet de moeite om die transitie te doen; je blijft immers binnen zitten.
Het feit dat ik autisme heb en fibromyalgie (chronische pijn en vermoeidheid) daar hadden ze op zich geen boodschap aan; ik moet meer naar buiten komen en onder de mensen, anders heb ik kans dat ik geen groen licht krijg, kwam het op neer.

En over het suicidaal zijn.
Helaas heb ik daar zelf ook ervaring mee. Gedachtes, 2x een poging. Pure wanhoop. Het leven is niet altijd leuk. Sterker nog, toen ik steeds meer pijn kreeg en steeds minder kon doen van de dingen die ik leuk vind (achter de naaimachine zitten, een dagje winkelen of uitgaan), en dan nog eens de boodschap kreeg dat dit de rest van mijn leven zou blijven, was dat voor mij echt een flinke klap. Want ja, op je 22e is het te horen krijgen van dat je die chronische pijn en vermoeidheid voor de rest van je leven zal houden, er geen medicijnen voor zijn, pijnstillers niet werken, en het waarschijnlijk steeds erger zal worden en ik mogelijk in een rolstoel terecht kom later, dat is niet leuk en daar heb ik het heel erg moeilijk mee gehad.

Qua genderproblematiek heb ik ook dat ik het vaak genoeg had dat ik niet meer weet hoe nu verder. Ik bedoel, in onze maatschappij is het alleen man en vrouw, hoe kan ik dan ooit ten volste mezelf zijn? En dan al die onzekerheid of ik wel met mijn niet-standaard-transzijn groen licht zal krijgen...

Dus ik kan alleen maar zeggen, als je zelf nooit suicidaal bent geweest, zeker terwijl je zelf ook het nodige hebt meegemaakt, dan is dat alleen maar positief. Maar helaas geldt dat niet voor iedereen dus.