Ervaringen met het UMCG?

[Minne]

Gefeliciteerd Antony, super!

Weet iemand hoe lang de wachttijd voor de diagnostische gesprekken momenteel is? Toen ik er was voor de intake zei de psych dat het 'm wel verteld was, maar hij was het vergeten, het was ergens tussen een half jaar en een jaar, maar misschien dat een van jullie iets specifiekers gehoord heeft? En gaat die wachttijd in vanaf het moment dat de huisarts je doorverwijst of vanaf dat de intake rond is?

[Martijn]

Gefeliciteerd Antony, super!

Weet iemand hoe lang de wachttijd voor de diagnostische gesprekken momenteel is? Toen ik er was voor de intake zei de psych dat het 'm wel verteld was, maar hij was het vergeten, het was ergens tussen een half jaar en een jaar, maar misschien dat een van jullie iets specifiekers gehoord heeft? En gaat die wachttijd in vanaf het moment dat de huisarts je doorverwijst of vanaf dat de intake rond is?

In mijn geval was het 7 maanden. Die gaat in als de intake is afgerond.

[Minne]

Bedankt Martijn! Dan heb ik in elk geval een idee

[FabianGZ]

Dag allemaal,

Al een hele tijd houd ik dit topic in de gaten, omdat ik zelf ook op deze wachtlijst sta.
Vanmorgen te horen gekregen dat de wachtlijst op dit moment 10 maanden is.....
Eerste hoorde ik 3 tot 6, daarna 7 a 8, maar de realiteit is dat hij op dit moment 10 maanden is.
Geeft mevrouw Bunskoek zelf aan overigens, dus dat is behoorlijk betrouwbaar.

Zelf ben ik waarschijnlijk ergens eind februari, begin maart aan de beurt.
Dat is een flinke tegenvaller, ik had echt gehoopt rond deze tijd een uitnodiging te ontvangen.
Helaas, dat zal nog lang niet gebeuren.....
Ik moet de komende tijd dus nog door zien te komen...

Komt vast wel goed, maar makkelijk is het zeker niet.
Zit er inmiddels toch wel flink doorheen, moet ik eerlijk zeggen.
Gelukkig heb ik een hele lieve vriendin naast me (partner), dus ik ben in ieder geval niet in mijn uppie.
Dat scheelt toch.

Maar ik kan nog zo ontzettend naar alle fijne dingen kijken....het blijft zwaar merk ik....

Fabian

[Jake]

10 maanden bij het UMCG? Dat is dan snel opgelopen! Iets minder dan twee jaar terug was het nog <5 maand.

Probeer in ieder geval jezelf niet gek te maken met wachten en zorg dat je afleiding hebt. En als je absoluut zeker bent van je zaak, dan kan het handig zijn om familie/vrienden/werk al in te lichten. Bij het UMCG ben je na 3 gesprekken in principe klaar met de diagnostische fase, maar dan moet je het wel een beetje op orde hebben. Als je bijvoorbeeld je ouders nog niet hebt ingelicht plakken ze daar nog een aantal gesprekken achteraan. Dit zou dan een aantal maanden vertraging opleveren.

[FabianGZ]

Hey,

Mijn hele omgeving weet het al maanden inmiddels
Vrienden, familie, schoonfamilie, ouders, werk, tempelgemeenschap.
Iedereen heeft heel positief gereageerd, tot mijn grote verbazing eigenlijk.
Er wordt veel meegeleefd en sommigen wachten net zo erg op het groene licht als ikzelf.
Mijn ouders...dat is een ander verhaal. Daar heb ik altijd al een heel slechte band mee gehad en het is er hiermee niet beter op geworden.
Maar daar heb ik gelukkig veel steun bij van familie en schoonfamilie. Ook zij zien/spreken mijn ouders (gescheiden toen ik vier was) vrijwel niet, bewust overigens.

Mijn werk heeft mijn roepnaam zelfs al aangepast in alle systemen en ik word eigenlijk door iedereen als Fabian aangesproken.
Ook ga ik op mijn werk al een flinke tijd naar het mannentoilet, draag ik al een jaar hesjes van Danaë en af en toe ook 'broekvulling'.
Verder heb ik bij de screeninggesprekken mijn levens c.v. al ingeleverd.

Alles is eigenlijk dus heel erg stabiel en goed, behalve dan dat ik alle dagen doorbreng in het verkeerde pakketje...........
Ik heb inderdaad begrepen dat het UMCG vrij vaak binnen 3 gesprekken groen licht geeft, dus daar hoop ik dan maar op...
Tis en blijft afwachten. Ik heb wel altijd allerlei dingen te doen, dus stil zitten zal niet zoveel voorkomen.
Lezen is mijn grootste hobby, dus daar vermaak ik me prima mee. Verder doe ik nog een cursus, ga ik wekelijks naar onze tempel...nouja,
vanalles eigenlijk. Drukke baan, op zoek naar iets anders (iets dat beter bij me past), genoeg tijdvulling.

