Mislukt?

[boytomlife]

Hee allemaal,

Soms lijkt het zo simpel, vooral als ik over anderen spreek. Hen kan ik altijd geruststellen. Maar mezelf? Ik voel me mislukt, en ik voel dat ik altijd zo zal blijven, omdat ik nooit volledig man zal worden.
Ik krijg mezelf niet van deze gedachte afgepraat, hoe hard ik ook probeer. Meestal druk ik het gewoon weg, maar dan komt het uiteindelijk toch weer bovendrijven..

Ik heb er een blog over geschreven. Misschien dat iemand hetzelfde ervaart, en wel tips kan geven? http://boytomlife.blogspot.com" target="_blank

Groet
Tom

[Raisa]

Join the club.

[Barbarella]

Het doet me gewoon pijn om te lezen dat mensen zichzelf mislukt vinden.

Hallo je bent openlijk trans, dan ben je er in geslaagd om te weten wie je bent en daar voor uit te komen. dat is veel meer dan een hoop mensen kunnen zeggen in deze wereld, meet jezelf toch aan je innerlijk en niet aan wat je denkt dat anderen zouden kunnen denken.
'
Levendula

[Fay]

Geheel en al begrijpelijke gevoelens, kheb ook van die buien gekend en hiergepost, dat het volstrekte onzin is om het traject in te gaan om als het ff kan door te gaan als iets wat dan een vrouw (of man) moet zijn, dergelijke gevoelens are part of the process, proces van acceptatie, tot zover niets vreemd

Dergelijke gevoelens horen er imo dus bij, laat ze zoal ze zijn en accepteer dat het erbij hoort, hoe meer zelfacceptatie, hoe verder ze op achtergrond geraken en uiteindelijk zullen verdwijnen , dan volgt er een periode van persoonlijke en innerlijke groei en dat is juist een heel mooi proces

Joyy

[Anon20180501]

Angst is een slechte raadgever maar te overwinnen (zolang die niet chronisch is) door de oorzaak van je angst te relativeren maar angst voor een wezenlijke onontkoombare imperfectie kan je niet nuchter wegredeneren, daar moet je mee leren te leven. Aan ieder voor zich of men denkt dat voor lief te kunnen nemen. Des te sterker de drang naar een geslachtsveranderende operatie des te makkelijker de imperfectie te accepteren.

Ik heb wel nog een vraagje, boytomlife. Heb je wel eens overwogen of androgyne mogelijk een oplossing voor je genderdysfore gevoelens kan zijn? En dan bedoel ik je als man presenteren, daarnaar te handelen en je te gedragen en wellicht te laten registeren zonder operatieve ingrepen. Ik begrijp dat het om meer gaat dan alleen voorkomen en indruk maar twijfelen of een operatie je gelukkiger kan of zal maken vind ik een gegronde en te rechtvaardige reden om (voorlopig) af te zien van een fysieke transitie.

Sterkte en alle wijsheid, boytomlife.

Liefs Daniela

[Raisa]

Ik zie een fysieke transitie en de operatie als 2 losstaande delen. Het is immers goed mogelijk om met behulp van hormonen de fysieke transitie in te gaan, maar de srs even te laten voor wat die is.
Zelf heb ik in de transitie gemerkt dat ik wat teleurgesteld ben in hoe weinig hormonen doen voor je lijf, vooral nu ik meer en meer let op de verschillen tussen mijn lichaam en die van cisvrouwen. Er zit natuurlijk wel verbetering in, maar een echte oplossing is het niet: je blijft altijd een half-om-halfje.

[Harro]

Hey Tom

Herkenbaar wat je zegt ten aanzien van het nooit volledig man zijn. Dat frustreert inderdaad. Soms heb ik daar ook last van. Ik zie me zelf echter niet als mislukt, sterker nog: ik voel me steeds beter 'kloppend'. Het geeft me zo'n goed gevoel als ik wordt aangesproken met 'meneer'. Het idee dat ik straks (met testosterongebruik ed) nog beter zal lijken geeft me veel vertrouwen.

En ja, lichamelijk gaat het niet 'real' worden, maar goed, dat stuk gaat alleen mezelf en een eventuele partner iets aan.
Misschien blijft het inderdaad half/half. Mij helpt het in ieder geval om te focussen op de goede helft. Liever een halve man dan een hele vrouw.

Het klinkt misschien wat makkelijk nu, weet dat ik ook zo mijn dagen heb dat ik me verrot voel, moedeloos ervan wordt, bang ben voor de reacties van mijn familie. Momenten waarop ik de spiegel wel in gruzelementen wil slaan omdat wat ik zie zo frustreert.....
Op die momenten probeer ik mezelf de moed in te praten, ook vanuit het oogpunt dat er niets aan te veranderen valt. Me rot voelen maakt mijn lichaam niet beter kloppend, het haalt alleen mijn stemming omlaag.

[boytomlife]

Hallo allen,

Dank voor jullie reacties. Het gaat inmiddels een beetje. I guess.

MIsschien denk ik heel simpel hoor, maar het is ook echt zo dat de srs voor een MTF minder gecompliceerd is dan voor een FTM. Helaas behoor ik tot die laatste groep, met bijbehorende complicaties. Voor een FTM is een srs niet zomaar iets, maar het gaat om vele operaties die elkaar opvolgen. Een borstoperatie zie ik zitten, omdat ik me dan voor bijna iedereen openlijk mannelijk kan vertonen. Een buikoperatie vind ik ook prima, zodat het vrouwelijke uit me is lettelijk. Maar verder, durf ik niet te denken. Omdat in tegenstelling tot de vaginaplastiek de metadoia en de phallo veel minder gelukt zijn. Dát is wat me tegenstaat. Vergeef me als ik simpel of beledigend overkom, ik wil absoluut niet de srs voor transvrouwen onderschatten! Dat doe ik absoluut niet, maar het is gewoon echt zo dat de techniek voor die srs een stuk beter ontwikkeld is. En ik ben daar heel blij om, dat in ieder geval een gedeelte van ons erg goed geholpen kan worden!

Androgyn, dat zou kunnen ja. Maar het verrukte gevoel als ik als meneer gezien word, wanneer ik me als jongen mag gedragen, dat wijst op niet androgyn zijn. Ik wil niet een androgyne vrouw zijn, ik ben een jongen

Ik hoop dat ik jullie opmerkingen duidelijk heb beantwoord. En vat alsjeblieft niets fout op, want zo bedoel ik het echt niet. Ik bedoel dat de complicaties voor operaties tussen mijn benen veel te veel gevraagd zijn voor mij. Dus mijn srs zou borst en/of buik zijn.

Groet
Tom

[Daniel]

Als jij geen operatie tussen je benen wilt, dan neem je geen operatie! Niemand die je dwingt.
Ik ben het overigens totaal, compleet en helemaal 100% met je eens.

[Fay]

Om 1 of andere reden, lijkt het mij makkelijker om FtM te zijn, los van de operatie, en nu kan ik alle voors en tegens mbt MtF versus FtM af gaan wegen, maar het leed blijft hetzelfde in gevoelsbeleving, daar kunnen we het over eens zijn

Voor allen geld, lichaam zoveel mogelijk in overeenstemming met geest, en dat is zoeken en vinden, en vooral accepteren

Joyy