Het komt vast goed, maar op sommige momenten is het even '...dit is intens....'
Hoewel ik ook wel merk dat deze tijd goed is voor me, omdat er veel van vroeger boven komt drijven.
Allerlei dingen zijn jarenlang weggestopt en genegeerd en nu word ik min of meer verplicht om daar eens goed naar te kijken.
Ook niet ongezond natuurlijk....

Gr. Fabian

[Jake]

Goed dat je omgeving zo reageert, op je ouders na dan. Het is natuurlijk erg moeilijk te voorspellen, maar als ik dat zo hoor maak je een goede kans op groen licht na 3 gesprekken. En als de gesprekken in maart beginnen valt de zomervakantie er hopelijk net buiten (bij mij zat er een gat van 2 maanden tussen de eerste en tweede afspraak).

Wat je ouders betreft, daar komt door de jaren heen misschien nog verandering in. Mijn moeder had het de eerste twee jaar ook moeilijk, maar het afgelopen jaar gaat dat steeds beter. Ze ontkende altijd dat er een probleem was, en dacht dat ik me dingen inbeeldde. Toen ik officieel de diagnose kreeg kon ze het niet meer ontkennen, en draait ze steeds verder bij. Wie weet zal zoiets bij jouw ouders ook nog gebeuren. Ouders hebben volgens mij heel vaak wat langer nodig dan de rest van de omgeving. Dat is ook best logisch natuurlijk want het is veel heftiger als je eigen kind zoiets doormaakt dan wanneer het slechts een collega of verre neef is.

[FabianGZ]

Jeetje, 2 maanden tussen het eerste en tweede gesprek.....? Hoe kunnen ze zoiets doen...........?
Ik hoop niet dat ik daar straks ook tegenaan loop dan...

Sja, mijn ouders...na 28 jaar drama verwacht ik niet dat daar nog ooit een goede verandering in komt
Ach nouja, je weet natuurlijk nooit.....maar als zoiets als deze transitie slechts een laatste druppel is voor de verstoring van mijn relatie met hen...
Dan kun je je misschien wel indenken wat er allemaal nog meer voor rotzooi achter hangt.
We zullen zien, ik kijk vooral naar de mensen die er wel voor me zijn en dat zijn er heel wat gelukkig

Wel intens dat jouw moeder zo heeft gereageerd op je...en dat ze dan een diagnose van een psychiater nodig heeft om jouw gevoelens serieus te nemen.
Dat zijn geen leuke dingen. Hopelijk wordt ze zich er nu bewust van dat je de juiste weg hebt gekozen.

[Martijn]

Als je eenmaal bij Jiawan zit gaat het gelukkig snel, je moet idd niet een zomervakantie ertussen hebben. Want dan ben je weer een paar maanden verder(helaas ook mijn ervaring).

[FabianGZ]

Wat moet ik me eigenlijk voorstellen bij zo'n gesprek met Dr. Jiawan....?
Misschien een vreemde vraag, maar ik zit me al die tijd al af te vragen hoe zoiets nu in zijn werk gaat

Als in...lig ik op een sofa, zet hij zijn bril af terwijl hij mij doordringend aankijkt...met een groot blocnote op zijn over elkaar
gevouwen benen...en vraagt 'zooooo.......dus jij wilt een jongetje worden...?'.

Of is het meer 'Ga zitten, wil je een kopje thee en een lekker chocoladekoekje? En vertel me dan eens hoe je je precies vooooelt....wat gaat er allemaal door je heen als je in de spiegel kijkt...?'.



Je merkt het, geen ervaring met psychologen
Dus misschien dat jullie mij wat meer kunnen vertellen...

Ik moet eerlijk zeggen dat ik bij de screeninggesprekken wat verbaasd was over bepaalde vragen namelijk.
Een aantal keer dacht ik 'uh...ja....natuurlijk....anders zit ik hier toch niet...?'.
Nu snap ik natuurlijk wel dat ze vooral bij die eerste ronde binnen zeer korte tijd (lees: een uurtje of twee) moeten
uitvinden of je waarschijnlijk transseksuele gevoelens hebt of iets heel anders...
Maar ik ben daardoor wel wat meer benieuwd naar hoe de vervolggesprekken met de psych zullen zijn.

Bedankt alvast

Fabian